شاعر‌پارسی اشعار پیرایه یغمایی

[•HOORYA•]

بر بلندای درد ایستاده ام،
سیاه م**س.ت تنهایی خویش
و باد را شبانی می کنم…

تمامی سرمایه ام بغض است و اندوه
که آنها را-
در زمان حکومت « حضرت هیچ»،
با طراوت جوانی ام تاخت زده ام.

اینک بر آنم
تا در دردهای تبعیدی ام
پری بشویم
که دوگانه ی هجرت را
از خون وضویی باید!​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[•HOORYA•]

در تابوت روشن آیینه
می نشیند تصویر زن!​

رد پای چابک سواری
که با شتاب رانده است،
دیری است،
بر شیار مورّب گونه هایش پیداست.​

آب
با صدای یکنواخت،
قلیا و کف را می شوید.
جوراب تا شده ی مردانه،
در میان رخت های تور
زنانگی ساکن را
به غارت می برد.
در تابوت روشن آیینه
تصویر زن
با غربت چشم من،
دیداری روباره دارد.
زن سرشار از ویرانی است…​

 

[•HOORYA•]

من صدایش را شنیدم،
کلاغ بود که مرثیه می‌خواند
و پرهایش ادامه‌ی شب بود

و شب آن رودخانه‌ی جاری بود
که رخت سوگواران را در نیل فرو می‌بُرد.

و هم در آن هنگام بود
که درد
قلّاده‌ای
برگردنم می‌بست ​

 

[•HOORYA•]

حسنک قریب هفت سال بر دار بماند چنانکه
تاریخ بیهقی / بخش حسنک وزیر

حسنک وزیر نیستم؛
امّا سال هاست
که بر دارم آویخته اند
در برزخی،
میان آغاز و انجام
دریاچه ای بودم ،
که تیغ آفتاب
آبی مرا به ملال مرداب، بَدل کرد.

اینک آویخته بر تشویشم
و امنیت من؛
دستخوش توفانی است
که یادهای نح نمای مرا
به بازی می گیرد .


و اشک هایی که؛
اندوهم را تقطیع می کنند؛
در فاصله ی دو زمان
در حاشیه ی دو خاک​