تمرین تمرین نویسندگی [2]

[PETRØVA.MIR]

بایستی کمی بگذرد تا خونِ کلمات گفته نشده از دستانم پاک شود...هر کلمه و هر کتاب مرا به یاد داستانی ناتمام می‌اندازد؛ داستانی از شکفتن یک گل سرخ در زیر سایه‌های مرگ!
در تکاپوی نوشتن بودم که بی‌حواسی مرا به خوابی بی‌رویا برد و نفهمیدم سرخی گلِ من تردستی کلماتم نیست و ثمره‌ی خونیست که از رگ آن‌ها جاری بوده... .

 

[قمر]

باد لای حنای موهات می‌چرخد
و من ‌میفهمم
ریسمان دنیا از چه بافته شده است،
که دور گردنمان می‌چرخد
و ما بیشتر مجنونش می‌شویم.

وزش یعنی فراموشیِ مرزها.
باد موهای تو را می‌رقصاند،
و من هستی را گم می‌کنم.
آن وقت
حباب نازک میان من و تو
با سوزن نفس‌هایت
خواهد ترکید.

#nast