نقد و بررسی نقد فیلم همنت (Hamnet)

R.SHAHRAKI❁ · 25/6/26

کلوئی ژائو را با فیلم سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها (Nomadland) می‌شناسیم. سینمای او، سینمای انسان‌های فراموش‌شده است، آدم‌هایی سرگردان و بی‌نام‌ونشان. روایت‌هایی که قهرمان‌هایشان نه قرار است مدالی بگیرند و نه به فتح آرزوهای دورودراز بروند. ژائو در آثارش به‌دنبال نمایش معنای زندگی و احساسات مخفی شده به مخاطب است، چیزی که کارنامه‌ی این کارگردان را به‌سمت سینمای انسانی و سکوت‌های عمیق می‌برد. حالا همنت جدیدترین اثر این کارگردان است، فیلمی که اکنون در بالاترین پله‌ی کارنامه‌ی کاری این فیلمساز قرار دارد.
در ادامه داستان فیلم لو...

R.SHAHRAKI❁ · 25/6/26

در همین پرده‌ی ابتدایی متوجه می‌شویم که شخصیت جذاب و استخوان‌دار ژائو همین اگنس است. اوست که عجیب رفتار می‌کند و گویی با خود رازهای زیادی دارد. ژائو از همان ابتدا اگنس را به ما نشان می‌دهد. درواقع فیلم با او شروع می‌شود، ساحره‌ای با موهای مشکی که در کنار درختی خوابیده است. طبیعت در این فیلم دوباره برای کلوئی ژائو کارکردی روایی پیدا می‌کند. همانطور که در Nomadland، طبیعت همچون شخصیتی عمیق فرن را در آغوش گرفته بود، در همنت نیز همینگونه است با این تفاوت که قهرمان قصه بخشی از طبیعت است و طبیعت هم دو روی متفاوت دارد. طبیعت همنت، طبیعتی کهن‌الگویی است، عنصری که هم می‌زاید و هم جان پسر اگنس را می‌گیرد.
[IMG alt="دعا کردن جسی باکلی در فیلم Hamnet...

R.SHAHRAKI❁ · 25/6/26

اهمیت کلوئی ژائو به طبیعت، اثرش را از تبدیل شدن به یک اثر تاریخی و زندگی‌نامه‌ای دور می‌کند. هدف او اصلا پرداختن به ویلیام شکسپیر نیست، بلکه ژائو در کشاکش نمایش نیروهای عظیمی است که در طبیعت و نهاد انسان قرار دارد. اما چرا ژائو اینقدر به طبیعت اهمیت می‌دهد؟ طبیعت در آئین‌های باستانی تجلی چرخه‌ی روح و زندگی است. اصطلاحی بود که اگر کسی می‌مرد، می‌گفتند روح‌اش به چرخه بازگشته است. حالا ژائو بسیاری از المان‌های طبیعت، مثل درخت، جنگل، گیاهان، شاهین، نور خورشید و... را به‌صورت موتیف‌های تکرارشونده‌ای پرداخت می‌کند تا به این نمایش برسد که تراژدی از مرگ می‌آید و هنر هم از مرحله‌ی آخر سوگواری. کلوئی ژائو بر این باور است که چرخه طبیعت، مرگ را به جاودانگی تبدیل خواهد کرد. تراژدی هملت از چرخه‌ی تولد...

R.SHAHRAKI❁ · 25/6/26

ژائو این دیدگاه را نه تنها با استفاده از سبک روایی بلکه در سبک بصری و کارگردانی‌اش نیز نمایش می‌دهد. وقتی اگنس به لندن می‌رود تا شاهد آخرین قسمت از چرخه‌ی طبیعت یعنی جاودانگی باشد، می‌بیند که همه، به‌جز او مرگ را پایانی بر زندگی آدمی نمی‌بینند. آدم‌های اطرافش همانند اگنس دستان خود را به‌سوی هملت دراز می‌کنند تا شاهد این جاودانگی و عبور از مصیبت باشند. درواقع آدم‌ها به‌دنبال ابژه جاودانگی هستند، ایده بزرگی را از مرگ بیرون بکشند و به عمق معنای طبیعت اضافه کنند. حالا اگنس دیگر پی می‌برد که نه مادرش مرده و نه فرزندش. آن‌ها به چرخه بازگشته‌اند اما به شکلی دیگر. حالا همنت در جائی ظاهر می‌شود که هنگام مرگش آنجا بود، صحنه نمایش پدرش! حالا دیگر همه چیز دوباره به ابتدای خودش برگشته و چرخه کامل شده...

R.SHAHRAKI❁ · 25/6/26

همنت یک دوباره‌آفرینی از اسطوره‌های یونانی نیز هست. ژائو این اسطوره‌ها را نه به صورت مستقیم، بلکه به صورت مدرن بازآفرینی می‌کند. بکارگیری همه‌ی این عناصر کهن‌الگویی از سمت فیلمساز، همنت را به این سمت‌وسو می‌کشاند که نشان دهد، انسان در سرنوشت خودش چندان آزاد نیست و این گره‌های جمعی ناخودآگاه هستند که گاها برایش تصمیم‌گیری می‌کنند. کلوئی از همان ابتدا از این افسانه‌ها به‌عنوان زیرمتن‌هایی قوی استفاده کرده است. زمانی که ویلیام شکسپیر ، داستان اورفئوس و اوریدئوس را برای اگنس در جنگل روایت می‌کند، کلوئی ژائو در حال ترسیم مسیر درام است.

شکسپیر برای اگنس تعریف...

نقد و بررسی نقد فیلم همنت (Hamnet)

R.SHAHRAKI❁

R.SHAHRAKI❁

R.SHAHRAKI❁

R.SHAHRAKI❁

R.SHAHRAKI❁

موضوعات مشابه