سخن بزرگان سخن بزرگان | جولین بارنز

[~•°REZ-FA°•~]

نمی‌شود از سرنوشت گریخت. از ذهن هم همین‌طور.
***
شاید این یکی از تراژدی‌هایی است که زندگی برای ما در آستین دارد؛ تقدیرمان این است که در پیری تبدیل به همان چیزی شویم که در جوانی بیش از هر چیز دیگری از آن بیزار بودیم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

زندگی گربه‌ای بود که طوطی را از دُم گرفته بود و از پله‌ها پایین می‌برد و سر طوطی به تک‌تک پله‌ها برخورد می‌کرد.
***
چه چیز را می‌توان برابر هیاهوی زمان قرار داد؟‌ تنها آن موسیقی درون‌مان ــ موسیقی هستی‌مان ــ که بعضی تبدیلش می‌کنند به موسیقی حقیقی. که اگر قدرتمند باشد و صادق و آن‌قدر ناب که بتواند هیاهوی زمان را خفه کند، بعد از گذشت دهه‌ها تبدیل می‌شود به زمزمه‌ی تاریخ. امیدش این بود.

 

[~•°REZ-FA°•~]

یک ترانه‌ی سربازی یادش آمد از قرن پیش. ملودی‌اش را بلد نبود، فقط اشعار را که در نامه‌های تورگنیف دیده بود. روسیه مادر عزیزم، هیچ‌چیز را غصب نمی‌کند به‌زور؛ فقط چیزی را می‌گیرد که تقدیمش کنی به‌میل وقتی چاقویی گذاشته بیخ گلویت... .
***
در موسیقی فولک یهودی، یأس خود را در جامهٔ رقص پنهان می‌کند. و به این ترتیب طعنه مخفیگاه حقیقت شد.

 

[~•°REZ-FA°•~]

حالا هم جنگی دیگر بود و همان متجاوز قبلی دوباره بازگشته بود، با این فرق که اسامی تغییر کرده بودند، اسامی هر دو جبهه. ولی چیز دیگری عوض نشده بود. جوانان هنوز زیر آتش توپ پاره‌پاره می‌شدند.
***
تقدیر؛ این فقط لغت قلمبه‌سلمبه‌ای بود برای چیزی که هیچ کارش نمی‌توانستی بکنی. وقتی زندگی به تو می‌گفت و به این ترتیب سر تکان می‌دادی و اسمش را می‌گذاشتی تقدیر... .

 

[~•°REZ-FA°•~]

زمانه هر چه سخت‌تر، زور دست‌ها بیشتر. دراز می‌شدند تا فلانت را بگیرند، نانت را، دوستانت را، خانواده‌ات را، هستی‌ونیستی‌ات را، وجودت را.
***
هرکسی در یک بُرهه از زندگی، دلش می‌خواهد از زندگیش فرار کند. این تنها چیزی است که تو وجودِ همه‌ی آدم‌ها مشترک است.

 

[~•°REZ-FA°•~]

موسیقی ــ موسیقی خوب، موسیقی عالی ــ خلوصی قرص و ناکاستنی در خود دارد. ممکن است تلخ باشد و مأیوس‌کننده، ولی هرگز نمی‌تواند بدبینانه باشد. اگر موسیقی تراژیک باشد آن‌هایی که گوش خر دارند می‌گویند بدبینانه است. ولی وقتی آهنگسازی تلخ است یا مأیوس، همین یعنی هنوز به چیزی باور دارد. چه چیز را می‌توان برابر هیاهوی زمان قرار داد؛ تنها آن موسیقی درون‌مان، موسیقی هستی‌مان، که بعضی تبدیلش می‌کنند به موسیقی حقیقی. که اگر قدرتمند باشد و صادق و آن‌قدر ناب که بتواند هیاهوی زمان را خفه کند، بعد از گذشت دهه‌ها تبدیل می‌شود به زمزمه‌ی تاریخ.

 

[~•°REZ-FA°•~]

يكى از تفاوت‌های جوانى و سالمندى اين است كه وقتى جوانيم، آينده‌هاى مختلفى براى خود اختراع می‌كنيم و وقتى پير می‌شويم گذشته‌هاى مختلفى براى ديگران... .
***
هر چه بیشتر می‌آموزی، کمتر می‌هراسی. آموختن نه به مفهوم تحصیل دانشگاهی؛ بلکه به معنای شناختن عملی زندگی.

 

[~•°REZ-FA°•~]

ما بی‌ایمان نبودیم، منتها می‌خواستیم به باورهای خودمان و نه باورهایی كه برای ما مقرر شده بود ایمان داشته باشیم.
***
روح آدمی ممکن است با یکی از این سه ویران شود: با آن‌چه دیگران در حق تو می‌کنند، با آن‌چه دیگران وادارت می‌کنند در حق خودت بکنی و با آن‌چه خودت داوطلبانه با خودت می‌کنی.