سخن بزرگان سخن بزرگان | آلن دوباتن

[~•°REZ-FA°•~]

وقتی از طبیعتِ سطحی و پوچِ اندیشه‌هایِ دیگران، تنگ‌نظریشان، حقارتِ دیدگاه‌هایشان، پَستیِ نیت‌هایشان و تعدادِ خطاهایشان کاملاً آگاه می‌شویم، کم‌کم به چیزی که در سَرِشان می‌گذرد بی‌تفاوت می‌شویم، زیرا زمین مملو از آدمهایی است که ارزشِ هم‌صحبتی ندارند‌، به نظرت واقعاً عاقلانه است که ما نظراتِ چنین آدم‌هایی را جدی بگیریم؟ چرا اجازه دهیم که قضاوت‌هایشان تعیین کند که ما چگونه آدمی باشیم؟ آیا نوازنده از تشویقِ بلندِ حضار مسرور می‌شود اگر بداند همه‌یِ مخاطبانش ناشنوا هستند؟

 

[~•°REZ-FA°•~]

خاستگاه‌های شدیدترین شادی‌های ما به طرز آزاردهنده‌ای به خاستگاه شدیدترین دردهای ما نزدیک هستند.
***
حماقت پدیده‌ای ایستا است. اگر به آن حمله کنی، خوردت می‌کند!

 

[~•°REZ-FA°•~]

آرام بودن در شرایط سخت، به این معنا نیست که شخص فکر می‌کند شرایط جالب یا قابل قبول است،بلکه بدین معناست که عصبانیت و تلاطم چیزی را تغییر نمی‌دهد.
***
عقل و هوشیاری زمانی آغاز می‌شود که بدانیم با علم به نتایج عملکردهایمان زاده نشدیم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

اگر چیزهای گرانقیمت نمی‌توانند چندان ما را شاد کنند، پس چرا به این شدت مجذوب آن‌ها هستیم؟ زیرا اشیای گرانقیمت ممکن است راه‌های معقولی برای برآوردن نیازهایی به نظر برسند که ما آن‌ها را درک نمی‌کنیم. اشیا در بُعد مادی ادای چیزی را درمی‌آورند که می‌خواهیم در بُعد روانشناختی بدست آوریم. باید در افکار خود تجدید نظر کنیم، ولی فریفته‌ی قفسه‌های جدیدی می‌شویم. سردرگمی و آشفتگی ما تنها تقصیر خودمان نیست. درک نادرست ما از نیازهایمان را، به قول اپیکور باورهای باطل اطرافیانمان بدتر می‌کند. باورهایی که سلسله مراتب طبیعی نیازهای ما را منعکس نمیکنند و بر تجمل و ثروت و تنها به ندرت بر دوستی، آزادی و تفکر تأکید می‌کنند. رواج یافتن باورهای باطل، برحسب تصادف نیست. این به سود شرکت های تجاری است که سلسله...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[~•°REZ-FA°•~]

نمی‌دانم اولین‌بار چه کسی در گوش ما خواند که باید همیشه برنده باشیم، در واقع به ما آموختند که با برنده شدن چیزهای زیادی را به دست می‌آوریم، مثل محبت، تحسین، توجه، احترام و…همین شد که ما ترسیدیم از باختن و به گمانم بازنده شدن ترسناک نیست، آنجا ترسناک می‌شود که اراده دوباره بلند شدن را از دست می‌دهیم و خودمان را سرزنش می‌کنیم. دروغ چرا، صادقانه می‌گویم که من بیشتر باخته‌ام تا برنده شوم و با هربار باختن چیزهایی را از دست داده‌ام، آدم‌هایی را... حالا که سی و یک ساله هستم اما دیگر پذیرفته‌ام که این باختن حقیقت زندگی‌ست، مثل مرگ که تلخ است اما واقعیت جهان است. دیگر برایم مهم نیست که وقتی برنده می‌شوم کسی باشد که حلقه گلی به گردنم بیندازد و اگر ببازم طردم کند…حالا می‌دانم که تنهای تنها باید با...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[~•°REZ-FA°•~]

هویت عاطفی ما حول چهار مضمون اصلی بنا شده‌است: عشق به خویشتن، صداقت و راستی، ارتباط، توکل… . شدت خاص هریک از این مضامین و نیز نظم و ترتیب آن‌ها است که وجود عاطفی ما را شکل می‌بخشد. خودشناسی تا حد زیادی یعنی اینکه ساختاربندی متمایز هویت عاطفی خودمان را درک کنیم. همه‌ی ما میراث ژنتیکی خاصی داریم که شخصیت بزرگسالی ما را شکل می‌دهد. گذشته از جزئیات مالی و طبقه‌ی اجتماعی خانواده‌هایمان، هریک از ما دریافت کننده‌ی نوعی میراث عاطفی هستیم؛ میراثی که برایمان ناشناخته است، امّا تأثیر بسیار عمیقی بر رفتارهای روزمره‌ی ما دارد و معمولاً هم تاثیراتش بیشتر منفی و پیچیده است.بهتر است پیش از آنکه با رفتارهای اغلب اُمّلانه و دردسرساز زندگی خود و اطرافیانمان را به تباهی بکشانیم، جزئیات میراث عاطفی‌مان را...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[~•°REZ-FA°•~]

ما برای هر قدمی شتاب‌زده که در رابطه برمی‌داریم بهایی زیاد پرداخت خواهیم کرد. همه ما، البته، آمیزه‌ای بی‌پایان و گیج‌کننده از خوبی و بدی هستیم، اشتباهات ابتدایی در پی احساسات پرحرارت نخستین، واقعیت زندگی تمام طبیعتِ ما را به‌هم ریخته و هیچ‌کس ایمن نمانده است. ما همه کمبود شجاعت، آمادگی، اعتماد به نفس و هوش داریم و سرمشقی درست برای زندگی کردن نداریم و به درستی بزرگ نشده‌ایم؛ به جای اینکه توضیح بدهیم می‌جنگیم؛ به جای اینکه بیاموزیم غر می‌زنیم؛ به جای اینکه نگرانی‌هایمان را تجزیه و تحلیل کنیم کج خلقی می‌کنیم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

گاهی اوقات درست همانطور که دختربچه‌ای با عروسکش صحبت می‌کند، با مردان و زنان صحبت می‌کنم. البته دختر بچه می‌داند که عروسک حرفش را نمی‌فهمد ولی با خودفریبی لذت‌بخش و خودآگاهانه‌ای برای خودش شادی حاصل از ارتباط را می‌آفریند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

به نظر می‌رسد که زندگی روند جایگزینی یک اضطراب با اضطرابی دیگر و یک خواسته با خواسته‌ای دیگر است. این به این معنی نیست که نباید تلاش کنیم تا بر اضطراب‌هایمان چیره شویم یا خواسته‌هایمان را برآورده سازیم؛ بلکه به این معنی است که شاید بهتر باشد تلاش‌هایمان را با آگاهی از این مسئله پیش ببریم که اهدافمان نمی‌توانند مو به مو عملی شوند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

مونتنی می‌گوید: «بدتریـن مصیبت ما، خوار شمـردن وجودمان اسـت.» به جای این‌که بکوشیم خود را دو نیم کنیم، باید از مبارزه‌ی درونی با پوشش‌های جسمانی گیج‌کننده‌ی خود دست برداریم و یاد بگیریم که آن‌ها را بعنوان واقعیـت‌های تغییـرناپذیـر وضعیت خود بپذیریم ، واقعیت‌هایی نه خیلـی تحقیـرآمیـز و نه خیلـی نفـرت‌انگیـز.