سخن بزرگان سخن بزرگان | آلن دوباتن

[~•°REZ-FA°•~]

از گریستن بر تکه‌های زندگی چه حاصل، بر تمام آن می باید گریست.
***
نه صرفا چون برنامه‌هایمان شکست خورده، بلکه چون شکست خورده و ما شدیدا انتظار داشتیم که شکست نخوریم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

وظیفه فلسفه این است که به نرمی و محترمانه ناامیدمان کند قبل از اینکه زندگی بخواهد با وحشی بازی‌اش ناامیدمان کند.
***
هر چه انتظارمان کمتر باشد کمتر رنج می‌کشیم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

به کمک این بدبینی آرامبخش باید تلاش کنیم از ترکیب خشم و اشک ماده‌ای بسازیم با قابلیت اشتعال خیلی کمتر یعنی سودا و غم.
***
نمی‌خواست ما را افسرده کند فقط می‌خواست از آن نوع امید معافمان کند که وقتی ناامید می‌شود تلخ می‌شود و با کج خلقی عربده می‌کشد.

 

[~•°REZ-FA°•~]

آدم باید با توقعاتِ برابر به یه رابطه متعهد بشه، همون اندازه کوتاه بیاد که طرف مقابلش حاضره، نه اینکه یکی فقط بخواد خودشو سرگرم کنه و دیگری دنبالِ عشق واقعی باشه.

 

[~•°REZ-FA°•~]

یاد بگیریم از امور اجتناب ناپذیر رنج نکشیم.
***
زندگی ما، مثل هارمونی جهان، مرکب از ناهماهنگی‌ها و الحان متفاوت، زیر و بم، آرام و گوشخراش، کوتاه و بلند است.

 

[~•°REZ-FA°•~]

اگر موسیقی‌دانی فقط برخی از آن‌ها را دوست داشته باشد، چه می‌تواند بسراید؟ او باید بداند که چگونه از همه آن‌ها استفاده و آن‌ها را با هم ترکیب کند. ما نیز باید در سلوک با خوب و بد همین‌طور باشیم، خوب و بدی که جوهر آن‌ها با جوهر زندگی ما یکی است.

 

[~•°REZ-FA°•~]

وقتی که کودکان گریه می‌کنند ما آن‌ها را به دون‌مایگی و ترحّم‌جویی متهم نمی‌کنیم بلکه جست‌وجو می‌کنیم تا علت ناراحتی آنان را دریابیم. چقدر مهربان می‌شویم اگر لااقل اندکی از این غریزه را به روابط بزرگسالی‌مان منتقل کنیم و چشممان را به روی کج‌خلقی‌ها ببندیم و از ورای آن رفتارها و بداخلاقی‌ها، دلسوزانه، ترس و آشفتگی پنهان را ببینیم. این یعنی همان نگاه عاشقانه به نژاد بشر!

 

[~•°REZ-FA°•~]

اگر بتوانیم کج‌خلقی‌های معشوقِ دلخور خود را همچون یک نوزاد در نظر بگیریم، بهترین لطف را در حق او کرده‌ایم. در این صورت نسبت به او بخشنده‌تر، مهربان‌تر و عاشق‌تر خواهیم بود. پشت نقابِ بزرگسالیِ همه‌ی ما، کودکی است نیازمندِ عاطفه، گذشت، عشق و ترسیده از تنهایی!

 

[~•°REZ-FA°•~]

فرق بسیاری است میان تشخیص یک مشکل و حل آن، میان عقل و زندگی عاقلانه. ما به مراتب از آنچه قادریم باهوش‌تریم، آگاهی به جنونِ عشق، هرگز کسی را از این بیماری نجات نداده است.چه بسا تصورِ عشقِ کاملاً بی درد و عاقلانه همان اندازه متناقض است که جنگ بدون خونریزی به سادگی امکان پذیر نیست.

 

[~•°REZ-FA°•~]

باید این را بپذیریم که افراد‌ بخش زیادی از شخصیت ما را بلافاصله درک نمی‌کنند. بعضی از عمیق‌ترین دلواپسی‌های ما با نفهمیدن، کسالت یا ترس پاسخ داده می‌شود. بیشتر مردم اصلا اهمیتی نمی‌دهند. افکار عمیق‌ترمان مورد توجه کمتری قرار می‌گیرند. مجبوریم در ذهن تقریباً همه‌ی افراد، همچون پاراگرافی خوشایند اما مختصر باشیم!