شایسته دلنوشته سلیله‌های ایرانم| توکا راد کاربر یک رمان

[TWCA]

بسم رب

اثر: سلیله‌های ایرانم
تگ: شایسته
ژانر: اجتماعی_ تراژدی
دلنگار: توکا راد

دیباچه:
برای اولین‌بار فریاد کشید
برای دل کوچک شکسته‌اش
برای چشم‌های پر از اشکش
برای لبخند زورکی‌اش
برای همه‌ی آن چیز‌هایی که ندارد
و در آخر برای لبخندش! ​

---

سلیله‌: به معنا دختر
سلیله‌های ایرانم: دختران ایرانم

- می‌نویسم برای تمامی دختران ایرانم شاید گاهی از خطوط حرف دل آن‌ها باشد.

 

[ₕₒᵣzₐd]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...

نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته باشید که دل‌نوشته‌های تگ‌دار...​

​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[TWCA]

***
صدایش را خفه کرد که مبادا فحل دیگری
دیگری آن را بشنود.
لبخندش را دار زد که مبادا بشری او را قضاوت کند.
در آخر غمگین شد، گریست، پیر شد، موهایش سفید شد
گفتند: هیچ نیست شاید عاشق کس دیگریست! ​

---

فحل: مرد

 

[TWCA]

***
به دار آویخت کلماتش را،
قاتل لبخندش شد زیرا که او یک دختر بود!
موهای مشکی‌‌اش در جوانی سپید شد.
بیشتر از سن خود می‌فهمید، جان و عقلش دهه‌ها با هم فرق داشتند.
شادی‌اش مرد و گورستان آن نیز پیدا نشد! ​

 

[TWCA]

***
رژلبی قرمز بر ل*ب می‌زند، نگران قضاوت‌هایی می‌شود!
نگران فحل‌هایی می‌شود که می‌گویند آن‌ها گناهی ندارند،
اشکش‌ جاری می‌شود، می‌ترسد از آدم‌هایی که از خدا نمی‌ترسند!
می‌ترسد از همه!​

 

[TWCA]

***
او هیچ گناهی نداشت،
تنها گناه او دختر بودن، بود!
چشم‌هایی که ندانسته او را قضاوت کردند،
لسان‌هایی که ناسزا گفتند.
کدامشان را بیخیال شود؟
برای کدام یک اشک بریزد؟
مگر می‌شود، باشی ولی از وجود سیر شوی؟
چطور می‌شود باشی ولی خسته شوی؟ ​

 

[TWCA]

***
همیشه خسته بود!
خسته بود
نه خسته از کار،
نه خسته از تلاش،
نه خسته از دویدن و نرسیدن!
او، خسته بود
از تمامی آدم‌هایی که او را قضاوت کردند،
از تمامی آدم‌هایی که به او خندیدن،
از پچ‌پچ‌های یواشکی راجب خود،
از هیس‌های فراوان،
از سکوت‌های همیشه پابرجا،
خسته بود
از همه! ​

 

[TWCA]

***
او خسته بود!
آری او خسته بود!
از مردمان زنده‌کش مرده پرست
از دورویان
از پچ‌پچ یواشکی
از هیس‌های تکراری
از چشم‌های اجباری
از امید‌های تو خالی
از آرزوهای پوشالی
از خواستن و نرسیدن‌های طولانی
از همه!
او تنها خسته بود!​

 

[TWCA]

***
او آرام‌ آرام مرد!
او را کشتن
جسمش زنده بود، اما قلبی دیگر برایش نمانده بود.
نفس می‌کشید ولی دیگر شاد نبود.
او را کشتن
با حرف‌هایشان
با ندیدن‌هایشان
با گوش‌ نکردن‌هایشان!
او را کشتن ولی برایشان مهم نبود،
دیدن که چگونه جان می‌دهد.
دیدن که دست‌هایش یخ می‌کند!
آن‌ها دیدن ولی برای هیچ‌کدام مهم نبود. ​

 

[TWCA]

***
موهای او در جوانی سپید شد،
در آینه‌ی مشت خورده از حرف‌های مردم به خود نگاه انداخت.
او قاتل بود، نه قاتل جان دیگری، نه!
تنها قاتل حرف‌هایش بود.
او کلماتش را به دار آویخته بود.
مبادا چیزی بگوید که کسی ناراحت شود.
همه به فکر حال خود بودند و او به فکر حال دیگران!
او تنها می‌خواست با کسی کمی حرف بزند،
کسی را پیدا نکرد.
او می‌خواست کمی درد دل را خالی کند، اما کسی را پیدا نکرد.
حرف‌هایش را در دلش نگه داشت تا آن‌ها را با خود به گور ببرد. ​