تفسیر شعر تفسیر شعر | شماره 15 اشعار نیما یوشیج

[bahar]

در پیش کومه ام

در صحنه ی تمشک

بیخود ببسته است

مهتاب بی طراوت.لانه.

یک مرغ دل نهاده ی دریادوست

با نغمه هایش دریایی

بیخود سکوت خانه سرایم را

کرده است چون خیاش ویرانه.

بیخود دویده است

بیخود تنیده است

لم در حواشی آئیش

باد از برابر جاده

کانجا چراغ روشن تا صبح

می سوزد از پی چه نشانه.

ای یاسمن تو بیخود پس

نزدیکی از چه نمی گیری

با این خرابم آمده خانه.​

 

[bahar]

شاعر در کنار خانه‌اش نشسته و به صحنه‌ای از تمشک (توت فرنگی) نگاه می‌کند. او می‌بیند که نور مهتاب (ماه) بی‌حالت و بی‌طراوت است، یعنی زیبایی و نشاطی ندارد. این تصویر نشان‌دهنده‌ی یک فضای غمگی
بیت چهارم:

شاعر به یاسمن (گلی زیبا) خطاب می‌کند و از او می‌پرسد که چرا نزدیک‌تر نمی‌آید. او اشاره می‌کند که با وجود خرابی و دل‌شکستگی‌اش، یاسمن باید به او نزدیک‌تر شود. اینجا یاسمن نماد زیبایی و عشق است که شاعر آرزو دارد در زندگی‌اش حضور داشته باشد.

به طور کلی، این شعر احساساتی از تنهایی، غم، امید و آرزو برای زیبایی و عشق را به تصویر می‌کشد. شاعر با استفاده از تصاویری از طبیعت، فضای روحی خود را بیان می‌کند.
ن و دلگیر است.

بیت دوم:

شاعر به یک پرنده اشاره می‌کند که دریا را دوست دارد و با نغمه‌هایش...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.