تفسیر شعر تفسیر شعر | شماره 31 اشعار نیما یوشیج

[bahar]

پاسها از شب گذشته

است.

میهمانان جای را کرده اند خالی. دیرگاهی است

میزبان در خانه اش تنها نشسته.

در نی آجین جای خود بر ساحل متروک میسوزد اجاق او

اوست مانده.اوست خسته.

مانده زندانی به لبهایش

بس فراوان حرفها اما

با نوای نای خود در این شب تاریک پیوسته

چون سراغ از هیچ زندانی نمی گیرند

میزبان در خانه اش تنها نشسته​

 

[bahar]

این شعر درباره تنهایی و احساس بی‌کسی یک شخص است. در اینجا به زبان ساده‌تر و با توضیحات مناسب به آن می‌پردازیم:

توضیح شعر:

شاعر در این شعر به وضعیتی اشاره می‌کند که گویا مهمانان (افرادی که قرار بود بیایند و با او باشند) دیگر در آنجا نیستند و جایشان خالی است. میزبان، یعنی کسی که در خانه‌اش نشسته، مدت زیادی است که تنها مانده و احساس تنهایی می‌کند.

میزبان در حالتی از خستگی و ناامیدی به سر می‌برد. او در مکان خود، که به نوعی نماد زندگی و ارتباطاتش است، تنها نشسته و هیچ کس به سراغش نمی‌آید. او تلاش می‌کند با نواختن نی (یک ساز موسیقی) احساساتش را بیان کند، اما هیچ کس به حرف‌های او گوش نمی‌دهد و او همچنان در تنهایی خود محبوس است.

نکات کلیدی:

1. تنهایی: شاعر به شدت بر احساس تنهایی میزبان...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.