دلنوشته مجموعه دلنوشته‌های غبار سپیدی بر تار و پودم | ستاره لطفی فرهیخته ادبی انجمن یک رمان‌

[-SETAREH-]

به نام نور☀️
دل نوشته: غبار سپیدی بر تار و پودم
نویسنده: ستاره لطفی
خلاصه:
و دخمه‌ی منحوسِ افکار، می‌تواند جسمت را زنجیر به لحظه‌های تاریک کند...!
در پس این ذهنِ مضمحل، هنوز هم می‌گردم تا نقطه‌ای سفید پیدا کنم. نقطه‌ای برای نجات از دست این بوی خفه‌ی اضطراب و آلودگی.
اگر تاریکی‌ها از روی مغز غبار گرفته‌ام پاک نشوند و نقطه‌ی سفیدی از کورسوی امید را پیدا نکنم، تَنم به‌سان یک نیش زهرآلود تجزیه می‌شود...!​

 

[G.ASADI]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...


نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.

خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.

***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"

پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[-SETAREH-]

بعضی از دردها، برای همیشه گره‌ی کور شده‌اند در پس اذهان بی‌‌نوایم ...
تنها یک جرقه یا شاید هم یک بهانه، کافی‌ست تا غم خفته در قلبم شروع به هوارکِشی کند. شلوغ کاریش را دوست ندارم، سم افکارم را از خواب بیدار می‌کند و ذهنم را به سیاهی وهم‌انگیزی می‌کشاند.
اگر آن روزنه‌ی سفید و پاک را در لابه‌لای ورق‌های فرسوده‌ی گذران پیدا کنم، به این غم رحم نخواهم کرد و و به وقت خود...
قهقهه خواهم زد به صورتک مات برده‌اش!
​

 

[-SETAREH-]

جهت مشاهده متن کامل باید عضو انجمن شوید

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[-SETAREH-]

هیچکس نمی‌دانست دلیل این حزن مهلک از چیست؟
کشتار یک وایه
یا،
خفگی یک احساس در مرداب گندیده‌ی گذشته؛
یا شاید هم ضربه‌ی سنگین زندگی بر آرواره‌هایم!
اما پاسخ چیز دیگری‌ست؛
از جنس آدمیان نبودن!
آنها مرا از خودشان نمی‌دانستند و این امضای یکی شدن من و غم بود... .​

 

[-SETAREH-]

دستان ناتوانم را روی دیوارهای ترک خورده‌ی اتاق که می‌کشم،
سرد‌ی‌اش به قلبم نیش می‌زند...
همچون مار گزنده‌ای که سوزش نیشش، سبب نیشتر اشک در چشمانم می‌شود.
نفس‌هایم به شمار افتاده‌اند؛
آنها هم سرد هستند...
صدایی کشنده درون سرم لای‌لای می‌کند.
سرم گیج می‌رود و پرده‌ای تار چشمانم را در آغوش می‌کشد.
هیچ‌چیزی مانند سردی نگاه‌های این جماعتِ نفرت‌انگیز، نمی‌توانست اینگونه مرا از پای در بیاورد...
حتی کنج این چهار دیواری بی‌روح؛
حتی این لرز مهلکِ حاکم بر تَنم!
​

 

[-SETAREH-]

برای من،
یک کنجِ دنج کنار بگذارید؛
جایی که نگاه‌ها چون تیغی سرد بر روانم خط نمی‌اندازند.
و قضاوت‌هایشان، خفگی را به جانم تزریق نمی‌کند...
بی‌رحمی‌شان تنها درد نیست؛
یادآور گم‌شدنِ خودی‌ست که زمانی می‌شناختمش
و حالا در هیاهوی آدم‌ها محو شده.
تاریکای شب؛
خلوت با خودِ از یاد رفته،
نواختن یک نت فراموش شده‌ی موسیقی...
بهتر از هرکسی می‌تواند ماتم شبانگاهی‌ام را التیام ببخشد!
​