دلنوشته مجموعه دلنوشته‌های بوسه‌ای که صلیب شد | لیلیث کاربر انجمن یک رمان

[لیلیث]

عنوان: بوسه‌ای که صلیب شد
نویسنده: لیلیث
مقدمه: باد، از لایِ میخ‌های زنگ‌خوردهٔ دار
ناله‌ای کشید به وسعت استخوان‌های ترک‌خوردهٔ جهان،
و بوی نانِ نپختهٔ رحمت
در دهانِ گرسنهٔ شب دفن شد.
زن، هنوز در میانهٔ باران ایستاده بود؛
دامنش چاک‌خورده،
موهایش آویخته از طناب‌هایی
که سال‌هاست وعدهٔ رهایی را دروغ می‌گویند.
نفس می‌کشید،
نه برای زنده ماندن،
برای آن‌که صدایش
در میان بخارِ خونِ مردِ مصلوب
گم نشود.
مرد، دیوانه‌پریش‌تر از پیش،
لب‌های کبودش را برهم فشرد
تا فریاد نزند:
«اگر رستگاری این است…
پس بگذار در آتش بمانم؛
شاید خاکستر
آزادتر از نجات باشد.»​

 

[Pardis]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...

نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[لیلیث]

آن شب که سایه‌ها بلندتر از حقیقت بودند،
و سکوت صدایِ خنجرشان بود،
آن شب که خنیاگران افسونگری کردند و
بر اریکه‌ی قدرت نشستند.
ما چون پرندگانی دربند، بال و پرِ سخن در زنجیرِ سکوتِ سنگینِ زمانه،
عمرمان چون برگِ خشکی در خزان،
در آستانه‌ی سقوط بود و آخرین نفس‌هایِ متلاشی‌شونده‌امان به جبرِ زمانه می‌رفت تا پژواکِ آرزوهایِ دفن‌شده‌مان، در هیاهویِ بادِ فراموشی گم شود و هیچ صدایی از فریادِ ناگفته‌مان برنخیزد.
در این سکوتِ محض، حتی خاطرات نیز رنگِ باختند و وجودمان تنها سایه‌ای لرزان بر گورِ خویش بود. ​

 

[لیلیث]

این جهان گاهی چنان کور می‌شود که روشن‌ترین دردها را نمی‌بیند، و چنان کر که حتی آهِ یک برگ را نمی‌شنود.
اما تو، در خاموشی‌ات تو فانی بودی، و در سکوتت چیزی می‌لرزید که از هزار فریاد پاک‌تر بود.
زهر را در آب ریختند، چون یادشان رفت آب یعنی زندگی.
خاک را در نان پاشیدند چون نفهمیدند
نان، حرمتِ سفره است.
و آزادی… پس‌مانده ندارد، اما آنان آنچه را نمی‌شناسند پاره‌پاره می‌کنند و در تاریکیِ خود پنهان می‌پندارند.
اما تو بگو با زخمی آرام و صدایی زنده که هنوز دستانت را برای نور باز نگه...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[لیلیث]

تا آمدم هزاران ستاره روانه‌اش کنم، ویرانی در خانه‌ی قلبم نشست!
غرق در ابتهاج! مالامال از خواستن، کسوف ماندم در هربه‌ی زمانه!
این‌بار پا در رکاب خویشتن‌داری دو هزار ستاره آماده کردم تا دوست داشتنم را در نگاهش دنیادنیا جار بزنم،
اما افسوس... .
در خانه‌ی قلبم باز شد و ویرانی به منزلم آمد.
صد حیف که کرورکرور امید بودم و در سرابی خشکیده غرق!
این‌بار تا آمدم ستاره‌هایم را دانه‌دانه بشمارم،
دیدم دیده‌گانم تَر است.
درست نمی‌شود بشماری!
ستاره‌ها از دستم پایین می‌افتند و امید هم لابه‌لای کم‌سو شدنشان، آخرین تلاششان را می‌کنند تا مرا از اوهام زرین پوسیده برهانند اما این‌بار دیگر دیر شده بود!
به درگاه در رسیده بودم و
دیدم ویرانی ماه را؛
تن پوشی غریبی از کفن پوشیده بود.​