میم پناه

یاخیرالحافظین

- چیزهایی که هیچ‌وقت نگفته بودم و دوستشون نداشتم رو الآن و تو این اتاق گفتم که بهت بگم،‌ رفتنی میره؛ حالا می‌خوای پشت سرش نمک بپاشی یا آب بریزی، فرقی به حالش نمی‌کنه. شاید اینکه از زبون مادرت بشنوی چاووش واقعا دوستت نداشته که این‌جوری رفته،‌ دلت رو بیشتر بشکنه ولی بذار شکستنی هم بشکنه، وگرنه هر روز باید با هول اینکه نکنه وقتی تو خواب بودی شکسته،‌ بیدار بشی و زندگی کنی. چاووش همین اول راه نشون داد مردی نیست که بشه بهش تکیه کرد، آدمی نیست که با خیال راحت دلت رو بسپری دستش.

#دودواسکاچی
#میم_پناه
#مهساپناهی
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#اللهم_صل_علی_محمد_و_آل_محمد_و_عجل_فرجهم

من چقدر خوشحالم که مامانش هواشو داره
چقدر خوشحالم که دخترمون قویه فهمید این آدم ارزش نداره

"پرهیز از نگاه کردن به کسی که
شوق دیدنش کلافه‌ات کرده،
تردید مبهمت را به یقینی روشن تبدیل می‌کند:
عاشق شده‌ای..."*
این خیلی گاد بود

تو که تا زانو رفتی تو گِل و دوبار خوردی زمین تا برسی بالای تپه و لباسم رو بکشی، دیگه نخواستم بمیرم.

کلیک کنید تا باز شود...

یوسفم می‌خواسته خودکشی کنه؟ اره؟ وایییییییییی
چقد حرفاش قشنگ بود
و قشنگتر اون صحنه‌ی آخر و حضور اسیه بود
حسابی خسته نباشی

خسته نباشی، حال خودت چطوره؟ امیدوارم خوب باشی و از این به بعد برنامه‌هات جوری که می‌خوای پیش برن

خسته‌ی نوشتن نباشید بانو
تا هفته‌ی بعدی یه عمر می‌گذرهحداقل یه چکی به چاووش بزن

یاخیرالحافظین



- چه‌جوری هنوز انقدر کوچولو موندی؟
بی‌اختیار پرسیده بودم، می‌ترسیدم مثل نعیم کلمه "کوچولو" به مذاقش خوش نیاید ولی دوباره هم لبخند زد.
- پیش بقیه انقدر کوچولو نیستم.
و من یاد اولین دیدارهایمان افتادم:
"- شما با همه انقدر مهربونید پرفسور؟
- آدم بدی نیستم ولی... با همه هم مهربون نیستم."
بند پارچه‌ای کیف سفیدم را در مشتم جمع کردم، یوسف دوباره داشت شبیه آن شب در چادر گروه حرف می‌زد، هم کوچک بود، هم بزرگ و من داشتم آرام دست‌وپایم را گم می‌کردم و به یک پلیکان تبدیل می‌شدم.
- چرا؟
- چون تو می‌ذاری پیشت کوچولو باشم. می‌تونم همه‌ی نقاب‌هام رو بذار کنار، نه پرفسور باشم، نه خواهرزاده، نه دانشجوی برتر کلاس، می‌تونم پیشت خود خودم باشم، مثل روز اولی که سمتم اومدی و نترسیدی، بیفتی.

#روی_موج_اورارتو
#میم_پناه
#مهسا_پناهی
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#اللهم_صل_علی_محمد_و_آل_محمد_و_عجل_فرجهم

یاخیرالحافظین

نگار داشت گوشه‌ی کتم را می‌کشید ولی به زور پیاده شدم. اگر چاووش می‌خواست مثلا با چرخاندن روناک در کوچه چیزی را به همسایه‌ها یا من حالی کند، اجازه می‌دادم این کار را بکند، من آدم بستن چشم‌هایم و فرار کردن نبودم‌. این روزها هم می‌گذشت، از شدت این علاقه‌ی شدید قلبی چند ساله هم کم می‌شد، مثل همین حالا که انگار روزهای قبل از عروسی زیادی دور و شاید کمی خاک گرفته به نظر می‌رسیدند.

#دودواسکاچی
#میم_پناه
#مهسا_پناهی
#اللهم_عجل_لولیک_الفرج
#اللهم_صل_علی_محمد_و_آل_محمد_و_عجل_فرجهم

خانوم پناه
پارتت