داستان کودک داستان کودک اقلیم آز | Mahshid.Sh کاربر انجمن یک رمان

.MAHSHID. · 16/6/21

کد داستان کودک: 63

نام داستان کودک: اقلیمِ آز
نام نویسنده: مهشید شکیبایی
ژانر: #فانتزی #طنز
گروه سنی: ب
خلاصه:
مارگات و بتی، دو دختر کنجکاوی که با شیطنت وارد سرزمینی می‌شوند.‌ سرزمینی دگرگون که به هم ریختگیِ عجیبی دارد و مأمویت این دو دختر، سروسامان دادن به آن سرزمین است، که در این بین اتفاقات جالبی برایشان می‌افتد.

Shiva.Panah · 16/6/21

نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن داستان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ داستان کودک خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!
*☆ قوانین جامع تایپ داستان کودک کاربران ☆*

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود در رابطه با داستان‌کودک به لینک زیر مراجعه فرمایید!
♧♡ تاپیک جامع برای مسائل رمان نویسی ♧♡

درصورت پایان یافتن داستان کودک خود در تاپیک زیر اعلام کنید!
**تاپیک جامع...

.MAHSHID. · 4/8/21

به کمک همدیگر از روی سنگ‌های بزرگ بالا می‌رفتیم، تا به آبشار معروف برسیم. خانواده‌های‌مان به خاطر اینکه از راه هموار و صاف رفته بودند، از ما جلوتر بودند. برای هردویمان چه روز زیبایی بود!
مگ نفس‌زنان، همانطور که به نقطه‌ای خیره بود، گفت:
- عه بتی! اونجا رو ببین یه غاره!
برگشتم و به جایی که با انگشتان کشیده و بلندش اشاره می‌کرد، نگاه کردم. درست می‌گفت!
نگاهی به دور و بر انداختم و رو به مگب که بخاطر پوستِ سبزه‌اش هیچ‌وقت در آفتاب پوستش نمی‌سوخت، اما من بخاطر سفید بودنم همیشه می‌سوختم انداختم:
- هی مگ! نظرت چیه بریم اون بالا؟
مگ با چشمان قهوه‌ای روشنش به من نگاه کرد و گفت:
- نه! خطرناکه بتی.
وای، چقدر این دختر ترسو بود!
با قاطعیت گفتم:
- خب پس من میرم، خواستی بیا.
و به کمک دستانم از سنگ‌های...

.MAHSHID. · 5/9/21

مگ کلافه چشم در حدقه چرخاند و به طرف راهی که از آن به طرف غارِ کوچک آمده بودیم، برگشت و همانطور که سعی داشت از سنگ‌های بزرگ عبور کند، گفت:
- من نمیام! مثلا اومدیم اینجا که بریم آبشارِ بزرگ و معروف رو ببینیم، نه بریم توی غاری که هیچی نداره و معلوم نیست چقدر مار و عقرب توشه!
پوزخندی به ترسو بودن مارگات زدم و به طرفش به راه افتادم و همانند او از سنگ‌ها گذشتم و به او رسیدم. نجواکنان گفتم:
- باشه. می‌ریم آبشار رو می‌بینیم و بعدش میام اینجا!
لبخندی پرده‌ی لب کردم و بی‌توجه به مگی که با صورتی پوکر نگاهم می‌کرد، گذشتم.
راه زیادی در پیش نداشتیم و فقط، ده دقیقه مانده بود تا به آبشار بزرگ برسیم.
تند از سنگ‌های لغزنده بالا می‌رفتم و گاهی هم دست مگِ لاغر را که برعکس من بود، می‌گرفتم تا کمکش کنم.
به...

.MAHSHID. · 6/11/21

چشم در حدقه می‌چرخاند و من دستم را به سویش دراز می‌کنم تا دستم را بگیرد.
پشت دامنِ کوتاهش را صاف می‌کند و باهم به سمت پدرش می‌رویم و خود را به بقیه‌ی اعضای خانواده می‌رسانیم.
حالا دیگر به خود آبشار رسیدیم و چه زیبا بود!
جمعیت انبوهی در زیر آبشار ایستاده بودند و انگار دوش می‌گرفتند که اینگونه سر و روی خود را می‌شستند!
بعد از گرفتن عکس‌هایمان در کنار آبشار و اتمام آب بازی‌ها، دوباره به سمت اتاقی که در آنجا گرفته بودیم حرکت کردیم.
به نزدیک غار که رسیدیم دست لاغر و صاف مگ را که در کنار من حرکت می‌کرد گرفتم و رو به پدر و مادرهایمان گفتم:
- اگه میشه شما برید، من و ویولت زود میایم.
مگ که گویا با حرف من تازه به یاد این موضوع افتاده بود، با چشمان قهوه‌ایِ روشنش به من چشم‌غره‌ای می‌رود و من...

.MAHSHID. · 6/11/21

دست مگ را در دستان تپل و سفیدم می‌فشارم و بعد از رفتن آنها، به سمت چپ می‌کشانمش.
- خب، حالا بیا بریم.
دستش را از دستانم بیرون می‌کشد و با بدخلقی پاسخ می‌دهد:
- خودم میام.
***
جلوی غار می‌ایستیم و با کنجکاوی درونش را جستجو می‌منم. صدای مگ که سرجایش ایستاده بود و جلو نمی‌آمد را می‌شنوم.
- مواظب باش بتی.
″باشه″‌ای زمزمه می‌کنم و نمی‌دانم چه نیرویی مرا به داخل آن غار تاریک که هیچ نوری نداشت هل می‌دهد.
درون غار، وسطش یک متر بود و آب داشت و من، پا روی سنگ‌های برآمده‌ی کناره‌ها می‌گذارم.
مگ آرام پشت سر من وارد میشود. ناگهان پایم لیز می‌خورد و درون آن گودی که آب داشت می‌افتم.
عمق آن تمامی نداشت و همانطور پایین می‌رفتم.
چشم‌هایم را بستم و ناگهان بر پشت زمین می‌خورم. آرام، لای پلک‌هایم را باز کرده...

.MAHSHID. · 9/11/21

آنچنان متعجب شده‌ام که مگ را یادم می‌رود و با چشمانی گرد شده اطرافم را می‌نگرم.
آنجا…آنجا زیبا‌ترین و عجیب‌ترین جایی بود که دیده بودم.
با شنیدن آه و ناله‌ی مگ که روی علف‌های آبی‌رنگ افتاده بود، به سمتش دویدم.
- مگ؟ چت شده؟
دستش می‌گیرم و کمکش می‌کنم تا روی زمین بنشیند.
- چیزی نیست، مُچ دستم درد گرفته.
آهی می‌کشم و کنارش، روی علف‌های آبی‌رنگ می‌نشینم. صدای بلند، بهت‌زده‌ و ناگهانی مگ مرا از جا می‌پرانَد.
- ا…اینجا رو! ب‍…بتی اینجا کجاست؟
زانو‌هایم را ستون کرده و آرنج‌هایم را روی آن می‌گذارم. دست لای موهای مشکی و پر پشتم می‌برم و بافته‌اش را دو گردنم می‌اندازم. با صدایی که کمی لرز در آن ترزیق شده بود، می‌گویم:
- نمی‌دونم.
همانطور که نگاهم را اطراف آنجا می‌چرخانم، نگاهم روی جایی قفل می‌شود...

.MAHSHID. · 9/11/21

- صبر کن، منم میام.
بی‌وقفه دست‌هایش را روی زمین می‌گذارد و برمی‌خیزد. می‌خواهد کش و قوسی به بدن خود دهد، اما تا سرش را بالا می‌گیرد درجا خشک می‌شود! من هم سرم را بالا می‌گیرم و با دیدن آسمانِ بنفش، چشمانم گرد می‌شود و زانوانم سست! آرام زمزمه می‌کنم:
- خدای من!
اینجا دیگر چگونه جایی بود!
حسی نا آشنا درونم را تسخیر می‌کند و نمی‌دانم چه کنم. پنج دقیقه‌ای می‌نشینم تا بتوانم آن موضوع را هضم کنم اما، مگر می‌شد؟!
علف‌های آبی، آن چیزهای بلند، آسمان بنفش!
ترسیده بودم، خیلی ترسیده بودم.
برمی‌خیزم و دست مگی که او هم نشسته و خشکش زده بود را می‌گیرم تا بلندش کنم. نسیم، صدای لرزانم را به گوش‌ مگ می‌رساند:
- پاشو بریم. باید عادت کنیم، شاید تا ابد همینجا موندیم.
صدای خنده‌ای ناز، از پشت سرم...

.MAHSHID. · 10/11/21

آن موجود ابروان سفیدش را بالا داد و دست‌هایش را روی لباس سفید و بلندش که حروف‌های الفبای اکثر زبان‌ها رویش نوشته شده بود، گذاشت و گفت:
- شما نزدیک غار شدید و خطِ محدودِ یک قدمیش رو رد کردید.
اخمی ریز بر پیشانی‌ام افتاد و با گیجی نگاهش کردم. گویا متوجه شد که چیزی از حرف‌هایش را نفهمیدم!
به طرف همان‌جایی که قصد رفتنش را داشتم به راه افتاد:‌
- دنبالم بیاید.
این بار، مگِ محتاط بود که به غریبه‌ای آن هم در این سرزمینِ عجیب، با موجودات عجیب اعتماد نمی‌کرد:
- چرا باید این کار رو بکنیم؟
موجود، با حرف مگ ایستاد و با لبخندش گفت:
- باشه، نیاید. توی این قسمت هیچ کسی جز منِ نگهبان نیست!
و دوباره به راهش ادامه داد. تردید در نگاه هردویمان موج میزد. نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم ترسم را نشان ندهم! دست مگ را...

داستان کودک داستان کودک اقلیم آز | Mahshid.Sh کاربر انجمن یک رمان

.MAHSHID.

Shiva.Panah

امضا : Shiva.Panah

.MAHSHID.

.MAHSHID.

.MAHSHID.

.MAHSHID.

.MAHSHID.

.MAHSHID.

.MAHSHID.

موضوعات مشابه