ای عزیزترین! آیا واقعاً حالا میتوانم از بابت تو خاطرجمع باشم؟ کلمهی "شما" مثل اسکیت سُر میخورد، ممکن است در فاصلهی بین دو نامه ناپدید شده باشد. آدم باید به کمک کلمات و فکر، صبح و ظهر و شب به دنبالش سرگردان باشد، ولی "تو" در جای خود محکم پابرجاست؛ اینجا، مثل نامهی تو که هر چه میبوسمش حرکت نمیکند و برقرار ایستاده است.
ولی چه دنیایی است! هیچ چیز نمیتواند دو نفر آدم را به این کاملی باهم یکی کند، به خصوص که مانند من و تو، دار و ندارشان فقط کلمات باشد.
کتاب: نامه فلیسه
[COLOR=rgb(251, 160...
لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.