ناب‌نگاره مجموعه دلنوشته‌های پژواک | فائزه کاکاحاجی کاربر انجمن یک رمان

[faezeh_ka_]

سن چیز عجیبی ست.
علایق ات را دستخوش تغییر می کند.
هر آن چه برایت قبل ها کسل آور بود ؛
حال ،قابل درک و زیباست.
هیجان ها را اگر مثبت نباشند؛ رد می کنی.
چه ارزشمندی برای خودت.
شاید بالا رفتن سن هم آنقدر ها ترسناک نیست!

 

[faezeh_ka_]

گلوی ما را؛
تعصبات مان میگیرد.
وقتی عشق با باد کردن رگ گردن می آمیزد.
اتفاقا،من انسان متعصبی هستم!
چون بعضی چیزها تعصب پذیر است:
مثل این خاک ،مثل ایران!

 

[faezeh_ka_]

پس از سال ها دیدمت.
گرد پیری بر سرت نشسته بود.
مرا دیدی و نفست حبس شد
در حال خنده بودی.
کنار چشمت چروک شادی
چه بی عدالتی آشکاری!
رو برگرداندی
و من باز هم در انبوه سوالات تنها ماندم...

 

[faezeh_ka_]

پی چیزی گشتم که وجود خارجی نداشت!.
دیر به خود آمدم.
خاطرات نیمی از قلب مرا خورده بود.
نیمی دیگر چنان بر سر می زد؛
از نصف و نیمه بودن.
از کم بودن برای انسان های جدید
که هر چه تقلا کردم
با خاطرات جدید قلب را احیا کنم
گویی دست و پا زدنی بی حاصل بود.

 

[faezeh_ka_]

کوه بلندی نشانم دادی که در کوه پایه اش درختی جوانه زده بود ، گفتی تو آن جوانه و من آن کوه!
اما ، کم آوردی!
و بار هایت بر شانه ی من ماند.
گفتم: به ریشه هایم برای قوی شدن فرصت بده.
اولین نسیم که وزید
گفتی :عزیزم چیزی نیست.
طوفان که مرا برد !
حتی نگاه ام نمی کردی.
من چه می دانستم ؟!
کوه من سایه ی یک درخت دیگر است!.

 

[faezeh_ka_]

از بی سرزمینی کوله ات را خالی نمیکنی.
لایه های عمیق وجودت را تعداد کمی دیده اند.
حتی کفشی که می خری برای راه طولانی راحت اند!
چه کسی اعتمادت را این حد عمیق شکسته؟!

 

[faezeh_ka_]

می دانی؟ من آنقدر ها هم که به نظر می رسد سخت گیر نیستم!
اگر کنار من بنشینی،با چشم من ببینی.
از تعداد آدم هایی که می توانند یک نفر را
بعد از بار ها فرصت دادن نا امید کنند تعجب می کنی!. :)

 

[faezeh_ka_]

نمی دانم چه می خواهی از جانم؟!
چرا این دوست نداشتنی را رها نمی کنی؟!
اگر چشم در چشمت سراندم و این دل بی نوا به نان و نوا رسید خبط و خطای من بود؛ بله!
تو که بزرگ عُقلایی و سری در سر ها جنباندی چرا چشم نگرفتی از این خیره سر!؟
من خودم با تَرکه به جان دلم افتادم؛
تو یک بار به آن لبان خوش سخن اخم کردی؟!
برو آقازاده ، برو!
من اگر زبانم در مقابلت کوتاه است.
چون این قلب بخت برگشته خاطرخواهت است.
مگرنه همه می دانند ،زبانم کمتر از گرگ ،درنده نیست.
اگر دل ، ریش گرو نمی گذاشت.
که آن جلال و جبروتت برایم هیچ بود.
برو به جان آن تیکه گوشت زبان نفهم ، دعا کن شازده!
خوش به حالت که از همه چیز شانس آوردی...!

 

[faezeh_ka_]

آن روزها
به گمانم ،خیلی دور خیلی نزدیک...
نزدیک از آن جهت که خاطرات را به وضوح یادم هست!
دور از آن جهت که ذهن شاید توانسته فریبم دهد!
یک چیز هایی جور نیست یک چیز هایی خیلی جور است.
البته که زمان، دشمن حافظه است.
با این حال نمی دانم چرا از دست از مرور بر نمی دارم؟!

 

[faezeh_ka_]

در فروپاشی روانی آخرم.
در خیابان با نقابی عادی به سرعت پیش می رفتم.
از کنار جدولی میان درختان یک بلوار گذشتم.
ناگهان روح ام نشست در خود جمع شد؛
سر به زانو نهاد و زار زد!
و من ،چون وقت نداشتم به راه ام ادامه دادم...