شاعرغیرپارسی اشعار بلند حیدری

[تاسیان؛]

فی أرضی/ الصمت مریر کالبغض/ و الفجر یجیء بلا و مض/ و اللیل یمرّ و لا یمضی ... و سئمنا الرّکض مع الأحکام/ کرهنا الناس/ فقدنا الإحساس/ مللنا/ مُتنا/ و إذ عشنا/ فلقطرة سکر فی جام/ تنسینا سود لیالینا (همان: 384)
ترجمه
در سرزمین من/
سکوت همچون نفرت تلخ است/
و سپیده‌دم بدون درخششی می‌آید/
و شب می‌گذرد و به اتمام نمی‌رسد./
و ما از پرواز با آرزوها خسته شدیم/
از مردم متنفر شدیم/
و احساسمان را از دست دادیم/
خسته شدیم/
و مُردیم/
و اگر زندگی کردیم/
به خاطر قطره‌ی مستی در جاممان بود./
که شب‌های سیاهمان را از خاطرمان می‌برد.​

 

[تاسیان؛]

فالأرض هنا صمّاء کالصّخرة/ عمیاء کالصّخرة/ و میاه الجرف هنا مرة/ لا تلق مرساة/ لا تُنصب خَیمة/ سَنموت: و لن تَعبُر غیمة/ لتصیر حیاة فی زهرة / لا تَلق/ مرساة/ لا تبذر/ بذرة/ من یَدری قد نرحل قبل الفجر/ عن أرض صَماء کالصخرة (الحیدری، 1980: 375)
ترجمه:
زمین اینجا چون صخره سخت است و کور/
و آب‌های نهر در اینجا تلخ است/
لنگرگاهی در اینجا نمی‌بینی/
هیچ خیمه‌ای برپا نمی‌شود/
خواهیم مرد و ابری عبور نخواهد کرد/
تا زندگی در شکوفه‌اش تجلی یابد/
لنگرگاهی در اینجا نمی‌بینی/
دانه‌ای نکار/ چه کسی می‌داند؟/
شاید قبل از صبح کوچ کنیم/
از زمینی که چون صخره‌ی سخت است.​

 

[تاسیان؛]

أعرف یا مدینتی/ کم من جراح ثرة ... مریرة/ تنزف تحت الأجنح الکسیرة/ لکنّنی أعرف یا مدینتی/ ماذا وراء بیتنا الکئیب/ ماذا وراء صمته الهریب/ أیّ غذ یلمع فی الدروب/ أعرف أن اعین الرجال فی مدینتی/ لا ترقد/ و أن ملء صوتهم/ مراجلا تتقد/ غدا إذا ما أنفجر (همان: 423).
ترجمه:
شهر من می‌دانم/
چه زخم‌های عمیق و تلخ/
در زیر بال‌های شکسته خون‌ریزی می‌کند ولی/
شهر من، من می‌دانم/
که آن سوی خانه‌ی اندوهگینمان چیست؟/
پشت سکوت ترسناک آن چیست؟/
کدامین فردا چون سراب می‌درخشد/
می‌دانم، چشمان مردان در شهرم نمی‌خوابد/
و سکوت سرشارشان/
دیگ‌هایی است که می‌جوشد/
که فرداها منفجر شود.​

 

[تاسیان؛]

بغداد/ کیف یکونک لمثک أن تصمت/ أن لا تسأل أین أنا من حلم/ طاف به الشهداء علی کلّ قراک/ و مروا عبر رؤاک ذبالة شمس/ مازالت تنتظر الفجر وراء الجرح/ المقروح/ وراء العفن القابع فی الزاد/ أن لا تسأل... أن تصمت... أن ... أن...؟ ...! (همان: 808)
ترجمه:
بغداد چطور می‎شود برای چونان تویی ساکت شود/
سؤالی نپرسد که من در کجای رؤیا سکنی گزیده‌ام/
آن رویا که در تک تک روستاهایت شهیدان به طواف می‌چرخند/
و از منظر تو از شعله‌ی خورشید می‌گذرند/
و همواره در انتظار سپیده‌دمان هستند در پشت آن زخم‌های تاول‌زده/
پشت آن عفونت سرفروبرده در توشه‌ی سفر/
اگر سؤالی نپرسی... که سکوت کنی... که ... که... ؟ ...!​

 

[تاسیان؛]

کیف رضیت بهذا الخرس المدمی؟/ کیف رضیت بأن لا یسأل أبناءک/عن کل محبیک القتلی من أجلک/ عن کل المنفیین لأجلک فی غیر بلاد و بلاد/ عن کل الأرصفة الحبلی بخطاهم و دماهم/ ... بغداد/ هل شاهت أحلامک فانتحرت/ بین یدی جلاد/ هل جفت کل لیالیک فما عادت/ إلا أرضا بورا و جراد...؟ ...! (همان: 808)
ترجمه:
چطور به این گنگی کشنده رضایت دادی/
که فرزندانت نپرسند/
از هیچ‌یک آن عاشقان که برایت کشته شدند/
از هیچ‌یک از تبعیدی‌ها که در این کشور و آن کشور هستند/
از هیچ‌یک از آن پیاده‌روها که آبستن گام‌ها و خون‌های ایشان است/
... ای بغداد/
آیا آرزوهایت آن‌قدر کریه شده است که/
در میان دستان جلاد خودکشی کردی/
آیا همه شبانگاهانت آن‌قدر خشک و خشن شده‌اند که/
فقط تبدیل به سرزمینی لم یزرع و آفت‌زده شد.​