دلنوشته مجموعه دلنوشته نامه‌ای به سارا | سارا حیدریان کاربر انجمن یک رمان

[SARA_H]

به نام آنکه جان را فکرت اموخت
چراغ دل به نور جان برافروخت
نام دلنوشته: نامه‌ای به سارا
نویسنده: سارا حیدریان
مقدمه:
نامه‌ها می‌توانند حامل هر اطلاعاتی باشند. گاهی چُنان عاشقانه نوشته شود که رقص شکیل آن چشمانت را نوازش کند و گاه خشم، صفحه‌ی جملات را درهم کرده و اعصابت را خط‌خطی! معمولاً چیزی جز یک اطلاع، یک درس یا شاید یک آگاهی در نامه همیشه پابرجاست. نمی‌دانم قرار است چه چیزی بنویسم اما فکر می‌کنم سارای کوچک درونم نیاز به شنیدن آن‌ها از والد خویش دارد. سارای من... امیدوارم نامه‌ای که برایت می‌نویسم را در صندوقچه‌ای نگه داری و والدت را دوست داشته باشی همانا که من دوستت دارم.​

 

[Pardis]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...

نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[SARA_H]

سارای عزیزم
چیزی جز حقیقت مسیرت را روشن نمی‌کند. می‌دانم گاهی از حقایق پیش رویت زانوانت را به آغوش می‌کشی و دلت سرشار از غمی اندوه می‌شود. می‌دانم آن لحظه سنگینی سینه‌ات و باری صد تُنی بر سرت آوار شده را نمی‌توانی تحمل کنی؛ اما بدان دیر یا زود باید بتوانی با آن حق، کنار بیایی حتی اگر خوشایند وجودت نباشد.
سارای فنچ من؛ حقیقت اصلی زندگی این است که خانواده‌ای سختگیر یا مسیر فرسوده‌ی تحصیلات و آموزش یا حتی تروماهای سخت، فرقی ندارد؛ هر راهی به هر نحوی بر تن کوچک و نحیف‌ات چنان ردی از زخم به جا می‌گذارد که هر بار به یادش خون گریه کنی؛ اما یادت باشد اگر این زخم‌ها نباشد شاید سهل انگارانه به آغوش مرگ بروی چون تجربه‌ی کوچکی نداشتی... .
عزیزتر...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[SARA_H]

دخترم سارا.‌‌..
هیچوقت لبخند زدن به دیگران و تشکر از آنان را فراموش نکن.
گاهی با یک لبخند، دل سنگی نرم می‌شود و با یک تشکر ذهنی آرام می‌گیرد.
یادت هست روزی در خیابان اخم کرده و بی‌اعصاب اطراف را می‌نگریستی تا همراهت زودتر بجنبد؟
آن خانمی که در حال چیدن انار بود را به خاطر داری؟ به یاد دارم ناخواسته به او خیره شده بودی و گره ابرو‌هایت از هم گسسته نمی‌شد؛ آن زن سنگینی نگاهت را حس کرد و به تو لبخندی سرشار از آرامش هدیه داد.
به راستی که بعد از دیدن آن لبخند، دلت آرام گرفت... هیاهوی ذهنت خاموش شد و صبر به دلت جاری شد.
شاید یک لحظه هم نبود اما تاثیرش از هر مسکنی برایت بهتر بود