دلنوشته مجموعه دلنوشته سکوت خیس | سایه خیز کاربر انجمن یک رمان

[سایه خیز]

[ به نام ایزد منان ]


عنوان دلنوشته: سکوتِ خیس
نویسنده: سایه خیز

مقدمه:
او سکوت می‌کرد... لبخند می‌زد.
حتی در میان شوخی‌های مردم، صدر جدول بود.
همه او را غافل از زمانه می‌دانستند.
عالمی، آرزو داشت جای او باشد.
ولی هیچ‌کس از شبانگاهش خبر نداشت.
از بالشتی که تا صبح، به باران ابر بهاری چشمانش، پناه می‌داد.
به اتاقی که صدای هق‌هق‌های ریزش را، گوش می‌داد.
هیچ‌کس از حال زارش باخبر نبود، چون او خنده بر لب داشت!​

 

[Eccedentesiast]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...

نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل 20 پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[سایه خیز]

دلتنگی شاید واژه‌ای کلیشه‌ای شده باشد...
ولی برای کسی که از عمق وجود، با پوست و استخوان دلتنگی را حس کرده، کلیشه معنا ندارد!
حسرت یک نگاه دوباره،
شنیدن صدای دلنوازانه،
شاید هم یک آغوش گرم به ازای هر لحظه نبودن.
فقط آنکه چشم به راه دیدن دوباره است،
آنکه قلبش بی‌امان می‌تپد فقط برای دیدن نامی بر روی تماس، می‌فهمد درد دلتنگی را!

 

[سایه خیز]

حالم ابریست...
نه ابری چون ابر رگبار بهاری!
ابریست سیاه، که تمام آسمان را پوشانده.
پر از رعد و برق؛
که اگر شروع به باریدن کند،
سیل، شهری به نام من را از بین می‌برد... .

 

[سایه خیز]

در من، منی مانده که هیچ به من، شباهت ندارد...
با خود غریبه گشتم!
حتی گاهی تصویر روی آینه را نمی‌شناسم.
به دنبال منی می‌گردم، که شاید روزی پر از امید و آرزو بود!
کالبد، فقط شده نقاب بر روی روحی که دیگر هیچ از او باقی نمانده.
نه امیدی...
نه آرزویی!
نه حتی دلیلی برای ادامه دادن!
جسمی که دارد به جای من ادامه می‌دهد، تنها مرده‌ای متحرک است.

 

[سایه خیز]

در قعر وجودم، دلتنگ کسی هستم که شاید هیچ‌گاه سهمی از او را صاحب نبودم!
قلبی که بی‌هوا می‌کوبد برای نامی آشنا، ولی افسوس که یادش در کنج مغزم خاک می‌خورد.
قلب، زبان آدمی نمی‌فهمد یا مغز لج کرده با دلِ تنگ، نمی‌دانم!
فقط می‌دانم این جنجال قلب و مغز، وجودم را کم‌کم متلاشی می‌کند.