در من بیقراری غریبی است، چون افسوس رشد میکند و متورم میشود و چون اندوه ریشه میدواند. آیا ترس از آیندهای پیشبینیناپذیر است و یا وحشت اضطراب درونیام؟ دلهرهی میراییام بر من چیره شده. آیا میتوانم با چنین دلمشغولیهایی به زندگی ادامه دهم؟ آیا این همه زندگی است یا رویایی پوچ؟
بر قلههای ناامیدی - امیل چوران