ویژه رمان جمجمه‌‌خوار | آذربان نویسنده انجمن یک رمان

Viŏlet · 4/4/19

کد رمان: 2040
ناظر رمان: @miss_marynovel
سطح: ویژه

در حال بررسی برای BNY... .
به نام یزدان پاک

خلاصه:
هنگامی که تاریکی‌های شب، بر سنگ قبرها سنگینی می‌کنند، سرگرد دانا یگانه با پرونده‌ای هولناک روبه‌رو می‌شود؛ قبرهایی که شکافته شده‌اند، اجسادی که رها شده‌اند و جمجمه‌هایی که ناپدید گشته‌اند.
درحالی‌که تاریکی این معما را در بر گرفته، دانا با پیگیری سرنخ‌ها به مردی می‌رسد؛ اما هرچه بیشتر در این دالان پرپیچ‌وخم فرو می‌رود، همه‌چیز کم‌رنگ‌تر می‌شود. آیا او در تلاش برای حل این پرونده، خود را در...

M A H D I S · 14/2/25

«به نام داعیه‌ی سر متن‌ها»

نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!
قوانین جامع تایپ رمان

آموزش قرار دادن رمان را در تاپیک زیر دنبال کنید.
نحوه‌ی قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود در رابطه با رمان به لینک زیر...

Viŏlet · 15/2/25

مقدمه:

شب، لباسی از سکوت بر تن کرده و ماه، کم‌رمق‌تر از همیشه بر ویرانه‌های خاموش می‌تابید. باد، نجوایی گنگ را از میان شاخه‌های خشک درختان عبور می‌داد؛ گویی رازی کهن را در گوش زمین زمزمه می‌کرد. جایی در دل تاریکی، خاکی که با آرامش عجین شده‌ بود، به ناآرامی در پوست خود می‌غلتید. بویی غریب میان بوی نم و شب‌بوها جاری بود؛ چیزی که با خود سرگردانیِ مرگ را می‌آورد. هیچ‌کس ندید که سایه‌ای از دل سیاهی برخاست. هیچ‌کس صدای گام‌هایی را که بر برگ‌های پوسیده می‌لغزید، نشنید؛ اما زمین رازها را در سینه‌ی سردش پنهان نمی‌کرد. نشانه‌ها هرچند خاموش، بر سنگ و خاک باقی ماندند. سپیده‌دم، نخستین نشانه‌ها را آشکار می‌گردد. گویی شب رازی را در خود بلعیده...

Viŏlet · 15/2/25

صدای زوزه‌ی باد در تاریکی شب، میان قبرهای قدیمی می‌پیچید. چراغ‌های کم‌نور گورستان، سایه‌هایی لرزان روی سنگ‌های پوشیده از خزه‌های کوچک و کم‌پشت می‌انداختند. گورستان بهشت‌آرامش، نامی که به طرزی غریب برای این مرده‌زار، متناقض به نظر می‌رسید.
به لطف ترافیک، کمی دیر رسیده بود. یقه‌ی پالتوی چرمی‌اش را بالا کشید، دستانش را در جیب فرو برد و با گام‌هایی آهسته از میان قبرها عبور کرد. چند افسر پلیس اطراف نوار زردرنگی که روی زمین کشیده شده بود، ایستاده بودند. بعضی‌شان مشغول یادداشت بودند و برخی زمزمه‌های ریز و کم‌جانی با یکدیگر داشتند. نور قرمز و آبی ماشین پلیس روی قبرهای اطراف، رقص ترسناکی داشتند و در تاریکی شب، سکوت گورستان را از بین می‌بردند. بوی خاک نم‌خورده و چمن خیس‌شده در هوا...

Viŏlet · 15/2/25

دانا دستش را به چانه‌اش کشید. حس عجیبی داشت، انگار که چیزی را فراموش کرده‌ بود. چیزی که درست در مقابلش قرار داشت؛ اما هنوز نمی‌توانست آن را درک کند. نفس سختی کشید و سرش را به طرفین تکان داد تا افکار مزاحم تمرکزش را مختل نکنند‌. به لطف نشخوار فکرهایی که داشت، دیگر خبری از بلندی مشکی موهایش نبود و تنها یک سانت از آن حجم مو باقی‌مانده بود. زمانی که از شدت فکر در مرز جنون بود، دست به این کار احمقانه زده بود.
دستی به سرش کشید؛ اما با شنیدن صدای خش‌خشی که از پشت سرش بلند شد، به یک‌مرتبه چرخید. چراغ‌قوه را میان دستش فشرد و بلافاصله نور روی سنگ‌ قبرهای ردیف‌شده تاب خورد؛ اما چیزی ندید. دستی به پیشانی‌اش کشید. حس خوبی به این قبرستان نداشت.
باد، شاخ‌وبرگ‌های خشک درختان را تکان...

Viŏlet · 15/2/25

دکتر شریفی در‌حالی‌که دستی روی لب‌هایش می‌کشید، با صدای آرام گفت:
- اینا یه چیزی بیشتر از قتل عادیه سرگرد. انگار نخواستن فقط مرده‌ها رو دزدیده باشن. انگار این‌جا یه نوع آیین یا یه نوع رفتار غیرمعمول درکار بوده.
دانا بی‌مکث از جای برخاست و خیره‌ی دکتر شریفی شد. از چه‌چیز صحبت می‌کرد؟ چه نوع آیینی؟
- آیین؟
دکتر شریفی دستش را از لبش جدا و پایین انداخت. سپس در همان حین که با نوک کفشش سنگ کوچکی را روی زمین جابه‌جا می‌کرد، با تردید گفت:
- بله... شاید! من نمی‌دونم؛ اما این خط‌ها انگار چیزی رو نشون میدن، تکرارین. شاید فقط یه فرض باشه و من اشتباه می‌کنم.
ستوان نادری سرش را به سمت دانا چرخاند و خودش را به سخن واداشت:
- سرگرد فکر نمی‌کنید بهتره جایی دیگه رو هم بررسی کنیم؟
و با...

Viŏlet · 15/2/25

دانا، با احتیاط به سمتی که صدا را شنیده بود، قدم برداشت. قلبش تندتر از همیشه خودش را به درودیوار قفسه‌ی سینه‌اش می‌کوبید. حالا انگار هیچ صدایی جز صدای قدم‌هایشان و صدای باقی پلیس‌هایی که آن‌طرف‌تر بودند، در گورستان باقی نمانده‌ بود.
بالای قبری ایستادند که خاک اطراف آن به طرز عجیبی پخش شده بود. دستی به صورتش کشید و زیر لب گفت:
- این قبر هم دست‌کاری شده.
و چراغ‌قوه‌اش را به داخل قبر انداخت. تکه‌های سیمانیِ دیگری درون گودال به همان شکل، به هم ریخته بود. نگاه دانا به سمت دیگر قبر افتاد. کنار تکه‌های سیمانی، قسمتی از یک استخوان شکسته و خاکی به چشم می‌خورد؛ اما چیزی که او را بیشتر به تفکر واداشت، ساییدگی‌های به جای مانده روی استخوان بود.
نادری نزدیک‌تر شد و با دستکشی که از...

Viŏlet · 15/2/25

دانا نفسش را حبس کرد و دستش را محکم روی چراغ‌قوه فشار داد. نور ضعیف و لرزان آن، سایه‌ها را با زوایای ترسناک روی سنگ‌قبرها می‌پاشید. باد سردی که از بین درختان لخت و بی‌برگ می‌گذشت، صدای خش‌خش برگ‌ها را تشدید می‌کرد. گویی در گوش او زمزمه می‌کرد که عقب برگردد؛ اما دانا اهل عقب‌نشینی نبود.
نادری یک قدم عقب رفت و حالت خشک گلویش را به وسیله‌ی سرفه‌ای صاف کرد.
- سرگرد بهتره بریم. می‌تونیم فردا برگردیم.
دانا به او توجهی نکرد. نگاهش هنوز به گوشه‌ای از گورستان خیره مانده بود، جایی که سایه برای لحظه‌ای از نظر محو شد. در این تاریکی، هر جنبشی به نظر غیرطبیعی می‌رسید. گویی چیزی در لابه‌لای قبرهای متروک خزیده و منتظر فرصتی برای حمله بود.
صدای خش‌خش دوباره بلند شد. انگار که این‌بار...

Viŏlet · 16/2/25

نادری با حالتی سرگشته به عقب رفت و زیر لب، هزیان‌وار گفت:
- این... این دیگه چیه؟ کی این کارو کرده؟ حتما حیوون بوده!
اما دانا حالا کم‌کم داشت به این پی می‌برد که این فقط یک بیمار روانی نیست. کسی که جمجمه‌ها را به این اوضاع درآورده، به مرزهای انسانی هیچ اعتقادی ندارد.
بار دیگر صدایی در گورستان پیچید. انگار کسی یا چیزی از میان قبرها به حرکت درآمده بود.
نادری با وحشت چراغ‌قوه را در هوا چرخاند؛ اما چیزی جز درخت‌های خشک و سنگ‌های قبر قدیمی به چشم نمی‌خورد. با این حال، حس وحشت مثل تیغی تیز روی پوستشان می‌خزید.
دانا باز هم دستش اسلحه را لمس کرد؛ اما قصد شلیک نداشت. در این بین انگار سایه‌ها بازی‌شان گرفته بود که دست از بازیگوشی نمی‌کشیدند.
کمی که گذشت، با اطمینان از این‌که کسی آن...

Viŏlet · 16/2/25

زیر لایه‌ی نازکی از خاک، استخوان‌های دیگری پدیدار شده بودند؛ اما گویی هیچ‌کدام شکل کاملی از یک اسکلت انسانی را نداشتند. تکه‌های نامنظم جمجمه، بخش‌هایی از فک و استخوان‌هایی که به وضوح شکسته شده بودند، علامتی از خشونتی بی‌پایان بر تمام اجساد بود.
نادری با چشمانی گشاد شده از حیرت وحشت، دستش را عقب کشید و بیل از میان انگشتان کشیده‌اش به زمین افتاد.
- این... این که دیگه قبر نیست؛ یه گورِ دسته‌جمعیه!
دانا چیزی نگفت. فقط به منظره‌ی هولناکی که مقابلش بود، خیره شد. چه چیزی می‌توانست چنین جنونی داشته باشد؟
***
(چند ساعت بعد_پزشکی قانونی)
نور سفید و تیز سالن پزشکی قانونی، استخوان‌ها را بی‌رحمانه پرفروغ کرده بود. تکه‌های جمجمه روی میز استیل قرار گرفته بودند و دکتر شریفی با دقتی...

ویژه رمان جمجمه‌‌خوار | آذربان نویسنده انجمن یک رمان

Viŏlet

امضا : Viŏlet

M A H D I S

امضا : M A H D I S

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

Viŏlet

امضا : Viŏlet

موضوعات مشابه

کاربران بازدید کننده از موضوع (تعداد: 13)

کاربران در حال مشاهده موضوع (تعداد: 0, کاربر: 0, مهمان: 0)