مهم [تاپیک جامع متون و دلنوشته‌های غمگین]

[Eccedentesiast]

درود و وقت بخیر به کاربران یک رمان

در جهت نظم و سازماندهی بخش «گنجه‌ی متون» تالار ادبیات، در این تاپیک متن‌ها و دل‌نوشته‌هایی با موضوعات غمگین منتشر می‌شوند. نوشته‌هایی که نویسنده آن‌ها مشخص نیست و بدون ذکر نام یا هویت ارائه شده‌اند.

از کاربران گرامی درخواست می‌شود تنها مطالبی متناسب با موضوع تاپیک ارسال کنند و از انتشار محتوای نامرتبط خودداری نمایند.

امیدواریم این مجموعه، فضایی مناسب برای مطالعه‌ی دل‌نوشته‌هایی باشد که هرچند نویسنده‌ی آن‌ها ناشناس است؛ اما احساس نهفته در آن‌ها برای بسیاری آشنا و قابل درک خواهد بود.

| تیم مدیریت تالار ادبیات |​

 

[Eccedentesiast]

پرسید او هم هنوز تو را به یاد دارد؟
با لبخندی غمگین به او گفتم من وقتی که کنارش بودم هم فراموش شده بودم.​

 

[Eccedentesiast]

حالا دیگر آن را به یاد نمی‌آوری؛
اما همیشه بخشی از قلبت غمگین ‌است، بدون اینکه دلیلش را بدانی.​

 

[Eccedentesiast]

گرچه همه چیز میگذرد، اما آدم تا همیشه برای برخی اتفاقات غمگین می‌ماند.

_

زنده‌ام و غمگین؛ کاش هیچکدام نبودم.​

 

[Eccedentesiast]

تورا فراموش خواهم کرد و سپس دیگر چیزی مرا آنچنان غمگین نمی‌کند؛
زیرا تو منتهای غم را به من نشان دادی.​

 

[Eccedentesiast]

به قدر کافی زیبا بودی؛ اما راهی به سویت نداشتم. این نیمه غمگین و منزوی قلبم بود که تو را دوست داشت؛ همان بخشی از من که هرگز نمی‌توانست آغازگر ارتباط باشد.​

 

[Eccedentesiast]

از دست دادن آدمیزاد رو غمگین میکنه. حالا می‌خواد از دست دادن خونه باشه؛ از دست دادن پول باشه؛ از دست دادن آرزو باشه یا از دست دادن عزیز.​

 

[Eccedentesiast]

از یه‌جایی غمگین نمی‌نویسی، با هیچکس راجع‌به غمت صحبت نمی‌کنی، خیلی بیشتر می‌خندی، به خودت می‌رسی و مشغول پیشرفتت می‌شی؛ دقیقا همونجا شاید از همیشه ناراحت‌تر باشی ولی قطعا اونقدر قوی شدی که حتی تنهایی ادامه بدی.​

 

[Eccedentesiast]

داشتم فکر می‌کردم بعضیامون خیلی بی‌رحمانه داریم یه دردایی رو تحمل می‌کنیم، دردایی که خیلی بزرگ‌تر از قد و قواره‌ی ماست. هیچ‌وقت حق انتخابی براشون نداشتیم، زورشون خیلی بیشتر از لبخندامونه. دردایی که هر بار از خودت می‌پرسی خب چرا بازم من؟ و هر بار جوابی که هیچ‌وقت پیداش نکردی؛ غمگین و غمگین‌ترت می‌کنه.​

 

[Eccedentesiast]

‏یه غمی خیلی پر رنگ‌تر از بقیه غم‌هاست، هضم نشدنی و هرگز خوب نشدنی. هر بار با هر اتفاقی غمگین میشی یا صدمه میبینی برمیگردی پیش اون غم. از غم‌ های جدید به کهنه ترین غمت پناه میبری. به جانکاه ترین غمت.​