متون و دلنوشته‌ها متون و دلنوشته‌ها | صائب تبريزی

[~•°REZ-FA°•~]

ز حرف حق لب از آن بسته‌ام،
که چون منصور
حدیث راست مرا
دار می‌شود، چه کنم؟!

#صائب_تبریزی

 

[~•°REZ-FA°•~]

حاصلم از زندگی چون شمع اشک و آه بود
من در این محفل برای دیگران می‌زیستم
***
تا دَرین باغی، به شُکرِ این که داری بَرگ و بار
بَرگ می‌بایَد فَشاند و بار می‌باید کَشید
#صائب_تبریزی

 

[~•°REZ-FA°•~]

آب بر می‌آورد چون چشم از خود خانه‌ام
سیل در ویرانه‌ی من بی‌گناه افتاده است
***
شکست شیشه‌ی دل را، مگر صدایی نیست
که این صدا، به قیامت بلند خواهد شد...

#صائب_تبریزی

 

[~•°REZ-FA°•~]

بود تا در بزم یک هشیار، ساقی می‌نخورد
باغبان آبی ننوشد تا گلستان تشنه است
***
دو دولت است که یکبار آرزو دارم
تو در کنار من و شرم از میان رفته...!

#صائب_تبریزی

 

[~•°REZ-FA°•~]

گران گشتم به چشمش بس که رفتم بی‌طلب سویش
مرا زین پای نافرمان چه‌ها بر سر نمی‌آید
***
به چشم کم منگر جسم خاکسار مرا
که این غبار به دامان یار نزدیک است

#صائب_تبریزی

 

[~•°REZ-FA°•~]

تویی در دیده‌ام چون نور محرومم ز دیدارت
نمی‌دانم زِ نزدیکی کنم فریاد یا دوری
***
از شكست آرزو هر لحظه دل را ماتمی است
عشق كو كاين شيشه‌ها را جمله يك‌جا بشكند


#صائب_تبریزی

 

[~•°REZ-FA°•~]

می‌شود نیلوفری از برگِ گل اندام تو
من به جرأت در بغل چون تنگ افشارم تو را؟
از نگاهِ خشک، منعِ چشمِ من انصاف نیست
دستِ گل چیدن ندارم، خارِ دیوارم تو را

#صائب_تبریزی

 

[~•°REZ-FA°•~]

محتسب از عاجزی دست سبوی باده بست
بشکند دستی که دست مردم افتاده بست
***
هر چه جز گوهر عشق است درین بحر کف است
هر حیاتی که نه در عشق سرآید تلف است

#صائب_تبریزی

 

[~•°REZ-FA°•~]

روزی که نیست ابر تری در‌ نظر مرا
چون شیشه می‌خلد به دلم آسمان خشک
ساقی کجاست تا در میخانه واکند
تا اهل زهد تخته کنند این دکان خشک

#صائب_تبریزی

 

[~•°REZ-FA°•~]

ما در چه شماریم،
که خورشید جهان‌تاب
گردن به تماشای تو از صبح کشیده‌ست
ما را ز شب وصل
چه حاصل، که تو از ناز
تا باز کنی بند قبا، صبح دمیده‌ست

#صائب_تبریزی