سخن بزرگان سخن بزرگان | ویلیام سامرست موآم

[~•°REZ-FA°•~]

پول مانند حس ششم است که بدون آن نمی‌توان از پنج حس دیگر به گونه‌ای کامل استفاده کرد. بدون درآمد کافی، نیمی از امکانات زندگی از ما گرفته خواهد شد.
***
پول مانند حس ششم است که در صورت نبود آن، دیگر حواس پنجگانه به خوبی کار نمی‌کنند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

زندگی، جالب و در عین حال، مسخره است. اگر از پذیرش بهترین چیزهای آن سر باز بزنید، چه بسا همین، روزی شما می‌شود.
***
یک چیز جالب در مورد زندگی این است که بیشتر زمان‌ها، چیزهایی را که از آن‌ها دوری می‌کنید، به اندازه‌ی فراوان به شما می‌دهد.

 

[~•°REZ-FA°•~]

می‌گویند دردورنج به شخصیت آدمی شرافت می‌بخشد، اما درست نیست. خوشبختی هم گاه چنین است، اما رنج واندوه معمولا آدم را تنگ‌نظر و کینه‌توز می‌کند.
***
گاه آدمی ناگهان و به شکلی اسرارآمیز حس می‌کند به سرزمین دیگری تعلق دارد. آن‌جا همان میهنی است که وی مدت‌ها در جست‌وجویش بوده است.

 

[~•°REZ-FA°•~]

«چه‌کسی شهرت را پدید می‌آورد؟ منتقدان، نویسندگان، دلالان و زنان.»
***
هنوز نیاموخته بودم که آدمی چه سرشت متناقضی دارد. هنوز نمی‌دانستم در نهاد انسان‌های صادق چه تظاهرها، در وجود مردمان شریف چه رذالت‌ها و در سرشت هرزگان چه نیکی‌هایی یافت می‌شود.

 

[~•°REZ-FA°•~]

همدلی استعداد دل‌انگیزی است، اما کسانی که می‌دانند از این استعداد برخوردارند اغلب از آن سوءاستفاده می‌کنند. آنان مشتاقانه به سوی بدبختی‌های دوستانشان خیز برمی‌دارند تا مهارت خود در همدلی را به کار گیرند، اما در اشتیاقشان چیز نفرت‌انگیزی هست. همدلی همچون چاه نفت فوران می‌کند و مردمان همدلْ همدلی خود را چنان بی‌رویه بیرون می‌ریزند که کم وبیش مایهٔ آزار قربانی‌شان می‌شود. آغوش‌هایی هست که بارها در سیل اشک غرق شده‌اند، چنان‌که دیگر نمی‌توانیم با اشک‌های خود نمناکشان کنیم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

به گمانم بعضی آدم‌ها در جایی غیر از زادگاه مقرر خود به دنیا می‌آیند. دست تصادف چنین کسانی را به دل محیط‌های خاصی انداخته، اما آن‌ها همیشه برای وطنی که نمی‌دانند کجاست احساس دلتنگی می‌کنند. آنان در میهن خود غریبند و کوی‌های برگ‌پوشی که از بچگی به آن‌ها خو گرفته‌اند یا خیابان‌های شلوغی که در آن‌ها بازی کرده‌اند برایشان محل گذری بیش نبوده است. چه‌بسا در تمام عمر با خویشاوندان خود بیگانه باشند و در میان تنها چشم‌اندازهایی که طی زندگی به آن‌ها عادت کرده‌اند کناره‌جو بمانند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

آن روزها، برخلاف امروز، انتظار داشتم ظاهر و باطن آدم‌ها یکی باشد و از آن‌همه کینه‌توزی که در نهاد موجودی چنان دلربا شعله می‌کشید برآشفته بودم. نمی‌دانستم ویژگی‌های شکل‌دهندهٔ سرشت آدمی چقدر رنگارنگند. اما حالا خوب می‌فهمم که تنگ‌نظری و شرافت، دشمن‌خویی و شفقت و مِهر و کین می‌توانند دوش به دوش هم در قلب آدمی جولان دهند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

«جهان بی‌رحم است و زندگی دشوار. هیچ‌کس نمی‌داند چرا این‌جا هستیم و پس از این به کجا می‌رویم. باید خیلی فروتن باشیم. باید زیبایی آرامش را درک کنیم، باید دزدانه و بی‌سروصدا زندگی خود را بگذرانیم تا چشم سرنوشت به ما نیفتد. کاش در جست‌وجوی عشقِ آدم‌های ساده‌دل و جاهل باشیم. نادانی آن‌ها به تمام دانایی‌های ما می‌ارزد. بهتر است ساکت باشیم، خرسند در کنج دنج خود و سربه‌راه و آرام مثل آنان. حکمت زندگی همین است.»

 

[~•°REZ-FA°•~]

توانایی اسطوره‌سازی ویژگی فطری نوع بشر است. ذهن آدمی، با بهره‌گیری از این قوه، مشتاقانه رویدادهای شگفت‌انگیز یا اسرارآمیز زندگی کسانی را که به‌نوعی خود را از همگنانشان متمایز ساخته‌اند دستمایهٔ خویش قرار می‌دهد. سپس از این دستمایه افسانه‌ای می‌آفریند و باور متعصبانه‌ای را نیز به آن می‌افزاید. این فریاد اعتراض خیال‌پردازی است علیه ابتذال زندگی.

 

[~•°REZ-FA°•~]

شیطان همیشه می‌تواند به نفع خود از نص کتاب مقدس نقل قول بیاورد.
***
وقتی کسی کاری نامنتظر می‌کند، اطرافیانش آن را به ننگین‌ترین انگیزه‌ها نسبت می‌دهند.