سخن بزرگان سخن بزرگان | ویلیام شکسپیر

[ANAM CARA]

من همیشه تمایل دارم که از اشخاص نجیب پیروی کرده و از آنان چیزی بیاموزم.

***

شرافتم را از من بگیر و بنگر که چگونه زندگی من تباه می‌شود.​

 

[ANAM CARA]

خدا عشق را به شما هدیه نداد تا آن را در قلب خویش نگه دارید؛ عشقی که ابراز نشود، عشق نیست.

***

گورکن نخست: کدام یکی خانه‌ی محکم‌تر می‌سازد: بنّا؟ کشتی‌ساز؟ یا نجّار؟
گورکن دوم: دارساز. چون هر چند نفر هم که به آن آویزان شوند، باز برپا‌ست.​

 

[ANAM CARA]

هر سخنی را بشنو ولی با هر سخنی، موافقت نکن.

***

مبادا اندرزگویی کنی و خود بدان رفتار نکنی و چون کشیشان از خدا بی‌خبر، راه سربالای خارآگین بهشت را نشانم دهی، اما خودخواهانه و گستاخ، خودت در جاده‌ی [ سراشیب ] گل‌کاری شده‌ی خوش‌گذرانی بخرامی. بی‌آنکه یادت باشد چه پندهایی به دیگران داده‌ای!​

 

[ANAM CARA]

بهتر است افکارم را بیرون ریزم و بنویسم که «انسان می‌تواند همچنان لبخند زنان، لبخندزنان و لبخندزنان، پست‌سرشت باشد.».

***

هر آنچه که امروز جان دارد، لاجرم روزی جان می‌سپارد. سرشت زندگی، مرگ است.​

 

[ANAM CARA]

بیا پسرجان چند تا دعا و نصحیتت کنم. اندرزهایم را به خاطر داشته باشی ها! هر چه می‌اندیشی را بر زبان نیار. افکار نسنجیده را عمل نکن. خوش‌برخورد باش، ولی ول‌انگار و سبک نباش! دوستانی را که [ سفت و سخت ] آزموده‌ای و در دوستیشان تردید نداری، با چنگک‌های پولادین به خودت پیوند بزن! ولی حیف کف دستی که بخواهد برای پذیرایی از دوست تازه به دوران رسیده، فرسوده شود! با کسی گلاویز نشو و به گونه‌ای [ قوی ] رفتار کن که از تو حساب ببرند. هر سخنی را بشنو ولی با هر سخنی، موافقت نکن. با همه از در مشورت درا، ولی نظر نهایی خود را بروز نده! به اندازه‌ی سرمایه‌ات، جامه‌ی گران‌قیمت بپوش ولی عیّاش نباش! جامه‌ات ساده و فاخر باشد نه پر زرق و برق. چرا که مرد را به جامه‌اش می‌شناسند.

***
به خون عیسا سوگند...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[ANAM CARA]

اخلاق این آدم‌ها، بنفشه‌ی اول بهار است که زود گل می‌کند و زود هم می‌پژمرد. نه خوش‌آب و رنگ است و نه پایدار.

***

هملت: «ماندن» یا «نماندن» … چالش این است: آیا خرد، شکوهمند و آزادوارتر می‌داند که با فرار از زخمه‌های سنگ‌بار و خدنگ روزگار ستمکار، رنج دید و دم در کشید؟ یا با پندار پیروزی و پایان کار، برای کارزار، رو در روی امواج آزار و رنجش‌هایی که بدان دچار است، تیغ برکشید؟​

 

[ANAM CARA]

و مرگ پدرت، نخستین مرگ نبود. از قابیل ـ آن نخستین انسان که مرد ـ تا اینک، هماره خرد فریاد برآورده: «چنین است [ و جز این نیست ].»

***

هملت: اینک… جادوانه‌ترین هنگام شب است. آن لحظه‌ای که صحن معابد و گورستان‌ها، دهان به خمیازه از هم گشوده‌اند و دوزخ، دم تب‌آلوده‌ی مسریش را بر جهان سرایت می‌دهد​

 

[ANAM CARA]

خداوند به شما چهره‌ای داده است و شما خودتان را شبیه چهره دیگری می‌کنید.

***

شک کن که ستاره‌ها آتشین هستند
شک کن که خورشید حرکت می‌کند
شک کن به حقیقت که شاید دروغگو باشد
اما هرگز به این که دوستت دارم شک نکن​

 

[ANAM CARA]

آقا! در قلب من جنگی به وقوع پیوسته که نمی گذارد بخوابم!

***

پولونیوس: سرور من! چه می‌خوانید؟
هملت: کلمات، کلمات، کلمات​

 

[ANAM CARA]

هیچ چیز خوب یا بدی وجود ندارد بلکه فکر کردن است که آن را چنین می‌کند.

***

بودن، یا نبودن: مسئله این است
آیا شایسته‌تر آن است که به تیر و تازیانهٔ تقدیرِ جفاپیشه تن دردهیم، یا این که ساز و برگ نبرد برداشته، به جنگ مشکلات فراوان رویم تا آن دشواری‌ها را از میان برداریم؟
مردن، آسودن – سرانجام همین است و بس؟
و در این خواب دریابیم که رنج‌ها و هزاران زجری که این تن خاکی می‌کشد، به پایان آمده.
پس این نهایت و سرانجامی است که باید آرزومند آن بود.
مردن… آسودن… و باز هم آسودن… و شاید در احلام خویش فرورفتن.
آری! مشکل همین جاست؛ زیرا اندیشه اینکه در این خواب مرگ، پس از رهایی از این پیکر فانی، چه رویاهایی پدید می‌آید. ما را به درنگ وامی‌دارد؛ و همین مصلحت‌اندیشی است که این‌گونه بر عمر...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.