سخن بزرگان سخن بزرگان | ویلیام سامرست موآم

[~•°REZ-FA°•~]

من عشق نمی‌خواهم. وقتش را ندارم. عشق ضعف است. من یک مردم و گاهی دلم زن می‌خواهد. اما وقتی میلم فروبنشیند، به سراغ کارهای دیگر می‌روم. نمی‌توانم بر میل خودم غلبه کنم، اما از آن متنفرم، چون روحم را اسیر می‌کند. منتظر روزی هستم که از قید تمام امیال آزاد شوم و بی‌هیچ مانعی خودم را وقف کارم کنم. زنان جز عشق کار دیگری بلد نیستند و از همین رو به شکل مسخره‌ای آن را مهم جلوه داده‌اند. می‌خواهند ما را متقاعد کنند که زندگی یعنی همین. عشق بخش ناچیزی از زندگی است. من شهوت را می‌شناسم. یک حس معمولی و سالم است. اما عشق بیماری است. زنان ابزار لذت‌جویی منند. اصلا تحملش را ندارم که ادعا کنند کمک‌حال یا شریک یا همراهم هستند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

دنیا آفریده نشده، چون از هیچ، فقط هیچ به وجود مى‌آید
دنیا تجلىِ ذاتِ ابدیت است.
***
زندگی چیز چَرَندی است! اما انسان اگر تا آن‌جا که می‌تواند
از آن لذت نبرد، باید خیلی ابله باشد...!