غمکده

.ARMIN · 6/5/20

چون سنائی شه اقلیم سخن		راقم تخته‌ی تعلیم سخن
خواست گردون که فرو شوید پاک		رقم هستی‌اش از تخته‌ی خاک
بر سر بستر کین افکندش		همچو سایه به زمین افکندش
لب هنوزش ز سخن نابسته		داشت با خود سخنی آهسته
همدمی بر دهنش گوش نهاد		به حدیثش نظر هوش گشاد
آنچه از عالم دل تلقین داشت		بیتکی بود که مضمون این داشت
که: بر اطوار سخن بگذشتم		لیک حالی ز همه برگشتم
بر دلم نیست ز هر بیش و کمی		بجز از حرف ندامت رقمی

...

.ARMIN · 6/5/20

ای رهائی ده هر بیهوشی!		مهر بر لب نه هر خاموشی!
به هوای تو سخن کوشی ما		به تمنای تو خاموشی ما
گر تو در حرف نهی لطف شگرف		لجه‌ای ژرف شود چشمه‌ی حرف
بعد توست اصل همه تنگی‌ها		قرب تو مایه‌ی یکرنگی‌ها
دل جامی که بود تنگ از تو		عندلیبی‌ست خوش آهنگ از تو
بال پروازش ازین تنگی ده!		نکهت‌اش از گل یکرنگی ده!
دوز از تار فنا دلق، او را!		برهان از خود و از خلق، او را!
عیبش از بی‌هنران سازنهان!		وز گمان هنرش باز...

.ARMIN · 6/5/20

ای ز گلزار سخن یافته بوی!		وز تماشای چمن تافته روی!
بلبل دل شده مشتاق چمن		نکته‌خوان گشته ز اوراق سمن
هر ورق کز سخن آنجاست رقم		نسخه‌ی صحت رنج است و الم
دیده بر دفتر جمعیت نه!		الم تفرقه را صحت ده!
باش با دفتر اشعار جلیس!		انه خیر جلیس و انیس
دفتر شعر بود روضه‌ی روح		فاتح غنچه‌ی گل‌های فتوح
هر ورق را که ز وی گردانی		گل دیگر شکفد، گر دانی
خواهی آن رونق باغ تو شود		نکهت‌اش عطر دماغ تو شود

...

.ARMIN · 6/5/20

دامت آثارک، ای طرفه قلم!		دام دل‌ها زدی از مسک، رقم
نقد عمرست نثار قدمت		نور چشم است سواد رقمت
مرغ جان راست صریر تو صفیر		وز صفیر تو در آفاق نفیر
مرکب گرم عنان می‌رانی		خوی‌چکان قطره‌زنان می‌رانی
بافتی بر قد این حورسرشت		حله از طره‌ی حوران بهشت
این چه حور است درین حله‌ی ناز		کرده از دولت جاوید طراز
هر دو مصراع ز وی ابرویی		قبله‌ی حاجت حاجت‌جویی
چشمش از کحل بصیرت روشن		نظر لطف به عشاق فکن

...

.ARMIN · 6/5/20

نقطه‌هایش نه به قانون حساب		خارج از دایره‌ی صدق و صواب
خال رخساره زده بر کف پای		شده از زیور رخ پای آرای
ور به اعراب شده راه‌سپر		رسم خط گشته از او زیر و زبر
گه نوشته‌ست کم وگاه فزون		گشته موزون ز خطش ناموزون
یا بریده یکی از پنج انگشت		یا فزوده ششم انگشت به مشت
دوم آن کس که کشد گزلک تیز		بهر اصلاح، نه از سهو ستیز
بتراشد ز ورق حرف صواب		زند از کلک خطا نقش بر آب
گل کند، خار به جا بنشاند		خار را خوبتر...

.ARMIN · 10/5/20

بده تا روم بر فلک شیر گیر		به هم بر زنم دام این گرگ پیر
بیا ساقی آن می که حور بهشت		عبیر ملایک در آن می سرشت
بده تا بخوری در آتش کنم		مشام خرد تا ابد خوش کنم
بده ساقی آن می که شاهی دهد		به پاکی او دل گواهی دهد
می‌ام ده مگر گردم از عیب پاک		بر آرم به عشرت سری زین مغاک
چو شد باغ روحانیان مسکنم		در اینجا چرا تخته‌بند تنم
شرابم ده و روی دولت ببین		خرابم کن و گنج حکمت ببین
من آنم که چون جام گیرم به دست

...

.ARMIN · 10/5/20

ای آتش سودای تو خون کرده جگرها		بر باد شده در سر سودای تو سرها
در گلشن امید به شاخ شجر من		گلها نشکفند و برآمد نه ثمرها
ای در سر عشاق ز شور تو شغب‌ها		وی در دل زهاد ز سوز تو اثرها
آلوده به خونابه‌ی هجر تو روان‌ها		پالوده ز اندیشه‌ی وصل تو جگرها
وی مهره‌ی امید مرا زخم زمانه		در ششدر عشق تو فرو بسته گذرها
کردم خطر و بر سر کوی تو گذشتم		بسیار کند عاشق ازین گونه خطرها
خاقانی از آنگه که خبر یافت ز عشقت		از بیخبری او به جهان رفت خبرها

...

.ARMIN · 10/5/20

طبع تو دمساز نیست عاشق دلسوز را		خوی تو یاری‌گر است یار بدآموز را
دستخوش تو منم دست جفا برگشای		بر دل من برگمار تیر جگردوز را
از پی آن را که شب پرده‌ی راز من است		خواهم کز دود دل پرده کنم روز را
لیک ز بیم رقیب وز پی نفی گمان		راه برون بسته‌ام آه درون سوز را
دل چه شناسد که چیست قیمت سودای تو		قدر تو چه داند صدف در شب‌افروز را
گر اثر روی تو سوی گلستان رسد		باد صبا رد کند تحفه‌ی نوروز را
تا دل خاقانی است از تو همی نگذرد		بو که درآرد به مهر...

.ARMIN · 10/5/20

خوش خوش خرامان می‌روی، ای شاه خوبان تا کجا		شمعی و پنهان می‌روی پروانه جویان تا کجا؟
ز انصاف خو واکرده‌ای، ظلم آشکارا کرده‌ای		خونریز دل‌ها کرده‌ای، خون کرده پنهان تا کجا؟
غبغب چو طوق آویخته فرمان ز مشک انگیخته		صد شحنه را خون ریخته با طوق و فرمان تا کجا؟
بر دل چو آتش می‌روی تیز آمدی کش می‌روی		درجوی جان خوش می‌روی ای آب حیوان تا کجا؟
طرف کله کژ بر زده گوی گریبان گم شده		بند قبا بازآمده گیسو به دامان تا کجا؟
دزدان شبرو در طلب، از شمع ترسند ای عجب		تو شمع پیکر نیم‌شب دل...

.ARMIN · 10/5/20

رفتم به راه صفت دیدم به کوی صفا		چشم و چراغ مرا جائی ئشگرف و چه جا
جائی که هست فزون از کل کون و مکان		جائی که هست برون از وهم ما و شما
صحن سراچه‌ی او صحرای عشق شده		جان‌های خلق در او رسته به جای گیا
از اشک دلشدگان گوهر نثار زمین		وز آه سوختگان عنبر بخار هوا
دارندگان جمال از حسن او به حسد		بینندگان خیال از نور او به نوا
رفتم که حلقه زنم پنهان ز چشم رقیب		آمد رقیب و سبک در ره گرفت مرا
گفتا به حضرت ما گر حاجت است بگو		گفتم که هست بلی اما...

غمکده

گزینه‌های بیشتر

.ARMIN

امضا : .ARMIN

.ARMIN

امضا : .ARMIN

.ARMIN

امضا : .ARMIN

.ARMIN

امضا : .ARMIN

.ARMIN

امضا : .ARMIN

.ARMIN

امضا : .ARMIN

.ARMIN

امضا : .ARMIN

.ARMIN

امضا : .ARMIN

.ARMIN

امضا : .ARMIN

.ARMIN

امضا : .ARMIN

** غمکده **

امضا : .ARMIN

امضا : .ARMIN

امضا : .ARMIN

امضا : .ARMIN

امضا : .ARMIN

امضا : .ARMIN

امضا : .ARMIN

امضا : .ARMIN

امضا : .ARMIN

امضا : .ARMIN

غمکده