در حال تایپ رمان سال‌هاست که زن‌ها مرده‌اند | ساپورا کاربر انجمن یک رمان

ساپورا · 30/10/21

کد رمان: 4503
ناظر: @Till

خلاصه:
پدر بارها گوشزد کرده بود که دختر جایش در خانه است، دختر باید سایه داشته باشد، دختر بیرون امنیت ندارد، دختر باید کم حرف بزند...نسنجیده حرف نزند. و آن‌قدر دختر دختر کرد تا دخترانه‌هایم را از من گرفت. عقایدی که تمام دنیایم را از من گرفت، از من دختری ساخت که پدر هرگز قبولش نداشت. و من دختری که هرگز نمی‌توانست پدر را دوست داشته باشد، حالا می‌خواست زنانه پای همه چیز بایستد و به دنیا ثابت کند که جای زن در خانه نیست.

Shiva.Panah · 4/11/21

«باسمه تعالی»
نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!

**قوانین جامع تایپ رمان**

** نحوه قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران **

آموزش قرار دادن رمان را در تاپیک زیر دنبال کنید...

ساپورا · 7/11/21

مقدمه:
همه‌چیز از آنجایی شروع می‌شود که یک دختر، صدایی نمی‌شنود جزء خشونت، جزء درد، جزء حقارت و جزء بی‌پناه ماندن... .
بارها گفته‌ایم و باز هم خواهیم گفت:
- بارها مارا کشته‌اند‌ و ما هر لحظه هزاران بار مرده‌ایم و دوباره دستانمان را به دیوار گرفتیم تا باز سرپا بایستم، تا وانمود کنیم که زنده‌ایم و حق زندگی کردن داریم.
باشد که باز رویاها سر از آب بیرون آورند و خیال‌ها به عشق تبدیل شوند. باشد که زمین جای بهتری شود برای عشق...برای زندگی...برای انسانیت و برای زن... .
باشد که باز ببینم، خدا همین نزدیکی‌ها کمی دورتر از قلب ظالمان، صدایم بزند و مرا از این تاریکی‌ها به رویایی ابدی برساند.
خدا را چه دیدی؛ شاید این روزها تمام شوند و آفتاب از همان جایی که سالها در آرزویش بوده‌ایم طالع شود.
شاید این...

ساپورا · 7/11/21

*بنام خالقی که زن‌ها را آفرید*

زن‌هایی که سرشار از عشق‌اند و از عشق به وجود آمده‌اند، زن‌هایی که بارها آن‌ها را کشتند و آرزوهایشان را به صلیب کشیدند، ضجه‌هایشان هم‌چو بغضی در گلو ماند و صدای هیچ زنی در جهان شنیده نشد. و مردانگی در لرزش دستان دخترها خلاصه شد و خوشبختی؛ آن‌چنان دست نیافتنی شد که در کنج خانه‌ها به مرگ متهم شدیم. آنگاه که باورهایمان را زیر پا له کردند و زندگی را از ما گرفتند.
چه زیبا گفت سهراب، که من به دیدار کسی رفتم در آن سر عشق! رفتم، رفتم تا زن تا چراغ لذت، تا سکوت خواهش، تا صدای پر تنهایی .
و چه زیبا می‌شود اگر که آدم‌ها معنای زن بودن را بفهمند و چه زیباتر اینکه یک روزی جهان به لبخند یک زن درد نپاشد.
صدای مرا بشنوید از کوچه‌های بی‌کسی، از فریادهای بی‌صدا، از درد پنهان...

ساپورا · 8/11/21

بافت‌های زخیم مشکی رنگ دستکش هم نمی‌توانست دست‌های یخ بسته‌ام را گرم نگه‌ دارد؛ همیشه‌ی خدا سرد بودند. بند کوله‌ام را باز کردم و به زحمت کلید خانه را در لابه‌لای کتاب‌ها و جزوه‌ها پیدا کردم. کلید را که در قفل چرخاندم، ریزش قلبم به من فهماند که هنوز هم خرده ترسی از تنها مرد زندگیم دارم. دندان‌هایم از حرص روی هم کشیده شدند. ریشه‌کَنش می‌کردم! یک روز برای همیشه این دندان لق را از ته می‌کندم و دور می‌انداختم.
دَرِ آهنی بزرگ خانه را آرام بستم و وارد حیاط کوچکمان شدم. چراغ اتاقشان روشن بود و پرده‌ی کرم رنگش مرا یاد روزهایی انداخت، که پشت در همین خانه خدا خدا می‌کردم که پدر خوابیده باشد و مرا نبیند. صدای جلز و وِلز چکمه‌های چرمم روی برف حس خوبی را به وجودم ترزیق کرد. این حیاط...

ساپورا · 10/11/21

- حالم ازت بهم می‌خوره فتاح خرسند...حالم از پدر بودنت، مرد بودنت، از همه چیت بهم می‌خوره.
دومین سیلیش نتوانست نقش زمینم بکند.
- از من حالت بهم می‌خوره سلیطه...از فتاحی که یه شهر رو سرش قسم می‌خورن.
راست می‌گفت یه شهر سَرش را قسم می‌خوردند، اما دخترش چه؟ زنش چه؟ قسم می‌خوردند؟ موهایم را که در چنگش گرفت دلم خواست همان سَر روزی از تنش جدا شود. داد کشید:
- تو که باید بری خدات و شکر کنی که تا الان نکشتمت دختره‌ی عوضی...آبرو نذاشتی برام حالا زبونتم درازه. بِنال ببینم ...بازم حرف بزن تا زبونت و از حلقومت بکشم بیرون خیر ندیده.
- تو رو حضرت عباس ولش کن...تو رو قرآن فتاح ولش کن...آخه بی‌مروت اون بچه‌ته...دخترته. تو رو به امام رضا قسم ولش کن.
صورتم را با انزجار جمع کردم و در همان حال به چشمانش که...

ساپورا · 11/11/21

چانه‌ام لرزید. من به فنا داده بودم یا برادر زاده‌های عوضی‌تر از خودش؟ در این خانه بارها صدای شکستن قلبم را شنیده بودم؛ و امشب هم یکی از همان روزها بود. من چه کرده بودم که مُهر بی‌حیایی روی پیشانیم زده میشد؟ من...من...چه کرده بودم؟
- بابا من دارم تقاص چی رو پس میدم؟ داری تقاص چی رو از من پس می‌گیری؟ من چه بی‌حیایی کردم؟ چرا داری تاوان کثافط کاری‌ِ هم‌جنسای خودت رو از من می‌گیری؟ اگه خیلی مرد بودی...اگه غیرت داشتی...اگه اسم خودتو گذاشتی پدر...می‌رفتی حق دخترت و از اون حروم‌زاده‌ها پس می‌گرفتی...چرا تو خونه حبسم کردی و هر روز یه جای بدنم و سیاه و کبود کردی؟
و با تمام وجود داد کشیدم:
- چرا؟
صدای هق‌هق مامان مثل سوهان روح بیمارم را می‌تراشید؛ او چه گناهی داشت که از دار دنیا هم‌چین مرد پستی...

ساپورا · 13/11/21

لرزش بی‌وقفه‌ی موبایلم از داخل جیب پالتویم مرا از آن روزها بیرون کشید و مجبورم کرد، از آسمان سیاهی که زمین را سفید کرده بود، دل بکنم. که می‌خواست باشد؛ به جز یک نفر که با وجود تمام غریبگی‌هایش جانش را هم برایم میداد.
به اسمش نگاهی انداختم و انگشتم را روی صفحه کشیدم.
- بله کوهیار.
- بله و کوفت...یادمون بنداز برات یه وقت دکتر بگیریم تا شاید معجزه‌ای بشه و مشکل شنواییت حل بشه.
باز نیومده داشت غُز میزد و دعوا می‌کرد. لبه‌ی تخت نشستم و مقنعه‌ام را در آوردم.
- معذرت می‌خوام رو سایلنت بود.
از پشت گوشی پوفی کشید. صدای شاکی‌اش اینبار ملایم‌تر شد.
- چهار بار بهت زنگ زدم...اگه خودت بودی که الان صدات گوشام و کَر کرده بود.
راست می‌گفت. اعصابم خُرد میشد وقتی کسی تلفنش را بَر نمی‌داشت، یا به مسیج‌هایم...

ساپورا · 16/11/21

***
موبایلم را از جیب پالتوی کوتاهم بیرون کشیدم و شماره‌ی کوهیار را گرفتم. دکمه‌ی آسانسور را که فشار دادم، صدای بمش در گوش‌هایم پیچید.
- کجایی رسیدی؟
گوشه‌ی آسانسور با فاصله از دو آقایی که در آسانسور بودند، ایستادم و دکمه‌ی پنج رو فشار دادم.
- اره تو آسانسورم...طبقه‌ی پنج بود دیگه؟
- اره خودشه...بیا دَم در آسانسور منتظرتم.
تماس را قطع کردم و به شمارش معکوس سبز رنگ آسانسور خیره شدم. صبح بی‌آنکه به افکارم اجازه‌ بدم منفی‌بازی در بیاورد، از خانه بیرون زدم و به خواست کوهیار به این شرکت بی‌در و پیکر آمدم. حالا می‌خواست تصمیم درستی باشد یا نه! شانسم را امتحان می‌کردم.
اگر همان‌طور که کوهیار می‌گفت آدم خوبی باشد، به دور از چشم بابا کار می‌کنم و دیگر خط و نشان کشیدنش را که پولی برای شهریه‌ی...

ساپورا · 16/11/21

کنار اتاقی که کمی دورتر از سایر اتاق‌ها در انتهای راهروی کوچکی قرار داشت، ایستاد و نگاه عسلیش را به چشمان بی‌تفاوتم دوخت.
- استرس که نداری؟
- نوچ...فقط کنجکاوم ببینم رفیق کوهیار خان دلغک لیاقت اون همه تعریف رو داره یا نه.
به موهای بورش دستی کشید و نگاه عاقل اندر سفیهانه‌ای بهم انداخت.
- حیف من که رفیق شما هام...عرضه نداری که، اگه داشتی که لَنگ من نبودی بزغاله.
نیشگون محکمی از بازوی ورزشیش گرفتم و با چشم غره نگاهش کردم.
- آخرین بارت باشه بهم میگی بزغاله ها...بخدا میرم پشت سرمم نگاه نمی‌کنم.
- ای خدا این باز وحشی شد...این تو هم اینطوری زبون درازی نمی‌کنی ها...رفیقمم مثل من از دخترای زبون دراز خوشش نمیاد. فهمیدی بزغاله؟
و خندید و بی‌توجه به نگاه‌های آتشبارم، تقه‌ای به در چوبی کوبید. صدای...

در حال تایپ رمان سال‌هاست که زن‌ها مرده‌اند | ساپورا کاربر انجمن یک رمان

ساپورا

امضا : ساپورا

Shiva.Panah

امضا : Shiva.Panah

ساپورا

امضا : ساپورا

ساپورا

امضا : ساپورا

ساپورا

امضا : ساپورا

ساپورا

امضا : ساپورا

ساپورا

امضا : ساپورا

ساپورا

امضا : ساپورا

ساپورا

امضا : ساپورا

ساپورا

امضا : ساپورا

موضوعات مشابه

کاربران بازدید کننده از موضوع (تعداد: 0)

کاربران در حال مشاهده موضوع (تعداد: 0, کاربر: 0, مهمان: 0)