دلنوشته مجموعه دلنوشته‌های رُز آبی‌ای که نقره‌فام شد | ryhneae کاربر انجمن یک رمان

[Veilune]

در بامداد، زمانی که چشمانم را بر این جهان غمناک می‌گشایم، احساس می‌کنم دیگر خود نیستم...
مانند غنچه‌ای پژمرده که می‌خواهد به روشنی و زیبایی گذشته‌اش برگردد... امّا دانستم زمانی که سوزانده شوی، دیگر به زیبایی قبل خود نخواهی بود.
دیگر قادر به شناخت خود نیستم؛ مانند هنرمندی که نقاشی روزهای تاریک خود را بر بومی، سیاهرنگ کرده است و اکنون، آن‌ها برای او بیگانه‌اند.
امّا می‌دانستم برای من هم اتفاق می‌افتد. چگونه تراژدیک قصّه غمناک دیگران را با چشمان معصوم خود تماشا می‌کردم و اکنون، در مُرداب لجن‌زار مشابه گرفتار شده‌ام.
افسوس... اکنون، رُز نقره‌فام پرپرشده‌ام را در آغوش گرفته‌ام و بر زمین، مانند فرشته سقوط کرده‌ای از اعماق آسمان‌ها در بستر مرگ خفته‌ام؛ گویا فرشته نجات...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Veilune]

صفحات خاطرات روح خود را ورق خواهم زد.
می‌دانم که تو را در آنجا خواهم دید.
کاش‌‌هایی در ذهن من انباشته شده‌اند که نمی‌خواهم آن‌ها را به زبان بیاورم، اما روح من عاجزانه تو را صدا می‌زند.
چگونه تو را از یاد ببرم زمانی که من را در آتش سوزان روح خود سوزاندی و غنچه رز آبی‌ام را به خاکستر تبدیل کردی؟
چهره‌ات ابری‌ست. صدایت دور است و حضورت سرد.
چهره‌ات را دیگر نخواهم دید. صدایت را دیگر نخواهم شنید. پس از گذشت چندی، دیگر دنبالت نخواهم آمد و تو را نخواهم یافت. دیگر جویای حال تو نخواهم بود.
زمان من فرا رسیده‌ است.
بر بستر مرگ به آرامی خفته‌ام و و تارهای فرنگیس خود را در آغوش گرفته‌ام.
زیرا تنها آنها، ملودی مرگ را برای من زمزمه خواهند کرد.​