ناب‌نگاره مجموعه دلنوشته‌های پژواک | فائزه کاکاحاجی کاربر انجمن یک رمان

[faezeh_ka_]

نمی دانم چه می خواهی؟
از جان این بی جان!
تو را بار ها قسم دادم ،
هزار بار گفتی: چشم قربان!
پرم از تو ، از هر چه می گویی!
پر از خواب و تعابیرش!
شدی لکه ی ننگِ دل !
همان دردِ گلو گیرش!
چقدر دل دل زدم ، رفتی!.
مرا هیچ هم نپنداشتی!
من هی محبت می آوردم
تو اما ، چشم برداشتی
نه آن چشمت نه این چشمت
شرح تناقض ها داشتی.

 

[faezeh_ka_]

تیتر زردی بودیم.
داستان مان به دل هیچ مخاطبی ننشست!
چه کسی دوست دارد از غرور بخواند؟!
بهم می آمدیم؛ چه فایده!؟
باهم راه نیامدیم.

 

[faezeh_ka_]

برای پا به پایت بودن زیادی فرسوده ام.
برای عاشقی، زیادی محتاط.
نگاهم می کنی، به رویم نمی آورم.
من از نگاه هایی که در روح حک می شوند؛
دوری می کنم!
به جایش هوای تو را دنبال میکنم .
چه می دانی از سر به هوایی هایم...
از گشتن به دنبال هر چه از تو.
کج کردن راه از هر کجا سمت تو.
با این حال!
اگر لبخند بزنی اخم می کنم.
اگر به سمتم بیایی می روم.
چون ،هم از آدم ها می ترسم؛
هم از عشق به آدم ها.

 

[faezeh_ka_]

حالا که گذشته، از حالم خبر می گیری؟! من شکسته هایم را ، از ترس دیدن نامحرمان به زیر قالی زیر زمین خانه سرانده ام.
من از دشمن شاد شدن وحشت دارم.
اگر نمی گویم چون می دانم درک نمی کنی.
من، هیچ گاه درک نشده ام...
همیشه به آن کسی که صدایش بالا می رود ؛ دقت کن!.
برای خودش هم مهم نیست دیگر، که چه میخواهد بگوید.
فقط ، می گوید: مرا ببین!.
شاید غمم هم چون شانه هایم زیبا بود.
شاید اگر مرا در آغوش بگیری حالمان خوب شود.
حداقل برای منی که همیشه نقش مقابل بوده ام؛ مفید به
نظر می رسد.
کاش خدا از من دو نفر می آفرید.
من برای خودم ، کم آورده ام.

 

[faezeh_ka_]

اولش که سرنوشت ما را روبه رو کرد؛
تصور اینکه چقدر دل کندن از تو سخت
خواهد بود برایم قابل پیش بینی نبود...
حتی زمانی که این نخ قرمز دلبستگی را بریدم، نفهمیده بودم چه کردم!
البته می دانستم ماندنت هم برایم بخت بلندی نیست.
پایان مان غمگین نوشته شده بود...
هرچند که آن روز به سخن های کف بین خندیده بودم!
اما عاقبت هرچه گفته بود را با اشک هایم شستم.
سهم من نبودی؛واقعیت تلخ بود!
حتی کسی که کنارت مرا دیده بود باور نمی کرد دوستت دارم!
چون نوجوانی را چه به عاقلی!؟
باید کمی دیوانگی اتفاق می افتاد.
شاید کسی پادرمیانی می کرد...
اما ، عاشقت بودن از سر من نمی افتاد!
آن که باورش نمی شدعاشق شد و فارغ شد؛ اما کسی به چشم من نیامد.
قلب من نبودت را به بودن ها ترجیح می داد.
گویی مثل زن همسایه در عشق یکه زا بودم.

 

[faezeh_ka_]

در جامعه ی ما ،
دو چیز خیلی به چشم
می آید:«اشتباه زن و استعداد مرد.»

 

[faezeh_ka_]

وقتی چهارچوب های اشتباه جامعه که ناشی از اطلاعات محدود و دنباله روی های کورکورانه است را می شکنید.
انتظار تایید جامعه را نداشته باشید.
اما ، می توانید خود را انسانی با مدل فکری و ارزش های شخصی منحصر به فرد بدانید.
این برای رضایت درونی تان کافیست.

 

[faezeh_ka_]

هرکه به ما می رسید جانمازی آب می کشید.
در عجبم ، مسجد چرا آنقدر ها شلوغ نیست؟!.
کاش روز قیامت می رسید.
اسرافیل در سور می دمید.
شاید به فکرشان می رسید؛
که خدا می بیند ... .