در حال تایپ رمان آوِن: ملکه‌ای از جنس یاد | بریسکا کاربر انجمن یک‌رمان

briska · 1/12/25

صدایی از دل خاک برخاست. گرفته، خفه، اما زنده. و گفت:
- آیرا... دخترم...
نفس در سینه‌ام حبس شد. پاهایم سست شدند، اما ایستادم. چون این‌بار، صدا بیدارتر بود. قدم برداشتم. نزدیک‌تر. خاک زیر پایم گرم بود. سنگ در جیبم می‌لرزید. و من، با صدایی که نمی‌دانستم از کجا می‌آید، گفتم:
- پدرم...
اما خاک، هنوز بسته بود. صدا، هنوز در نیمه‌راه. انگار چیزی کم بود. چیزی که راه را باز کند. چیزی که پدر را از صدا، به حضور برساند. سکوتی افتاد. از جنس انتظار. و آن‌گاه، پشت سرم، آیلا، آرام، بی‌آن‌که جلو بیاید، زمزمه کرد:
- نَسار...
نام، در هوا پیچید. دقیق. مثل کلیدی که در قفل می‌چرخد. و همان لحظه فهمیدم:
در جهان ما، نام فقط نشانه نیست. نام، راه است. نام، آن چیزی‌ست که صدا را به تن وصل می‌کند. و نَسار، نامی...

briska · 1/12/25

در هوا پیچید، و به‌سوی مه سیاه رفت، مهی که هنوز در اطراف نسیان می‌لرزید. تماس برقرار شد. جنگی در نگرفت، انفجاری رخ نداد؛ فقط تماس. مه نقره‌ای، صدایی را در خود داشت. مه سیاه، سکوت را. و وقتی به هم رسیدند، مه سیاه لرزید؛ لرزشی از فهم، از درک. و آرام، در مه نقره‌ای فرو رفت. خاموش نشد، بلکه دگرگون شد. نسیان گفت:
- دیر یا زود، همه فراموش می‌شوند.
و پدر پاسخ داد:
- شاید. اما تا آن روز، ما می‌خوانیم.
و ما خواندیم. برای ماندن. برای بیداری. و نسیان، در میان صداها، کوچک شد. چون سایه‌ای که با طلوع، جایی برای پنهان‌شدن نمی‌یابد. سپس سکوت آمد؛ سکوتی که از گوش‌سپردن می‌آمد و سرشار از حضور بود. پدر ایستاده بود. تنش هنوز خاک‌آلود، اما صدایش، پاک. ما نگاهش می‌کردیم. نه از انتظار، از حیرتِ بازگشت. و...

Mers~ · 13/12/25

briska · دوشنبه ساعت 16:45

اما اکنون در آغوش یکی از آن‌ها بودم. نه‌تنها نمی‌ترسیدم، بلکه آرام گرفته بودم. او پدرم بود. و من، یکی از آن‌ها. بازوانش با مکثی دورم حلقه شد؛ همان مکثِ کسی که سال‌ها در سکوت مانده و اکنون صدایی را در آغوش گرفته که باور نمی‌کرد دوباره بشنود. نفسش را حس می‌کردم، گرم، خاک‌آلود، اما زنده. دستش را بر سرم گذاشت. انگشتانش لرزیدند. و صدایش، آهسته، در گوشم پیچید:
- تو صدایم را دوباره آوردی… با آن‌ها که کنارت ایستادند.
این جمله برایم مثل تأیید بود. فهمیدم که تمام خواندن‌ها و ایستادن‌هایم بیهوده نبوده. من آغازگر بودم، اما تنها نبودم؛ بازگرداننده‌ای که صدای جمع را به راه آورد، جمعی که با صدای مادر خواند. آیلا و ریل هرکدام سهمی داشتند. صدای پدرم برگشت چون همه با هم خواندیم. درونم مطمئن شد که صدایم...

briska · چهارشنبه ساعت 11:07

ریل، با دستی بر سینه، سرش را خم کرد. نگاهش پر از پرسش بود، اما در حافظه‌ام هنوز معنای نگاه نسا می‌لرزید؛ همان اطمینان خاموش که می‌گفت:
«مادر، با خاطره‌هایش، گذشته است. تو، با صدایت، آینده‌ای. داوری، بدون هر دو، کامل نمی‌شود.»
هیچ‌کس منتظر فرمان نبود. همه می‌دانستند وقت رفتن رسیده. به واژه‌ای که روی خاک نوشته بودم نگاه کردم: «ماندن».
و فهمیدم: ماندن، آغاز سفر است. قدم اول را برداشتم. مه کنار رفت. راهی روشن شد، نه از نور، از صدا. راهی که به شهر جن‌ها می‌رسید. ما حرکت کردیم. آرام، اما مطمئن. سفر آغاز شده بود. کوچه‌ها سنگی، پنجره‌ها باز. صداها کم‌کم می‌وزیدند خنده‌ی کودکی، زنگی که نبود، واژه‌ای کوتاه از بادبادکی روشن. هر صدا، نفسی بود که شهر را زنده‌تر می‌کرد. و این‌بار، وقتی مه...

briska · چهارشنبه ساعت 17:28

نفس‌هایم با نفس تالار یکی شده بود؛ هر لرزش دیوار، لرزشی در جان من. زمزمه‌ها خاموش شدند، و سکوتی تازه تالار را فرا گرفت؛ سکوتی از جنس انتظار، چون لحظه‌ای پیش از بارش. نگاه‌ها سنگین‌تر شد، و تالار نفسش را در سینه حبس کرد. مه نقره‌ای در مرکز لرزید. سایه‌ای آرام از دل نور بیرون آمد، سنگین و تاریک، مثل خاطره‌ای که نمی‌خواهد دوباره یادآوری شود. دیوارها اندکی لرزیدند، و صدای نفس‌ها در تالار به زمزمه‌ای خاموش بدل شد. نسیان ظاهر شد. چهره‌اش تاریک بود، پر از حضور گذشته، پر از بار فراموشی. نگاهش بر ما افتاد، و من، آیرا، راوی این محاکمه، حس کردم که هر خاطره‌ی خاموش، هر نامِ گم‌شده، در وجودش جمع شده است. پدرم آهسته گفت:
- او آمد. محاکمه آغاز می‌شود.
قلبم تندتر زد. حس کردم تالار دیگر فقط مکان...

briska · پنجشنبه ساعت 17:14

نگاه‌ها بر من دوخته شد. قلبم تندتر زد، و لرزشی در سینه‌ام پیچید. فهمیدم که پرسش او نه دفاع، بلکه آزمونی برای صدای من است. نفس کشیدم، و صدایم را از دل لرزش بیرون آوردم:
- فراموشی سایه است، اما حافظه نور است. نور بدون سایه می‌تواند کامل باشد، چون هر نام، هر خاطره، هر حضور باید شنیده شود. اگر خاموش شوند، داوری ناقص خواهد بود.
دیوارهای تالار لرزیدند، نه از ترس، از تپش. نورها روشن‌تر شدند، و زمزمه‌ای جمعی در میان جن‌ها پیچید:
- صدای حافظه برخواست…
نسیان دوباره صدایش را بلند کرد؛ صدایی آرام اما سنگین، مثل باری که بر شانه‌ها می‌افتد:
- شما می‌گویید باید همه‌چیز را به یاد داشت. اما اگر همه‌ی دردها و غم‌ها همیشه بمانند، آیا زندگی‌تان پر از زخم نمی‌شود؟ مگر فراموشی برای آرام کردن...

briska · دیروز ساعت 19:29

پس از حکم، سایه‌ی نسیان آرام محو شد؛ تاریکی‌اش شکست، و سپیده‌دم بر تالار چیره گشت. تن نقره‌ای سیلورا در مرکز تالار روشن‌تر شد، و نفس تالار آزاد گشت. من حس کردم که جدال به پایان رسیده است؛ حافظه ایستاده بود، فراموشی شکست خورده بود، و عهد خدا دوباره استوار شد. مادرم، هنوز اشک بر گونه‌هایش جاری بود، اما ایستاده در کنار پدرم، نگاهش را بر من دوخت؛ نگاهش دیگر اندوه تنها نبود، بلکه نوری خاموش داشت، گویی در میان اشک‌ها ایمان تازه‌ای به صدای من یافته بود. او تازه از داغ مادرش باخبر شده بود، و این غم مثل زخمی تازه در جانش می‌سوخت، اما در همان اشک‌ها ایمان به صدای من جوانه زد. ریل، با چشمانی پر از خشم و ایمان، به من نگریست؛ نگاهش مثل آتشی خاموش بود که در دل تاریکی شعله می‌کشید، و در آن آتش،...

در حال تایپ رمان آوِن: ملکه‌ای از جنس یاد | بریسکا کاربر انجمن یک‌رمان

گزینه‌های بیشتر

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

Mers~

امضا : Mers~

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

briska

امضا : briska

موضوعات مشابه

کاربران بازدید کننده از موضوع (تعداد: 2)

کاربران در حال مشاهده موضوع (تعداد: 0, کاربر: 0, مهمان: 0)