در حال تایپ رمان چشم‌های توخالی (جلد اول مجموعه‌ی مغزی در دست دارم) | مائین کاربر انجمن یک‌رمان

[MAEIN]

چشم‌های سالی از هر تصویری خالی‌ست. مانند همیشه؛ نه بازتاب چهره‌ی حقیقی‌ام را در خود جای داده و نه بازتاب تصاویر پرنده‌های خونین و پرکنده‌ای را که در تک‌تک نگاه اطرافیانم پیداست. دو گوی آبی و بی‌اندازه تیره که لابه‌لای مژه‌های نسبتاً بلند و بی‌حالتش مستقیماً به من خیره مانده‌اند و آن‌چه نشان می‌دهند، هیچ چیز نیست جز صحنه‌ی خالی و پر تراکمی از علف‌های زردرنگ و بلندی که در اقیانوس تاریک چشم‌هایش موج می‌خورند. انگار او در این لحظه، فضایی خالی را می‌نگرد و هیچ‌کس نیست که مقابلش ایستاده باشد. یک منِ نامرئی، همان هویتی که در آینه‌ها دارم.
بازدم بعدی‌ام، لرزان؛ اما آسوده بیرون می‌آید. انگار ته‌مانده‌ی تردیدی‌ست که بالاخره رنگ اطمینان به خود گرفته باشد. اعتماد می‌کنم...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[MAEIN]

قدم‌زنان فاصله می‌گیرد، طوری دور می‌شود که انگار همه‌چیز روی او، همانند بازتاب حضورم بر چشم‌هایش بی‌تاثیر است؛ در حالی که من هم‌چنان مرکز این حباب کدر و مات‌شده ایستاده‌ام. سعی دارم آخرین ذرات آن را با مشت‌کردن دست‌هایم نگه دارم، شاید هم با بستن محکم پلک‌هایم، شاید با فشردن دندان‌هایم روی هم، یا شاید با یک‌نوع فریاد درونی که سالی ممکن است آن را بشنود. با این حال حبابی که چندی قبل من را، او را، آن حلقه‌ی محدودکننده و سرخ‌رنگ را، از فضای آلوده به مرگ مخفیگاه جدا کرده بود. شاید به همین خاطر، تنها یک سر این رشته‌ی پاره‌شده باقی می‌مانم. جهان امن؛ اما سرنگون‌شده‌ای که هرازگاه به دست سالی پدیدار می‌شود و با دست خودش از بین می‌رود. انگار که هوای اطرافم، گوی شکل‌پذیری میان...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[MAEIN]

بلافاصله آن‌ها را تحت زوری ناپیدا و نامرئی که پوست پلک‌هایم را از بیرون بالا می‌کشد از هم برمی‌دارم و در همان نگاه اول، دو انگشت سالی را می‌بینم که هرکدام را آهسته داخل چشم‌های پرنده فرو می‌برد. ریه‌هایم باز می‌ایستند. انگار سرم را به اجبار در آب داغی فرو برده باشند. هردو چشم زیر تحکم انگشت‌هایش، زیر ناخن‌های بریده، کوتاه و سرخش می‌ترکد، صدایش را می‌شنوم. مثل دو کیست سفت و پرآبی که با زور سر باز کرده باشند. صدای پرنده می‌بُرد، آن‌قدر برایش غیر منتظره است که تنها می‌تواند بال‌هایش را بالا بیاورد و به‌نشانه‌ی اعتراض به زمین خاکی و داغ بکوبد. نفسم هم‌زمان شبیه به فریاد خفه‌ای از حنجره‌ام بیرون می‌زند؛ بی‌صدا، بم‌شده و فروخورده. انگار عقب‌مانده‌ای باشم که توان اعتراض و...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.