داستان کوتاه در حال تایپ داستان کوتاه خانه‌‌ی حبابی | آیدا مقدم کاربر انجمن یک رمان

[الف_مقدم]

حسین خواست حرفش را تکرار کند که گفتم:
- بهش بگین یا ازش شکایت می‌کنم یا حق مارو بده من هیچ جور این صدقه‌هاش و قبول نمی‌کنم.
به سمت اتاق رفتم.
اشک‌هایم از گونه سرازیر شد. غرورم له شده بود. از همه بدتر که این حرف‌هارو جلوی ماهلین زدند.
به حامد نگاه کردم زیر لب گفتم:
- عید امسال این‌طور می‌گذره ولی قول میدم نمی‌ذارم حق‌مون و کسی بخوره.
ماهلین آرام روی تخت نشسته بود.
از جایم بلند شدم. لباس ماهلین را به تن کردم.
مانتویم را پوشیدم و بی‌خداخافظی از خانه بیرون رفتیم.
باید دنبال کار می‌گشتم. هر آگهی که می‌دیدم یا ذکر شده بود مجرد یا سن و سالم به آن شغل نمی‌خورد.
ماهلین هم خسته شده بود و چیزی به تاریکی هوا نمانده بود. یک جا که نیاز به منشی داشت، رفتم؛ اما نگاه ناپاک آن مرد باعث شد قیدش را بزنم...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[الف_مقدم]

تمام مسیر ماهلین غر زد. گرسنه‌اش بود و من هم نمی‌توانستم خرید کنم. پول هایمان همین‌طور ته کشیده بود و هرازگاهی از امیر پول قرض می‌کردم.
به خانه رسیدیم و کلید را که در قفل چرخاندم فهمیدم مهمان آمده.
ماهلین بینی‌اش را بالا کشید و گفت:
- بوی کباب میاد.
وارد پذیرایی که شدیم فامیل‌های هاجر را دیدم. نگاه همه‌شان پر از تحقیر بود. سلام گرمی کردم و به سمت اتاق پا تند کردم.
حامد لبه تخت نشسته بود. با دیدن ما با لکنت گفت:
- خیلی... دیر کردی!
کنارش نشستم و کمی پاهایم را کش دادم و گفتم:
دارم دنبال کار می‌گردم. فردا از صبح خودم تنها میرم و یه کار پیدا می‌کنم.
حامد فکش را منقبض کرد. دستش را مشت کرد و گفت:
- من... من باید کار کنم... نه تو!
دستم را روی دستش گذاشتم و گفتم:
- من برای خانواده‌ام همه...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.