سرآمد مجموعه دلنوشته‌های تنفس نقش | آیان نویسنده افتخاری انجمن یک رمان

[Ayana]

نقش‌پذیری فلسفه‌ی چند بعدی و درهم آمیخته‌ای دارد، گویی می‌خواهی از یک سراشیبی بالا بروی. خیال می‌کنم روی صحنه تئاتر می‌روم و آن‌گاه تصمیم می‌گیرم کدام نقش را بر خود غالب کنم؛ اما این موضوع، آنچه را که واقعاً هستم تغییر نمی‌دهد. حقیقت قابل کتمان نیست، با هیچ‌چیزی. البته نمی‌توان تأثیر محیط اطراف را کمرنگ دید، می‌تواند گرد خاکستر بر چهره و ماهیتمان بنشاند یا از آن‌ها جوانه برویاند. باور دارم تناقض‌ها تکمیل کننده‌ی عناصری هستند که از قبل توسط بشر شناخته شده‌اند یا هنوز ناشناخته مانده‌اند؛ اما اصلا احتمالی نمی‌دهم که بی‌دلیل خلق شده باشند. هیچ پدیده‌ای آن‌قدر که فکر می‌کنیم تصادفی نیست، مثل دیدار دو نفر.

 

[Ayana]

به گمانم روح من دختری است که بی‌پروا بینابین دالان‌های یک کاخ سلطنتی می‌دود. یا شاید فردی که به تنهایی و جامعه‌گریزی خود دچار باشد و در میدان سرخ مسکو، ودکا می‌نوشد. آه که چه دنیای عجیبی است. دلم می‌خواهد هرچه نقش در جهان است را بر تن کنم؛ شاید نمی‌خواهم فرصت تجربه‌ی سناریوهایشان از من دریغ شود. گاهی آتشی در وجودم شعله‌ور می‌گردد که نمی‌دانم از کجا سروکله‌اش پیدا شده. چیزهایی که عیان نیستند دلهره‌آورند، چگونه می‌شود عشقی را زیست که صحنه‌ی نمایش را به خود ندیده است؟ باید رقصید و خندید و گریست و ابراز کرد، که این ابتدا و نهایتِ ماست.

 

[Ayana]

سرم را کج کرده‌ام و به دیوار خیره شده‌ام. گویی قصد داشته باشم افکارم را از گوش‌هایم بیرون بریزم؛ اما نمی‌شود که اگر شود، سیلی به راه خواهد افتاد. بلاتکلیف‌تر از شایدم؛ باز به همان نقطه‌ی اول رسیده‌ام، از یاد بردن نقشم در ازدحام نقش دیگران. چاره چیست؟ دوا کیست؟ علامت سوال بزرگی بر من سایه انداخته. همواره بر همگان پاسخ بوده‌ام و اکنون خود، سوالم. پنداری با «نمی‌دانم» زاده شده باشم. امیدوارم لااقل سناریو را به دستان باد نسپارم. عجیب است، نه؟ سناریوی زندگی‌هایمان که نمی‌دانیم چگونه و توسط چه کسی نگاشته می‌شود. گاهی جوهر بسیار بر صفحه‌اش می‌پراکنیم و گاهی خالی‌تر از هیچ باقی می‌ماند.

 

[Ayana]

اینجا منتظر نظرتونم؛))☆
روزها سر پایین انداخته و از کنارم عبور می‌کنند. من اما بند بند خاکستریِ وجودم، آزادی را فریاد می‌زند، آن‌قدر بلند که شاید گوش دنیا کر شود. آزادی؟ همان که مرا به حال خود رها کنند، همان که بی‌تفکر تصمیم بگیرم و در لحظه زیستن را بچشم... احساس با نقش خیالی‌ام آمیخته شده گویی هرگز انتظار عجین شدنش را نداشته‌ام. ریشه در زمان دارم ولی جاری‌ام... به آدم‌ها عشق می‌ورزم اما دل نخواهم بست. مگر چه می‌شود کرد؟ برخی به زندگی‌مان رنگِ عیان شدن می‌دهند، برخی نور می‌گیرند. در هر حال، نور می‌گیریم یا می‌تابانیم. این‌گونه می‌شود جهان...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.