دلنوشته مجموعه دلنوشته‌های آواز سکوت دیروز | Aby کاربر انجمن یک رمان

[im.Aby]

نام اثر: آوازِ سکوتِ دیروز
نام نویسنده: آبی «زینب.م»

مقدمه:
چه راز سربه‌مهر و تاریکی است در کشاکشِ ماندن و نماندن! دیده‌ام آدم‌هایی را که در خاکسترِ شعله‌های عشقِ ناکامشان، دست و پا می‌زنند؛ در پیِ بارقه‌ای از امید، یا ذره‌ای مهر، یا حتی لحظه‌ای توجه از آن سو. اما فقط من می‌دانم؛ همیشه نمی‌توان به یک رابطه، به یک خاطره، به یک «آن‌چه بود» فرصتِ دوباره داد. برای چه؟ تا مگر بیشتر بسوزم و خاکستر شوم؟ نه... من از جنسِ آن‌هایی نیستم که در اشتباهِ ماندن، خود را وقف کنند و هویتشان را در میانِ غبارِ روزهای نرفته گم سازند. من به دنبالِ درسِ این خاکسترها خواهم بود، نه سکونت در میانشان و در این‌جاست که سکوت گذشته‌ام را به آواز در میاورم.​

 

[Your Pluto]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...


نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[im.Aby]

به این می‌اندیشیدم که آیا زمانه واژگون نخواهد شد؟ آیا روزی نخواهد آمد که تو، جایِ من بنشینی و نقشِ آواز سکوت دیروز را بازی کنی؟ آن‌گاه، قلم در دست بگیری و برایِ التیامِ زخم‌هایِ دلِ خویش، از هیچ تلاشی فروگذار نکنی.
و من، همچون تو، خود را به تجاهل بزنم؛ با ظاهری مغرور، ابتدا تو را پس بزنم و سپس، با عشقی پنهان، به سویِ تو گام بردارم. هربار که به سمتم می‌آیی، فخر بفروشم و راهم را کج کنم؛ مدام ذهنت را درگیرِ وجودم سازم و نگذارم از من، دور شوی؛ اما خود، در فاصله‌ای نامعلوم، از تو دور بمانم.
می‌دانی؟ آرزو می‌کنم روزی فرا رسد که آن‌کس که خیالش از عشقش آسوده است، تنها تو نباشی؛ بلکه هر دو، به این اطمینانِ شیرین دست یابیم.​

 

[im.Aby]

هر رابطه‌ای، بر پایه‌یِ شرط و شروط بنا شده است! اگر زنگ بزنی، او نیز پاسخ خواهد داد. اگر پیامی فرستی، جوابت را خواهد فرستاد. اگر دلتنگی‌ات را ابراز کنی، او نیز دلتنگی‌اش را نشان خواهد داد.
اما افسوس که این عشقِ بی‌قاعده و بی‌کران، از این قانونِ جهان‌شمول، مستثنی است. گویی همین که بفهمد دل به کسی باخته‌ای، بارِ سفر برمی‌بندد و در افقِ ناپیدا، ناپدید می‌شود.​

 

[im.Aby]

پیش از این، شیفته‌یِ میزهایِ کافه بودم. بهانه‌ای دلنشین برایِ نزدیک‌تر شدنِ ما؛ جایی که من، رو در رویِ تو، فرصت می‌یافتم تا تمامِ اشعارِ ناگفته‌یِ دنیا را، یک‌باره بر زبان آورم.
و تو، با لبخندی که گویی تمامِ حواسش به من بود، چنان می‌نمودی که گویی تنها گلِ سرخِ در میانِ علفزاری انبوه هستم.
آه... کاش تو تنها حسرت و سکوت بودی، نه اشتباهی که نباید رخ می‌داد که حال، سکوت گذشته تبدیل به فریادهای جان‌سوز در این سان گردد!​

 

[im.Aby]

خطا کردن، خودِ خطا نیست؛ ماندن در ورطه‌ی خطا است که حقیقتِ اشتباه را رقم می‌زند. و این خطاها، چه بسا که ریشه در تار و پودِ پیچیده‌ی احساساتِ ما، یا نادیده‌گرفتنِ ندای عقل، یا شاید در تلاطمی از هر دوی این‌ها داشته باشند. تنها دلخوشی‌ام این است که من، تنها کسی نباشم که از دلِ اشتباهاتِ کودکانه و حماقت‌هایِ دیروزم، دانشی برمی‌گیرد و نویدِ خوشبختیِ بی‌کران را به خویشتنِ امروز می‌دهد. ای کاش تنها نباشم در این جستجو... . چرا که دست یازیدن به زخم‌هایِ ناسورِ گذشته، هیچ ارمغانی جز دردی جانکاه برایِ دلِ خسته‌یِ ما به همراه نخواهد آورد.​

 

[im.Aby]

قهقهه‌ی بی‌خیالی بر لب‌ها، آن‌گاه شکوفا می‌شود که چشم دل، از نگاهِ گذشتگان برگیرد و بر عزیزانِ حال، بوسه‌ی مهر زند. آن زمان که حسرتِ حرف‌هایِ بر زبان رانده و نرانده، جایِ خویش به آرزویِ خوشبختی برایِ همگان سپارد. رسیدن به این نقطه، عطرِ رهایی می‌پراکند. آری؛ زمانی که دیگر سایه‌هایِ دیروز، قامتِ امروزت را در بر نگیرند و تو تنها در خلوتِ شب، در آغوشِ گل‌هایِ بالشِ خویش، دور از چشمِ ناظران، دل به دریا بسپاری و سخن بگویی؛ آنگاه است که فهمیده‌ای، بالیده‌ای و بزرگ شده‌ای، سکوتت را بلند فریاد میزنی!
​

 

[im.Aby]

اوجِ دلدادگیِ ما، در همان لحظه‌ای بود که زمزمه می‌کردم «من می‌روم». می‌دانستی که پس از این حرف، در دلِ آشوبِ تو، موجی از نیاز به مهر و عشقِ بیشتر را برمی‌انگیزم. و اگر قصدِ رفتن در دل داشتم، بی‌خبر می‌رفتم.
آه... اما این بار، رفتن، عمدی نبود؛ تو خود، اشتباهِ من شدی و حال تنها می‌توانم آوازِ سکوت دیروزم باشم.​

 

[im.Aby]

ای کاش چون تو بودم!
عاشق می‌کردم، اما در وفایش نمی‌ماندم؛ دلتنگ می‌کردم، اما هرگز به سویش نمی‌شتافتم. می‌گذاشتم در تبِ عشقِ من بسوزد و تمامِ روح و روانش را در بازیِ بی‌رحمانه‌یِ خود، به تاراج برم... .
آری، ای کاش چون تو بودم!
ادعا می‌کردم که تمامِ شهر، در آرزویِ من است و تو باید شکرگزاری کنی که حتی پاسخی به سلامت می‌دهم؛ و بی‌اعتنا به مسئولیتِ عشقی که بر دوشم است، هر دم و هر لحظه، زخمِ زبانش می‌زدم.
ای کاش چون تو بودم!
در اوجِ وابستگی‌اش، عهد و پیمان‌هایمان را بر هم می‌زدم و با بی‌تفاوتیِ محض، سرنوشتِ او را به ورطه‌یِ هلاکت می‌سپردم... .​

 

[im.Aby]

زیباترین درس‌ها را در کورانِ سختی‌ها آموختم؛ آموختم که صبر، خودِ ایمان است و خویشتن‌داری، عبادتی بی‌بدیل.
دانستم که ناکامی، تنها تأخیری است در مسیرِ رسیدن؛ نه شکستی ابدی. و خندیدن، نیایشی است که نباید برای همیشه از یاد برد. چرا که اگر خنده را فراموش کنم، ناکامی دوباره سدِ راهم خواهد شد و خویشتن‌داری‌ام را درهم خواهد شکست؛ در آن زمان، گمان نکنم تنها به آواز سکوت‌هایم بسند کنم.​