شایسته مجموعه دلنوشته‌های آواز سکوت دیروز | Aby کاربر انجمن یک رمان

[im.Aby]

امروز نیز چون دیروز، در گذرِ ایام محو شد. و گمانم فردا نیز چون امروز، به سانِ ابری بی‌باران، در افقِ زندگانی محو گردد.
کی دگرگون شود این حالِ پریشان؟ تا به کی در این وادیِ درد، پای کوبم؟ و تا به کی، غمناک و خاموش، از کف بنهم آن‌چه دارم و دم بر نیاورم؟
آه، ای‌کاش در این سرایِ فانی تکیه‌گاهی داشتم؛ چون کوه استوار، و شانه‌ای استوارتر که بر آن بیاسایم. از این بارِ گرانِ غصه‌ها و ناله‌هایم؛ ناله‌هایی که چون غده‌ای چرکین، در جانم ریشه دوانده‌اند و تاوانِ سکوتِ اندوه‌بارِ گذشته‌ام را با هر تپشِ قلب، می‌پردازند.​

 

[im.Aby]

در خلوت شبِ تیره، فریاد غم‌های گذشته برمی‌خیزد، چو شمعی سوخته در باد بی‌رحمِ ایام. سکوت دیروز، آواز جان زخم‌خورده‌ام است، که از ژرف‌های سینه‌ام ناله‌ای کهن برمی‌کشد. ای‌وای بر آن دل پر آه، که در بند زنجیرِ یادها اسیر است!
فریاد غم‌های گذشته، چو رعدِ پنهان در ابر دل، می‌جوشد و می‌سُراید، بی‌آنکه گوش جهانی بشنود. گریه کن ای روح تنها، که سکوت دیروز، آواز ابدی رنج‌های ناتمام توست.​

 

[im.Aby]

در سحرگاه امید، غم‌های گذشته را فریاد می‌زنم، چو پرنده‌ای که از قفس تنگ یادها می‌پرد. سکوت دیروز، آوازی‌ است که خاموش می‌کنم به اراده‌ی دل، و به سوی فردای روشن، گام‌های استوار برمی‌دارم.
ای‌وای بر آن زنجیر کهن رنج‌ها که می‌شکنم! فریاد خداحافظی با گذشته، چو نسیم بهاری می‌وزد و دل را به پرواز نو می‌خواند. بپا خیز ای روحِ بیدار که سکوت دیروز، تنها پلی‌ است به سوی ابدی زندگیِ تازه.​