کاربرد هشتگ صائب_تبریزی

مرا زِ يادِ تو بُرد و تو را زِ ديده‌ من زمانه بيشتر از اين ستم چه خواهد كرد؟ *** گویند به هم مردمِ عالم گله‌ی خویش پیش که روم من که زِ عالم گله دارم؟ #صائب_تبریزی

به غیر از بوسه کز تکرار رغبت را کند افزون کدامین قند را دیگر مکرر می‌توان خوردن *** نیست راهی از دل و دین باختن نزدیكتر در ق*م*ا*ر عشق هرکس را که میل بردن است. #صائب_تبریزی

صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گل چنان به خاک برابر نشد که من بی تو *** گِریند خون به روز من و روزگار من جان حزین جدا، دل اندوهگین جدا #صائب_تبریزی

مطلبِ ما بی‌دِلان از چشم‌ بستن خواب نیست در به رویِ آرزویِ خام می‌بندیم ما *** ‏تو را چه غَم که شبِ ما دراز می‌گذرَد که روزگار تو در خوابِ ناز می‌گذرد #صائب_تبریزی

هلاک حسن خداداد او شوم که سراپا چو شعر حافظ شیراز انتخاب ندارد *** ش*ر..اب کهنه که روشنگر روان من است مصاحب من و پیر من و جوان من است #صائب_تبریزی

به یک کرشمه که در کارِ آسمان کردی هنوز می‌پَرَد از شوق، چَشمِ کوکب‌ها *** ‏دشمن دوست نما را نشناسیم زِ دوست ریسمان در دل شمع است ولی دشمن اوست #صائب_تبریزی

دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویخت دامن از هر چه ڪشیدم به گریبان آویخت... *** در بزم ما به باده و جام احتیاج نیست ما را بس است مستی ذکر مدام دوست... #صائب_تبریزی

تهیدستی ندارد جز خجالت حاصل دیگر که بار بید مجنون سر به زیر انداختن باشد *** پوشیدن نظر ز جهان عین‌ حکمت است قطع نظر ز خلق کمال بصیرت است #صائب_تبریزی

در دل هزار مَطلب و یارایِ حرف نه... *** جان نثار یار کردن خاک را زر کردن است... *** مُهرِ طاقت به لب پر گله می‌باید زد #صائب_تبریزی

از تنگی دل است که کم گریه می‌کنم مینای غنچه زود نریزد گلاب را *** م**س.ت خیال را به وصال احتیاج نیست بوی گلم ز صحبت گل بی‌نیاز کرد #صائب_تبریزی

دلِ رمیده‌ی ما را به چشم خود مسپار! سیاه‌م**س.ت چه داند نگاهبانی چیست... ؟ *** تا نبندد ادبِ عشق زلیخا را چشم چشم یعقوب محال است که بینا گردد #صائب_تبریزی

امید دلگشایی داشتم از گریه‌ی خونین ندانستم که چون تر شد گره، دشوار بگشاید *** دستِ نوازشِ دلِ ازجای رفته شد هر نامه‌ای که از تو به این ناتوان رسید #صائب_تبریزی

نمی‌سازد اجل از گفتگوی عشق خاموشم من آن طفلم که درس خویش در آدینه می‌خوانم *** مرا ز روز قیامت غمی که هست این است که روی مردم عالم دوبار باید دید #صائب_تبریزی

کمان بال و پر پرواز گردد تیر بی پر را در آغوش وصال از بیم هجران بیش می‌لرزم *** نعمت آسودگی بر دیده‌ی عاشق خطاست خانه‌ای کز خود بر آرد آب، جای خواب نیست #صائب_تبریزی

غافل است از جنبشِ بی‌اختیارِ نبض خویش آن که پندارد که در دست اختیاری داشته است *** به حرفى عقل شد بيگانه از من، عشق را نازم كه با آن بى‌نيازى، ناز عالم مى‌كشيد از من #صائب_تبریزی