شاعر‌پارسی اشعار نیلوفر رضایی | اشعار پارسی

[سَنا]

آن زمان که
آفتاب گردان
از خورشید متنفر شود،
من هم دیگر تو را
دوست نخواهم داشت!

 

[سَنا]

در جایی که زمین،
خورشید را دور می زند و
آدم، آدم را؛
توقع زیادیست که تو،
هم شانه ی من راه بروی.

 

[سَنا]

رسیدن مَحـال نیست؛
امّا همیشه
دستی دَر میان است
که میوه را کال از درخت جُدا کند.

 

[سَنا]

پُـر شده ام از
احــساس ،
زیاد نزدیک من نشو ،
با تکانـی
تمام ِ آنچه
دوستــــــت داشته ام
فـُرو می ریزد ...

 

[سَنا]

بوی گــُل
می دهد
دکمه های پیراهنت ؛
بچینمشان ؟!

 

[سَنا]

قلبم تير ميكشد از تمام چيزهايي كه فكر كرديد غمگينم نميكند،
دل ازرده ام نميكند،
زجرم نميدهد،
در حالي كه براي هر كدامشان ساعت ها اشك ريختم،
قلبم را در دستانم از درد فشردم،
و نفس هايم را به اجبار دم و بازدم كردم...
كاش راحتم بگذاريد از اين همه ناداني هايتان
از اين همه بي مروتي هايتان
از اين همه بي معرفتي و نارفيق بودن هايتان!

 

[سَنا]

بوی ‘گـُل’
پیچیده است ؛
مگر پیراهنِ
[بهـار] را به تن کرده ای ؟!

 

[سَنا]

"وطـن" ؛
سرباز را یادِ
آغوشِ «تـو» می انداخت !

 

[سَنا]

"گونه" اَت ،
دشت ِ لاله هاست
که «واژگـون» می کند مرا !

 

[سَنا]

در "تـو" ،
مزرعـهِ قاصدک هاست ؛
که اینچنین
[آرزویـَم] شده ای !