داستان کوتاه در حال تایپ داستان کوتاه عهد عتیق اقاقیا | فاطمه محمدی اصل کاربر انجمن یک رمان

[میم.فـــا๛]

نام داستان کوتاه: عهد عتیق اقاقیا
نام نویسنده: فاطمه محمدی اصل
ژانر: فانتزی، اجتماعی، عاشقانه، تاریخی

کد داستان کوتاه: 627
ناظر داستان: @Ghasedak~

خلاصه:
بعضی خانواده‌ها راز دارند، بعضی‌ها جنازه. و خانواده مدور، هر دو را زیر خاک دفن کرده بودند. می‌گفتند یکی از پسرهای خاندان به کشور خ**یا*نت کرده. می‌گفتند دیگری را دریا پس داده. و سومی، فقط زنده مانده تا هر روز با خاطره برادرهایش پیرتر شود.
سال‌ها می‌شد از عمارت بزرگ مدور چیزی نمانده؛ جز یک پارک تفریحی، یک درخت اقاقیای خشک، و آینه‌ دستی که هرگز نباید پیدا می‌شد! ​

[COLOR=rgb(147, 101...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Mobina.Yahyazade]

"والقلم و مایسطرون"
نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن داستان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!
قوانین **♡ تاپیک جامع مسائل مربوط به داستان‌کوتاه ♡**

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود در رابطه با داستان به لینک زیر مراجعه فرمایید!
♧♡ تاپیک جامع برای مسائل رمان نویسی ♧♡

برای انتخاب ژانرِ مناسبِ...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

به نام نامی یزدان

مقدمه:
درخت اقاقیا هم برای خودش عالمی دارد!
نه مثل سرو، مغرور است.
نه مثل بید، غمگین و منتظر یار... .
فقط آرام و سر به زیر ایستاده؛ با شاخه‌هایی پر از شکوفه‌های سفید. بالاخره او هم کارش را بلد است، میداند چطور وسط ویرانی، می‌شود هنوز لطیف ماند.
مادربزرگ می‌گفت: «اقاقیا درختِ آدم‌هاییه که زیاد درد می‌کشن، ولی کم حرف می‌زنن.»
و من هر بار که زیر آن درخت می‌ایستادم، فکر می‌کردم چقدر راست می‌گوید. بعضی آدم‌ها دقیقاً شبیه آن بودند؛ چه اسمشان، چه ریشه‌های زخمی‌شان، چه شکوفه‌های قشنگ‌شان، و چه عمری که در سکوت می‌گذرانند... .​

 

[میم.فـــا๛]

خانه دو طبقه مدورها همیشه قبل سفر شبیه میدان جنگ می‌شد. گربه‌ها نشسته روی در مشکی حیاط، از پنجره‌های بزرگ و بدون پرده می‌دیدند یکی دنبال جورابش می‌گشت، یکی سرِ اول دسشویی رفتن دعوا می‌کرد، آن وسط هم مادربزرگ زیر لب غر می‌زد که «هیچ‌کس در این خانه عقل ندارد.»
در آن هیری‌و‌ویری، اقاقیا چادر گل‌گلی سبز زن عمو را شلخته روی سرش انداخته، وسط پارکینگ ایستاده بود و با وحشت به چمدان صورتی‌اش نگاه می‌کرد که مادرش با قدرت در صندوق عقب پرایدِ سفیدشان جا می‌داد.
- مامان گفتم من نمیام!
- هیس بدو اون بالش گربه‌ای مسخره‌تو بیار.
اقاقیا با جیغ کوتاهی پاهایش را زمین کوبید که چادر زن عمو لیز خورد و از موهای کوتاه مصری‌اش روی شانه‌اش افتاد.
- امتحان دارم!
- تویی که سه روزه داری مگس می‌پرونی امتحان داری؟...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

اقاقیا عقب عقب رفت و با آن ساک سنگین گریخت.
دیگر چادر زن عمو رسما راه‌پله را جارو می‌کرد. پاهایش را دو طرف باز کرده بود و با ساکی میان پا، همچون پنگوئن راه می‌رفت.
- اوا...کجا در رفتی ورپریده؟
به فریاد مادر بی‌اعتنایی کرده پله‌های کم؛ اما بلند خانه را یک نفس تا رسیدن به طبقه اول دوید. برایش مهم نبود که مادرش را عذاب می‌دهد یا او را تنها با خانواده پدری‌اش به سفر می‌فرستد، آخه دخترک سر به هوا چه می‌دانست مادرش معذب است. خانواده شوهر هرچقدر مهربان و دلسوز باشند باز هم غریبه حساب میایند
روی آخرین پله‌ها ایستاده جیغ زد:
- اَفی جون بدون من بیشتر خوش می‌گذره.
کلافه چادر را تا بالای آبرو آورد و زیر چانه گرفت.
آرام زیر لب نجوا کرد:
- من نیم ساعتم تو اون شهرستان باشم خودمو می‌کشم.
دمپایی‌های...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

همان‌طور که ذکر می‌گفت، سرش را بالا آورد و با مهربانیتی کودکانه‌ که فقط از پیرزن‌های فراموشکار برمی‌آید، به اقاقیا نگاه کرد.
- اومدی اختر؟
باز هم او را با خواهرشوهرش اشتباه گرفته بود.
میان ذکر گفتن دستمال سفیدش که رویش گلدوزی شده بود را در آورد و پر صدا دماغش را خالی کرد. با این حرکت، اقاقیا صورت درهم کشید.
- اختر...رامین امروز تو باغچه یچیزی خاک کرد.
انگار نه انگار بحث چیز دیگری بوده، ناگهان با وحشت به اطرافش سر چرخاند و فریاد زد:
- امیر… امیر کجاست؟ این بچه رو صدا کنین بیاد… امیر جان؟
اقاقیا زیر لب پوفی کرد.
- باز شروع شد.
چادرش را زیر بغل زد. مقابل مادر بزرگ رفت و با صدایی بلند سعی کرد حرفش را به گوشش برساند‌.
- ننه‌جون اختر مرده...من دختر فرشاد و افسانه‌ام.
لپ‌هایش را باد کرد. سعی...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

سارا تازه از بیرون آمده در را پشت سرش بست. عمه‌ی جوان خانه، زنی حدود چهل ساله با قد کشیده بود. صدای ملایم و چتری‌های نارنجیِ عجیبش، لباس‌های مرتب‌ و عطرهای رنگارنگش، همه و همه امروزی‌تر از بقیه بود. آن موهای نارنجی، همیشه یک سؤال بی‌جواب بود. این رنگ را از کدام زنِ این خانواده به ارث برده؟
سارا لبخند زد، اما نگاهش طولانی و کش‌دار، روی اقاقیا مکث کرد.
- تو عروسی نمیای؟ وای اقاقیا، ترو به خدا قبل از اینکه از شهرستان برگردیم با امیر و خون و خون‌ریزی راه نندازید. من حوصله‌ی تمیزکاری ندارم.
اقاقیا چادرش را پشت گوش زد و با ناز گفت:
- امیر کیلو چنده؟ اییش!
مادربزرگ همین که نام او را شنید. دو دستش را سینه کوبید و زیر لب گفت:
- الهی قربون امیر برم. فقط این بچه ذات درست و حسابی داره. خدا از سر...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.