در حال تایپ رمان از پس خاکستر، آتشی زبانه می‌کشد | مرسده‌.میم کاربر انجمن یک رمان

mersede · 25/2/24

چندین قدم برداشت و نزدیک چاه فاضلابی روی پاهاش نشست و به گوشه درپوشش اشاره کرد.
- چند قطره خون بین درز سیمان‌هاست. موبایل و یه‌سری وسایلش حدود بیست مایلی⁶ اینجا لابه‌لای زباله‌ها ردیابی شدن، بی‌خانمان‌ها هم اعتراف کردن که یک‌سری مواد غذایی رو از همین‌جا برداشتن؛ روی پاکت‌ها اثرانگشت امیلی تایید شده.
- دوربین‌های مداربسته چی؟
نگاه هر دو معطوف تیربرق‌های دورشون شد. ابروهای کارآگاه بالا رفت و با تمسخر جواب داد:
- صرفا تزئینین! یا شکستن و خاموشن، یا زاویه‌شون درست نیست. از خیابون اصلی هم چیزی دستگیر نشد.
ایان به سرعت داخل دفترچه آبی رنگش شنیده‌هاش رو ثبت و با گوشیش از منطقه عکس‌برداری می‌کرد. کاراگاه بلند شد و ایان رو نزدیک به دریچه فاضلاب برد، مقابلش ایستاد و به ردپایی محو اشاره کرد...

mersede · 15/6/24

سوار ماشین شدند و تا مقصد تنها به آهنگ‌ بی‌کلامی که موردعلاقه کارآگاه بود، گوش سپردن. تلاش‌های ایان برای نادیده گرفتن افکارش بیهوده بود، مدام سعی داشت رفتار ضد و نقیض رایان رو تحلیل کنه و هربار با شکست مواجه میشد. قهوه‌ای‌هاش خسته‌تر از همیشه بنظر می‌رسیدن و برای انکار اینکه دلتنگ نگاه لنگه به لنگه‌شه، خیلی دیر شده بود. نفس‌هاش عمیق شدن و چشماش ساختمون‌های قدیمی و گاهی متروکه رو دنبال می‌کرد.
رایان ماشین رو کنار ساختمانی دو طبقه نگه‌ داشت و هردو به سمت خونه امیلی حرکت کردند. حصار آهنی زنگ زده رو باز کرد و از پله‌های کم‌عرض ورودی بالا رفت‌؛ لب‌های ایان از تعجب به جلو متمایل شد و درنهایت جاش رو به نیشخندی محو داد؛ الان فقط قرار بود درباره کار صحبت کنن و نباید تمرکزش رو روی مسائل...

mersede · 16/6/24

گردن ایان به سمت رایان چرخید و نگاهش قفل دست‌های حجیمش شد که تو سینه چفت شده بودن.
- با چه تئوری‌ای این قتل رو به پرونده چهارسال پیش وصل می‌کنید؟
کارآگاه انگشتش رو نزدیکی‌های شاهرگش دایره‌وار حرکت داد.
- روی گردنش امضاش رو زده بود‌.
ابروهای ایان بالا پرید و چشم‌هاش ریز شد، موهای سرمه‌ای رنگش رو از جلوی چشمش کنار زد و پرسید:
- امضا؟
رایان به سمت سینک روشویی سفید سنگی، قدمی برداشت و وزنش رو، روی اون انداخت.
- جز پلیس کسی ازین موضوع خبر نداشته.
ایان از جا پرید و دفترچه‌ و خودکاری که سرش یه دلفین فنری قرار داشت، رو به سمتش گرفت:
- بِکشش.
اما اون بدون اینکه تغییری توی چهره خنثی‌ش ایجاد کنه، تنها گردنش رو به چپ متمایل کرد.
- و کی گفته که انجامش میدم؟!
تن صدای رایان پایین اومده...

mersede · 17/6/24

- من... من دهن اون مرتیکه از خودراضی رو سرویس می‌کنم!
فریاد‌هاش کل اتاق رو در بر گرفته بودند، موهای شرابیش رو بین انگشتاش می‌فشرد و سراسیمه قدم‌های بلندش رو تو فضای کوچیک اتاق‌کارشون می‌کوبید. رو به تیلور، جیغ کشید:
- میگه بچه‌بازی‌هات! حقش بود یه مشت می‌زدم تو دهنش تا بفهمه با من چطور باید صحبت کنه.
تیلور پاهاش رو روی میزش گذاشته بود و به شدت درگیر سوهان‌کشی ناخن‌هاش بود.
روی میز تیلور یه مانیتور بزرگ، با فنجونی سبز و نیمه‌خالی از قهوه‌ی تلخ، فایل‌ و برگه‌های پراکنده و ساعت‌مچی‌ای که همیشه روی میز رها شده بود، قرار داشت. انگار زمان براش اهمیت نداشت، یا دست‌کم تحت فرمانش قرار نمی‌‌گرفت. دیوار پشتش، بی‌روح اما کاربردی بود، با قفسه‌های فلزی و پر از فایل‌های بایگانی‌. قسمت...

mersede · 11/10/24

- و درنهایت همونطور که مشاهده می‌کنید روی گردن تمامی قربانی‌ها تتو موقتی از یک خونه حک شده؛ همش همین بود.
با روشن شدن چراغ‌های اتاق جلسه بخش جرائم خشن، افسران از خواب و بیداری بیرون اومدن و خودشون رو مشغول خوندن پرونده‌ی جلوشون کردن؛ اما چیزی از دست سرپرست بخش در نمی‌رفت.
- یه قاتل‌ سریالی داره تو محدوده ما پرسه میزنه و اون وقت شماها خمیازه می‌کشید؟
رایان سرش رو به صندلی چرمی‌ای که از بین درزهای پاره‌ش اسفنج‌های داخلش رو میشد دید تکیه داده بود و با صدای خواب‌آلودی که سعی در پنهان کردنش نداشت؛ جواب داد:
- چهار شبانه روزه بیداریم تا مجرم فراری‌ رو دستگیر کنیم، بنظرتون برای جلسه توجیهی تو اون دو ساعت تایم استراحتمون یکم دیر نشده؟!
ابروهای یکی درمیون سفیدِ سرپرست بالا پرید و با...

mersede · 30/5/25

فصل دوم
خانه‌ای که نبود: نقشه‌ای برای هیچکس
«در پس هر جسد سایه‌ای نهفته‌ست، نه فریاد می‌کشد نه آرام می‌گیرد»

[دفتر مرکزی واشنگتن پست - بامداد]
بارون نرم‌نرم شیشه‌های دفتر رو نوازش می‌داد. عقربه‌های ساعت، سه و ربع بامداد رو نشون می‌داد و بوی قهوه سوخته‌ای که از لیوان نیمه‌خالی تیلور بلند می‌شد، با بوی کاغذ مرطوب و جوهر، پنهانی در هم آمیخته شده بود.
ایان، با پاهایی که از صندلی آویزون شده بود، به صندلی‌ش تاب داد. چشم‌های سرخش، بی‌وقفه بین لپ‌تاپ، دفترچه، و تخته شیشه‌ای روبه‌روش می‌چرخید و صدای خش‌خش مدادش روی کاغذ هر از گاهی سکوت رو می‌شکست.
تیلور، خسته اما متمرکز، پرونده‌ی پرینت‌شده‌ی جودی ایگلز رو در دست گرفته بود. صداش نرم بود اما با دقتی تمام عیار:
-...

mersede · 31/5/25

***
[ ایستگاه پلیس - صبح همان روز ]
فضای ساکت و نیمه‌روشن اداره در تضاد کامل با تنش درون اتاق پرونده‌ها بود. رایان با چشم‌هایی خسته، روی میز و صندلی فلزی خم شده بود و انبوهی از برگه‌ها رو ورق می‌زد. نور سفید لامپ بالای سرش پوست صورتش رو مثل کاغذ کرده بود. با انگشت اشاره‌اش روی صفحه‌ مانیتور نقشه محله‌ها رو دنبال می‌کرد، خط به خط، کوچه به کوچه. باز برگشته بود به اول خط، میکروفن ضبط صدای روی میزش هنوز روشن بود. گاهی مکث می‌کرد و با صدایی ناتوان اما دقیق می‌گفت:
- قربانی دوم، سیدنی جونز. پارک ایست‌وود. نقطه کور دوربین، دقیقاً بیست قدم با محل پارک یخچال فاصله. قربانی سوم، لی‌لی فایفر، کنار رودخانه... سه پرونده و سه مکان عمومی بدون نقطه مشترک به ظاهر. اما...
چند لحظه به عقب برگشت و...

mersede · 1/6/25

اگه من یه قاتل باشم و بخوام کسی رو تو یه نمایش پنهان کنم که فقط یه احمق کنجکاو ازش سر دربیاره، می‌رم کجا؟ جایی که همه یادشون رفته؟ شاید جایی که حتی موش‌ها هم توش سند مالکیت ندارند؟ این‌طور شد که بعد از چند ساعت جست‌وجو بین نقشه‌های فراموش‌شده و بررسیِ پرونده‌های قدیمی خاک‌خورده و اطلاعات دیوید، رد ساختمان خاصی توی بریر هیل رو گرفت. ساختمونی که قبلاً آرشیو هنری بوده، اما تو هیچ سندی رسمی بعد از آتش‌سوزی سال 2012 وجود نداشت. مثل یه روح. یا شبحی که هنوز سایه‌ش روی خیابون افتاده و حالا، اونجا بود.
همه‌چیز بیش از حد مسکوت بود. نه صدای ماشینی، نه صدای گنجشکی که به اشتباه راهش رو به این ویرانه کشیده باشه. فقط وزش باد، که گه‌گاه لابه‌لای خرابه‌ها نفس می‌کشید.
آجرهای دیوار پوسیده بودن اما...

mersede · 7/6/25

دستش خودبه‌خود به طرف چاقوی جیبی‌ای رفت که توی آستین هودیش پنهان کرده بود.
«این‌قدر پلیسی رفتار نکن ایان، تو حتی حکم بازرسی نداری... ولی اگه قراره بمیرم، حداقل با یه قیافه‌ی مغرور برم که بگن خب، دست‌کم می‌دونست داره چیکار می‌کنه»
قدمی عقب رفت و به دیوار پوسیده تکیه داد، چشم‌هاش رو تنگ کرد و با دقت گوش سپرد.
صدا دوباره برگشت، این‌بار واضح‌تر. انگار چیزی افتاد.
نه! کسی انداختش. احتمالا عمداً.
دیوونگی بود یا هوش قاتل؟ کسی که می‌دونه ایان اون‌جاست یا بدتر کسی که از اول می‌خواسته ایان اون‌جا باشه و به احتمال پنجاه درصد تمامش توهم بود.
ایان با کش مویی که همیشه دور مچش قرار داشت، موهاش که تا زیر شونه‌هاش میرسید رو بالا، محکم بست و زیر لب زمزمه کرد:
- خب... اون‌قدر جسارت داری که بندازیم...

mersede · 7/6/25

ایان چشم از رد پا برنداشت. سایه‌اش روی دیوار، شکسته افتاده بود. کشیده و لاغر و البته لرزان. گوشی توی دستاش سنگینی می‌کرد. صدای نفس خودش رو می‌شنید و ثانیه‌هایی که انگار از تقویم تق‌تق جدا می‌شدن.
نگاهش به مخاطبین گوشیش لغزید. اول به اسم تیلور.
تی همیشه منطقی بود. حمایت‌گر، آروم، مثل یه لیوان شیر ولرم تو شب زمستونی؛ اما یه چیزی ته ذهنش می‌گفت اگه الان تماس بگیره، تی نمی‌ذاره جلوتر بره. و اوه، ایان از اون‌هایی نبود که حتی وسط بازی، تخته رو ول کنه و بره زیر گاز رو خاموش کنه.
انگشت شستش رو روی صفحه نگه داشت. اسم دوم، سرگشته ناکامی‌های ابدی.
چشم‌هاش باریک شد. رایان میلرِ عوضی. همیشه جدی، همیشه خسته، همیشه انگار یه‌جایی بین دوتا فکر گیر کرده. شاید تنها کسی که می‌تونست...

در حال تایپ رمان از پس خاکستر، آتشی زبانه می‌کشد | مرسده‌.میم کاربر انجمن یک رمان

mersede

امضا : mersede

mersede

امضا : mersede

mersede

امضا : mersede

mersede

امضا : mersede

mersede

امضا : mersede

mersede

امضا : mersede

mersede

امضا : mersede

mersede

امضا : mersede

mersede

امضا : mersede

mersede

امضا : mersede

موضوعات مشابه

کاربران بازدید کننده از موضوع (تعداد: 0)

کاربران در حال مشاهده موضوع (تعداد: 0, کاربر: 0, مهمان: 0)