دلنوشته دلنوشته لبخندهای توقیفی | فاطمه بهار کاربر انجمن یک رمان

[فاطمه بهار]

اندوهم را پشت تلخندها پنهان کرده‌ام و تو مرا خوشبخت‌ترین می‌پنداری.
***
زمهریر، نامِ دیگرِ روزهای بی‌توست.

 

[فاطمه بهار]

دوست داشتن تو همچون فانوسی‌ست که به تاریک ترین نقاط روحم، نور می‌پاشد.

 

[فاطمه بهار]

روزی خواهد رسید که با تمام ناگفته‌هایی که در قلبم برایت پنهان کرده بودم، خواهم مُرد.
***
پناه بر دریای خیال، از شرّ جامِ زهرآگینِ حقیقت.

 

[فاطمه بهار]

در اوجِ ویرانی، می‌خندم؛ مانند عروسک تکّه پاره‌ای که غمش را پشتِ لبخندش پنهان می‌کند…

 

[فاطمه بهار]

ماه را می‌مانی؛ زیبا، دست‌نیافتنی و بی‌اعتنا به من!
***
روزی تمام احساسم در تو جا ماند؛ و اکنون چیزی از من باقی نمانده، جز یک قلب تهی.

 

[فاطمه بهار]

دوستت خواهم داشت؛ حتی اگر در گورِ فراموشی، آرمیده باشم.
***
تو طراوت بیدِ مجنونی در میان ویرانه‌های روزگار؛ تنها دلیل زیبایی این جهان!

 

[فاطمه بهار]

«آنقَدَر از تو نوشتم که دیوانه خطابم کردند...»
***
سرزمین دلم بوی باروت می دهد. من شکست خوردم، در همان نبردی که در آن عاشقت شدم.

 

[فاطمه بهار]

زندگی کابوسی‌ست بی انتها و تو، رویایی که خیال تعبیر شدن ندارد!
***
مثل خانه‌ای متروکم؛ از بیرون خوب به نظر می‌رسم، اما درونم را غبار گرفته.