دلنوشته مجموعه دلنوشته‌ی سمفونی سوگ | مهشید شکیبایی کاربر انجمن یک رمان

[.MAHSHID.]

به نام ایران

عنوان: سمفونی سوگ
نویسنده: مهشید شکیبائی
مقدمه:
سال‌هاست که سمفونی سوگ می‌نوازد این سرزمین سوگوار... مادرانی بر مزار فرزند می‌رقصند، و پدرانی استوار، از میهن سخن می‌گویند.
و ما مردمان ایران‌زمین، با درد خنجر اهریمن بر تن وطن، زاده می‌شویم، و با شجاعتی که، کشته نه... تکثیر می‌شود، زنده می‌مانیم.

به یاد جاویدنامان سرزمینم

پ.ن: به احتمال زیاد مقدمه ویرایش خواهد شد​

 

[ANAM CARA]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...

نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل 20 پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته باشید که...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[.MAHSHID.]

ایستاده بودی... جسور، امیدوار، تنومند! تو ایستاده بودی تا جایی زندگی بسازی که زنده بودنت را هم نمی‌خواستند. تو ایستادی و امید را در مشت فشردی. ماه خندید هنگامی که فریاد زدی و آزادی را فراخواندی. تو فکر نکردی به شامی که مامان برایت نگه داشته بود. تو در فکر او بودی و آینده‌ای که آن لحظه برایش می‌جنگیدی. و فکر نکردی که او کنار تو ایستاده. و می‌بیند. می‌بیند که همه چیز در یک لحظه اتفاق می‌افتد. می‌بیند که با صدای شلیک گلوله، آسمان یخ می‌زند، زمان می‌ایستد، و آرزوهایت، در هجوم گلوله‌ها و توقف زمان، کنارت جان می‌دهند... .
و خوشحال بود که مامان نمی‌بیند، که او هم کنار تو و آرزوهایت، به آسمان سفر می‌کند.
​

 

[.MAHSHID.]

طنین صدای پدرت، هرروز در گوش تاریخ تکرار می‌شود؛ شاید روزگار، نبرد از یاد که چگونه پدری، به دنبال تنِ بی‌جان فرزندش گشت.‌ فرزندی که برای آرزوهایی معمولی، تنش میزبان گلوله‌ها شد.
و من ایمان آورده‌ام، به خشمی که آرام نمی‌گیرد... به آنچه که بخاطرش خاک وطن، سرخ شد از خون هموطن... .

​

پ.ن: میدونید که نوشتن اینا خیلی سخته. تمام تلاشم رو میکنم اما میدونم اونطور که باید خوب نیست. ولی دارم ادامه میدم... که فراموش نکنم.

 

[.MAHSHID.]

نشسته‌ای بر لبه‌ی ماه، به سرزمینت می‌نگری. به سرزمینی که هرگوشه‌اش، اشک است و خون... ‌.
می‌نگری به من، که هرگز تو را نشناختم، ولی رفتنت شکست مرا! که هرگاه چهره‌ات، معصومیتت، خندیدنت، رقصیدنت را به یاد می‌آورم، بغض به گلویم پناه‌ می‌آورد، اشک‌ها از چشمانم فرار می‌کنند، و بار شرم زنده ماندن، بر شانه‌هایم باقی می‌ماند... .

​

 

[.MAHSHID.]

در خیابان قدم می‌زنم و در هر قدم تو را می‌بینم. هنگامی که هموطنی را به دوش گرفته‌ای، انگار که کل سرزمینت بر دوش توست. هنگامی که موبایلت را در دست گرفته‌ای و ترانه می‌خوانی. هنگامی که تو افتاده‌ای، با گلوله‌ای که زندگی را از تو گرفت، و صدای مادرت از پشت خط، به گوش آسمان می‌رسد. و حالا به جای تو، رد خونی بر خیابان می‌بینم. می‌نشینم. برایت شمع روشن می‌کنم. کسی چه می‌داند... شاید که نور شمع من، راه تو را در آسمان‌ها روشن کند.
​

*مشخصه که در هرجمله مخاطب "تو" شخص متفاوتیه یا واضح‌تر باید بیان کنم؟