در حال تایپ رمان جنناس | بریسکا کاربر انجمن یک‌رمان

[briska]

سیلورا از پشت سرم آرام بالا آمد؛ انگار او هم می‌خواست چیزی بگوید، اما زبانش فقط همین مه بود. من دستم را مشت کردم. فردا… بالاخره می‌دیدمش. قبر مادربزرگ. و نمی‌دانستم برای کدام بخشش باید بیشتر آماده باشم. صبح، قبل از اینکه چشم‌هایم باز شود، اول بو رسید. بوی گرمِ حلوا؛ از همان بوهایی که آدم را آرام از خواب بیرون می‌کشد، شیرین، آشنا، و کمی غمگین. چشم باز کردم. آیلا کنارم خواب بود، نفس‌هایش آرام. سیلورا پایین تخت جمع شده بود؛ مهی سرد که با بوی حلوا قاطی نمی‌شد اما انگار کنجکاو بود بداند این بو یعنی چه. آرام از تخت پایین آمدم. زمین سرد بود؛ سردی‌ای که کمک کرد بفهمم امروز رسیده. از پله‌ها پایین رفتم و پیش از رفتن به آشپزخانه، از درِ کوچک کنار راهرو خودم را به ایوان رساندم. هوا خنک بود و...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[briska]

- دخترا، شما هم مانتو بپوشین. هوا هنوز سرده.
من و آیلا سر تکان دادیم و بلند شدیم. سیلورا پشت سرمان آمد؛ مهش آرام روی زمین می‌لغزید، انگار او هم می‌دانست وقت رفتن نزدیک است. وقتی برگشتیم، سینی نان‌های حلوا آماده بود؛ مرتب و ساده، همان‌طور که مادربزرگ دوست داشت. پدر کلیدها را برداشت. خاله ظرف مسی حلوا را پوشاند. آیلا دستم را گرفت. ریل کنار در ایستاده بود، سینی در دست، و نگاهی که انگار می‌گفت:
«اگه سخت شد… من هستم.»
خانه، با بوی حلوا و نان تنوری و مه آرام سیلورا،
آمادهٔ قدم گذاشتن به صبحی بود که مدت‌ها منتظرش بودیم. درِ خانه که باز شد، نسیم خنکِ بهاری به صورتم خورد؛ بوی خاکِ نم‌خورده‌ای که فقط صبح‌های اولِ بهار دارد.
حیاط روشن‌تر شده بود؛ چند جوانه کنار دیوار دیده می‌شد و شبنم روی...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[briska]

اسمش مدت‌ها فقط در ذهنم مانده بود، نه روی زبانم. آیلا کنارم ایستاد؛ لبش لرزید و اشکش بی‌صدا افتاد. بعد مادر… بعد خاله که سینی را زمین گذاشت و با گوشهٔ چادرش چشم‌هایش را پاک کرد. گریه‌ها آرام بود؛ نه زاری، نه فریاد، همان گریهٔ صبحگاهی که نمی‌شود نگهش داشت. ریل کنارم ماند. هیچ نگفت؛ فقط دستش را کمی جلو آورد، نه برای گرفتن، فقط برای اینکه بفهمم اگر بخواهم،
می‌توانم تکیه کنم. آیلا آرام گفت:
- بریم.
سر تکان دادم. قدم گذاشتم داخل قبرستان. سنگ‌ریزه‌ها زیر پا صدا دادند و سیلورا کنار رفت، انگار راه را باز می‌کرد. قبر مادربزرگ زیر سایهٔ درخت توت بود خاکش کمی تیره‌تر، سنگش ساده و خطش کم‌رنگ. نشستم. سنگ زیر دستم زبر بود، نمِ صبح را نگه داشته بود و سایهٔ درخت آرام رویش افتاده بود.آیلا کنارم زانو...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[briska]

و همه در سکوت، حلوا را خوردیم. نه برای رسم،
برای دل‌هایی که بعد از مدت‌ها دوباره کنار هم ایستاده بودند. وقتی آخرین تکهٔ حلوا را خوردیم، سیلورا کمی روشن‌تر شد؛ انگار او هم فهمیده بود لحظهٔ کنار هم بودن تمام شده. از قبرستان پایین آمدیم. هوا گرم‌تر شده بود و صدای رود کوکچه از دور مثل زمزمه‌ای آرام
دنبال‌مان می‌آمد. خاله سینی حلوا را دوباره بغل گرفت. مادر چادرش را مرتب کرد. آیلا هنوز چشم‌هایش خیس بود و ریل ساکت، اما نزدیک؛ آن‌قدر نزدیک که سکوتش بیشتر از هر کلمه‌ای شنیده می‌شد. پدر چند قدم عقب‌تر ایستاد. به مادر نگاه کرد و گفت:
- شما برید خانه… من یک کار دارم. زود می‌رسم.
هیچ‌کس نپرسید چه کاری. همه خسته بودیم، دل‌هایمان سنگین،
و فقط می‌خواستیم برسیم خانه. راه برگشت کوتاه‌تر از رفتن...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.