در حال تایپ رمان فصل خاک | زینب گرگین کاربر انجمن یک رمان

[zeynab-g]

(ریحانه)

دستم روی خاک سرد و تاریک کشیده می‌شود؛ مرتبش می‌کنم.
خم شده‌ام به سمتش و لبخندم کنار نمی‌رود.
– آبجی نترسیا، من همین‌جام.
بغض اجازه نمی‌دهد درست نفس بکشم.
سرمای خاک به جانم نیش می‌زند؛ انگار تن خسته‌ام را به درون خود صدا می‌زند.
- قربون چشمای قشنگت برم. تاریکه اون‌جا؟
صدای زوزهٔ گرگ‌ها از کوه و نور ماه از آسمان روی قبرش ریخته. هیچ‌کس نیست؛ فقط منم و دردانه‌ام.
از روی خاک نوازشش می‌کنم. گریه و خنده‌ام قاطی می‌شود؛ شبیه تمام زندگی.
- دیدی علی چه شکلی شده؟ مردکِ خر بعد نزدیک چهل روز برگشته؛ زمین تا آسمون عوض شده.
سینه‌ام سنگین است و شانه‌هایم سنگین‌تر.
هوا سرد بود و استخوان‌هایم درد داشت.
پارچهٔ سبزرنگ را بالا می‌کشم و نگران، قبرش را می‌پوشانم.
- سرد...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[zeynab-g]

***
نور آفتاب تنم را در آغوش گرفته بود. خاک سرد بود و تنم سنگین. با نفس عمیقی لای پلکم را باز می‌کنم و دیدن منظرهٔ قبرستان، هوشیارم می‌کند.
دستم زیر سرم خواب رفته بود؛ چون چوبی خشک و دردناک.
صورتم درهم می‌رود و سرم را بالا می‌کشم که با هانیه چشم‌درچشم می‌شوم.
لبخندی به صورتش می‌زنم.
صدایم خش دارد و به سختی بالا می‌آید.
– صبح‌بخیر آبجی.
انگار چیز سنگینی روی تنم انداخته‌اند.
سرم خم می‌شود و دیدن پالتوی مشکی مردانه اخمم را درهم می‌برد.
– بیدار شدی؟
صدای میراث شوک خفیفی به تنم می‌دهد.
تکان می‌خورم و نیم‌خیز می‌شوم که پشت سرم می‌بینمش.
روی تکه‌سنگی نشسته و با چشم‌های نگران نگاهم می‌کند.
پیراهن مشکی‌اش را نگاه می‌کنم و دوباره به پالتوی روی تنم برمی‌گردم.
لب...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.