دلنوشته مجموعه دلنوشته قلب بی‌رویا | ف.زینلی کاربر انجمن یک رمان

[پرینز اوپال]

امروز باران می‌بارید
در حال قدم زدن زیر باران بودم
به هیچ‌چیز فکر نمی کردم
تا اینکه
ناگهان انگار معجزه از راه رسید.​

 

[پرینز اوپال]

کسی دستم را گرفت و
مرا زیر سایه‌بان کشید و گفت:
«انگار دیوانه شدی»
و این انگار
اولین قدم معجزه بود.​

 

[پرینز اوپال]

انگار سرنوشت نوشته بود
تا من او را ببینم
یا شاید
او خودش را به من نشان می داد​

 

[پرینز اوپال]

قلب کزده کمی از جای خودش تکان خورد
و با بدبینی به این تازه از راه رسیده نگاه می کرد
همان طوری عقلم و خودم هم با بدبینی به
این تازه رسیده نگاه می کردیم.​

 

[پرینز اوپال]

او مصمم بود که بهش اعتماد کنم
ولی من یک بار بهای اعتماد را پرداخته بودم
پس
هیچ اعتمادی نبود.​

 

[پرینز اوپال]

روبه من کرد و گفت:
«تو به باور نیاز داری»
ولی من گفتم:
«من فقط به زمان نیاز دارم»​

 

[پرینز اوپال]

ولی او پافشاری کرد و گفت:
«تو فقط به محبت و عشق نیازی داری
تا قلبت دوباره سر پا شود»​

 

[پرینز اوپال]

خدایا این چه بود که گفت و رفت
انگار با همین چند کلمه
قلبم را از جاش کند و دوباره سر جاش گذاشت.​

 

[پرینز اوپال]

گاهی چند کلمه انگار تو را از جهان جدا می کند
و باعث بهتر دیدن تو می شود.
من به جهان با دیدی نو برگشتم.​

 

[پرینز اوپال]

یکبار از من پرسید
«چرا اینقدر بدبینی؟»
گفتم:
«من یکبار رویاهایم را بافتم ولی همه بر باد رفت»​