دلنوشته مجموعه دلنوشته حق میان تاریکی| ANGELICA کاربر انجمن یک رمان

ANGELICA · 30/12/25

عنوان: حق میان تاریکی
نویسنده: یگانه.ب
ژانر: جنایی، اجتماعی، تراژدی
مقدمه:
بارون روی آسفالت خیس می‌خورد و صدای قطره‌ها توی سکوت خیابون می‌پیچید. من، تنها و بی‌پناه، بین سایه‌ها گیر کرده بودم؛ انگار دنیا تصمیم گرفته بود حقم رو ندیده بگیره. قلبم تند می‌زد و هر قدمم با لرز همراه بود. نگاه مردم، حرف‌های پشت سر، قوانین نانوشته… همه داشتن روی دوشم سنگینی می‌کردن.
اما یه چیزی هنوز روشن بود؛ یه جرقه کوچیک از حس عدالت که نمی‌خواست خاموش بشه.

(تذکر: این دلنوشته صرفاً بازتاب داستانی است و هرگونه موقعیت اجتماعی واقعی یا شخصیت‌های مشابه تنها برای انتقال حس و تجربه شخصیت داستان استفاده شده است. هدف نقد یا توهین به جامعه نیست.)

Viŏlet · 30/12/25

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...

نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته باشید که دل‌نوشته‌های تگ‌دار...

ANGELICA · 30/12/25

امشب، از اون شب‌هایی که زودتر از همیشه توی دل تاریکی رفته بود.
چراغا کم‌سو و خیابون خیس از بارون
و من در خیال قابِ سیاه و سفید یک فیلم قدم می‌زدم.
هر قدمم برابر با بارش بود اما هیچکس نبود کنارم
حس خوبی از این شب برای من وجود نداشت.
دلم شور می‌زد؛ نه از ترسِ تاریکی این کوچه
انگار امشب، شبِ من نیست.
توی این شهر بزرگ، من کوچک‌ترین نقطه‌اش بودم.

ANGELICA · 30/12/25

شهر سرد بود.
هوا سرد بود، اما سردیِ نگاه‌ها حتی با دیوار فرق می‌کرد.
خیابون انگار کش اومده بود زیر پاهام.
چراغ‌ها کم‌سو بودن و سایه‌ها بزرگ‌تر از آدم‌ها.
صداها و همهمه‌ی مردم برام نامفهوم بودن؛
سکوتی بعد از بوقِ تاکسی و بسته شدنِ درِ آن.
حسِ امنیت یه‌جایی بین این کوچه‌خیابون گیر کرده بود.
با هر قدمِ من، شهر می‌خواست ثابت کنه اینجا جای تو نیست.
دستام داخل جیب، مشت شده بود، همراهِ ضربانِ قلبِ تندم.
من، در این شهرِ بزرگ و در این خیابون، بین این مردم،
خیلی تنها بودم.

ANGELICA · 30/12/25