دلنوشته مجموعه دلنوشته قبرستان قلبم | ترنم واژه ها کاربر انجمن یک رمان

[ترَنُّم]

آخر این بغض مرا خفه خواهد کرد!
این دردها مرا از پا در آوردن.
تنهایی، حال وخیم این روزهایم را بدتر بدتر
کرده است!
هیچ کسی نفهمید گوش نداد حرف عماق قلبم را... .
آخر فرو خواهم ریخت وقتی شما اولین لبخند
بعد اندی مدتتان را می‌زنید.​

 

[ترَنُّم]

همه آدم‌ها یک جایی خسته می‌شوند،
نگاه به الان نکن با تمام بی‌محلی‌هایت، سردیِ رفتارت کنارت هستم مثل قبل مهربانم و دوستت دارم
من هم آدمم!
یک‌جا خسته می‌شوم میروم و دوست داشتنت و دلتنگی را زیر پا می‌گذارم.
تو می‌مانی جای نبود من!​

 

[ترَنُّم]

کاش می‌توانستم از زیر خروارها خاک
بیرون بکشمت محکم بغلت کنم!
میان آن آغوش پر مهرت گم شوم... .
مثل کودکی‌ام ساعت‌ها گریه کنم و تو فقط به سرم دست بکشی!
آرام درگوشم زمزمه کنی:
- همه چیز حل می‌شود.
و هر لحظه بودنت شکر کنم و محکم بغلت کنم و اشک‌هایم راه خود را پیش بگیرند.​

 

[ترَنُّم]

تو بیا
مانند گذشته‌های نزدیک،
مرحم دل زخم خورده‌ام باش.
بگذار دلم خوش باشد تو هستی، می‌شود خندید و قهقه زد.
تو بیا
اشکم را هم در بیاور،
بگذار دلم خوشِ بودنِ سرد و بی‌محبت و خشنت باشد.​

 

[ترَنُّم]

همان موقع بغض کرده به شیشه سرد اتاق تکیه داده‌ای و زانوهای خود را بغل کرده‌ای،
صدایت از بغض در نمی‌آید، قلب‌ات می‌لرزد و نفست بالا نمی‌آید.
کسی برای فهمیدن حالت و سخن گفتن نیست؛
با تک‌تک سلول‌های بدنت تنهایی و غم را حس می‌کنی!​