دلنوشته مجموعه دلنوشته های ارمیا | ترنم واژه ها کاربر انجمن یک رمان

[ترَنُّم]

نام دلنوشته ارمیا
نویسنده: ترنم واژه ها (ترنم اکبری)
ژانر: عاشقانه
مقدمه:
تو... آری با خود تو هستم ارمیا!
گویی قوطی از مورفینی، که میان رگ‌هایم تزریق شده‌ای و مرا به خنده‌های گاه و بی‌گاه می‌اندازی و در خلسه‌ای بدون دغدغه و فکر، در انتها خوابی، به راحتی حل کردن شکر در چای داغ می‌اندازی.
«ارمیا به معنی آرامش دهنده»

 

[Viŏlet]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...

نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته بدهید. توجه داشته...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[ترَنُّم]

هرگاه که به صورتت نگاه می‌کنم چشمانت مرا به خود جذب می‌کنند؛ نگاهی تیره که بر حصار درختان کاج پرپشتی، درآمده است.
درون آن درختان کاج تیله‌هایی وجود دارد به تاریکی شب و به گرمی روزی کنار ساحل‌های شمال کشور که می‌شود ذوب شد!

 

[ترَنُّم]

آن لاخ‌لاخ موهای خرمایی رنگ را می‌بینی، که با ظرافت کنار یکدیگر جا خوش کرده‌اند؟
گاهی هوس می‌کنم دستم را لابه‌لایشان فرو کنم و آن پیچ خم را بدرم و بعد با تبسم به آن‌ها که در وزش باد درهم پیچ می‌خورند بنگرم و دوباره با ذوق آن کار را تکرار کنم!
گفت بودم موهایت بوی خوشی دارند؟
خوش بویی به گل‌های شب بو و یاس!

 

[ترَنُّم]

صخره‌های سفید مرجانی که در میان امواج گلبهی لبانت گیر کرده‌اند... هربار که به خنده باز می‌شوند رخ نمایان می‌کنند؛ من تازه می‌توانم بگویم مرجان‌های آن دریا، چقدر زیباست و هرلحظه خواهان آن خنده‌های گاه و بی‌گاه باشم.

 

[ترَنُّم]

سیبک گلوی‌ات که بالا پایین می‌شود،
هربار خیره می‌شوم به آن‌ها آنقدر که زمان، افسار پاره می‌کند و من در برهوت شمردن نفس‌هایت برای قدردانی از خداوند هستم.

 

[ترَنُّم]

رگ های دست‌هایت مرا به یاد درختان خشکیده در سرمایه زمستان می‌اندازد؛
هر بار که دستانم را میان آنها می‌گیری گویی سُرب داغ به درونم تزریق می‌کنی، همان‌قدر سوزان!
شاید هم خورشید در تو جاریست که
سعی در ذوب کردن من هم چو یک تیکه یخ را داری.

 

[ترَنُّم]

گویی مرا به خلسه‌ای به شیرینی مربا می‌اندازد، و آرامش را میان سلول‌های من می‌فرستد؛ آ*غو*شت را می‌گویم!
آندی بعد زمان، به احترام صدای ضربان قلبت که در گوشم می‌پیچد می‌ایستد!

 

[ترَنُّم]

آخ از مهربانی‌ات!
که قلبم را سرشار از اکلیلی‌های هفت رنگ رنگین کمانی می‌‌کند.
وقتی با لبخند دست به مروارید های افتاده از چشمانم میکشی، در دلم جوانه‌های گل میزند.

 

[ترَنُّم]

شنیده‌ای می‌گویند تکیه گاه هم‌چون کوه؟
گویی تو این را در زندگی‌ام ثابت کرده‌ای، تکیه‌گاهی برای هر سختی و ناتوانی! آنقدر که همچون کودکی به سمتت بدوم و پشتت قایم شوم برای پناه بردن!