دلنوشته مجموعه دلنوشته های ارمیا | ترنم واژه ها کاربر انجمن یک رمان

[ترَنُّم]

باران را دیده‌ای؟ می‌بارد و غم را می‌برد؟
و آنگاه که زیرش قدم می‌گذاری، آرامش را تسلی خاطرت می‌کند، آرامشی وصف نشدی در عالمی برزخ!
نمی‌دانم چطور می‌توانی آن باران باشی و آرامش را در سلول‌هایم رشد بدهی.

 

[ترَنُّم]

شنیده‌ای که راجب آرامش طبیعت چه می‌گویند؟
بی‌خیال! بیا برایت بازگو کنم!
می‌گویند هیچ کلمه‌ای برای وصف فوق‌العاده آرامش طبیعت نیست... .
طبیعت را نمی‌دانم، ولی در راجب آرامش حضور خاطر تو، می‌توانم بگویم هیچ کلمه‌ای نیست!

 

[ترَنُّم]

آینه را دیده‌ای آنچه هست و نیست
را به ما نشان می‌دهد.
صاف و صادق!
بدان هیچ پنهان کاری و نیرنگی داشتن، جالب است!
الگوی تو هم همین آینه بوده است؟
که اینطور صادقانه رفتار می‌کنی؟
شاید همین صداقت توست که مرا مجذوب‌‌تر کرده‌ست.

 

[ترَنُّم]

انگار من و تو آلبالوهایی هستیم که دوقلو هستن!
همه‌جا در کنار هم؛ از موقع شکوفه زدن تا دم مرگ‌شان که بر دهان انسان‌ها می‌رویند.
این‌ همه شریک بودنت در غم و سختی، خنده و شادی... مرا به وجد می‌آورد تا بیشتر دوستت بدارم!

 

[ترَنُّم]

در این تنگی جهان؛ که همه به ستوه آمده‌ایم،
میان تمامی برف و بوران‌های روزانه حتی در اوج گرمای ظهر تابستان، میان انسان‌هایی با روپوش راست‌گویی... خیالم آسوده است،
برای پشتوانه‌ای همچون تو!