شایسته مجموعه دلنوشته سَردا؛ روایتِ خاموشی پس از عشق | اثر یگانه کاربر انجمن یک رمان

[~YEGANEH]

عنوان دلنوشته: سردا؛ روایتِ خاموشی پس از عشق
نویسنده: یگانه
ژانر: عاشقانه، تراژدی
سطح: شایسته
مقدمه:
شب تار، خط پرغبار عشق را در بر گرفت.
چراغ دل در سیلاب اشک خاموش شد و دست او، که کنارم سرد ماند، خفاک در سکوت جا گرفت.
اشک‌ها ره به ره، خط چشم را شکستند و خاطره‌ها را به خاکستر بدل کردند.
دل، پرپر شد و هر آه، پر از درد پنهان در هوا پیچید.
راه، پوشیده از خاکستر روزهای گذشته شد و رد معشوق، پر از حسرت بر دل نشست.
دل خسته و سرد، در تلاطم خاطره‌ها سکوت گرفت؛ هر نفس، رد خاموشی بر دل انداخت و گذر زمان، شعله‌های گذشته را خاکستر کرد.

---

*یه نکته کوچک خدمت شما عزیزان بگم: این دلنوشته درباره یه دختره. لطفاً با دقت بخونین، چون هر بخشش یه معنی خاص داره و...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[G.ASADI]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...


نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.

خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.

***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"

پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد دل‌نوشته...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[~YEGANEH]

نگاه اندک، در تاریکیِ دل جای گرفت و پرسش‌های بی‌پاسخ، ردی سوزان بر آن نشاند.
لبخندی شعله‌زنان، سکوت را شکست و دل را به لرزه‌ای شیرین افکند.
دست‌ها، غافل از گذر لحظه‌ها به هم رسیدند و هر تماس، خاطره‌ای تازه در دل کاشت.
دل، برای نخستین بار وسعت یافت؛ انبانی از شوق، از بیم و از عطشِ یک حضور.
اما آن دیدار، آغاز خطّی شد که شعله‌هایش رو به خاموشی گرایید و سکوتی سنگین، فضا را فراگرفت.

 

[~YEGANEH]

***
خنده‌ها، چراغ‌هایی ناب در دفتر شب روشن کردند، جرقه‌ای از حضور او را در دل افروختند و سپس برای همیشه خاموش شدند.
دل نغز، گلبرگ‌های خشکیده خاطره را در مشت نگاه داشت؛ مشتی پر از سکون و حس دوری.
لحظه‌ها، رقصی خسته بر لبه زمان داشتند و سپس نقاب از چهره حقیقتِ دل افتاد.
آسمان‌ها از تابش خالی شد.
رد درخشش خاطره‌ها بر خاک نشست و نابود گشت.
باد آرام وزید.
دل لبریز از حس او شد، اما لب‌ها بسته ماندند و سکوتی ابدی بر دل جا خوش کرد.

 

[~YEGANEH]

***
پرده‌ها فرو افتادند و فاصله‌ای سنگین، چون دیواری میان دو دل قد برافراشت.
دست‌های تابان، بی‌آنکه به هم برسند در هوا معلق ماندند و لب‌های بسته، آخرین رازها را در خود خفه کردند.
رقص لحظه‌ها در گذرگاه دل به کندی گرایید و سپس، یک‌باره محو شد.
نگاه‌ها، که روزنه‌ای به گرمی بودند، یخ زدند و از سکون انباشته شدند.
و شب، با نفس‌هایی کوتاه و گذرا، خفافِ سکوت را بر سرِ همه چیز کشید.

 

[~YEGANEH]

***
نفس‌ها، چون مه‌ای سرد بر سطح دل لغزید و زهرآب حسرت، رفته‌رفته در رگ‌ها جاری شد.
قلبِ تابان، نورش را باخت و به تپشی کور و خاموش تبدیل گشت. لب‌ها قفل شدند بر انبانی از واژه‌های نگفته.
لحظه‌های ناب که می‌بایست بر زبان جاری می‌شدند، در گلوگاه خفه شدند و خاموش گشتند.
نگاه‌ها، آن روزنه‌های پیشینِ گرمی اکنون شیشه‌های یخ‌زده‌ای شده بودند که هیچ نوری از آنها عبور نمی‌کرد.
و شب با وزشی آهسته و بیرحم، پرده‌ی سنگین فراموشی را بر صحنه‌ی دل کشید.

 

[~YEGANEH]

***
دل آخرین تابش خود را باخت و تهی، در قفس سینه فرونشست.
سایه‌ها بی‌صدا از حریم رازها گذشتند و فاصله، ریشه دواند.
لحظه‌های ناب بی‌آنکه کسی دریابد، از لای انگشتان لغزیدند و گم شدند.
لب‌ها بر هم آمد و دیگر سخنی نماند.
پنجره‌های روح، مه‌گرفتند و نگاه در چاهی از سکوت فرورفت.
و شب با نفسی آهسته و سنگین، کفنِ فراموشی را بر پیکرِ همه خاطرات کشید.

 

[~YEGANEH]

***
قطره‌های باران چون اشک‌هایی بی‌صاحب بر شیشه پنجره نشستند، لحظه‌ای درنگ کردند و سپس بی‌هدف جاری شدند.
لب‌ها پیش از آنکه واژه‌ای به زبان آورند، بر هم چسبیدند و آن نغمه ناب بی‌آنکه شنیده شود، در گلو خفه شد.
سکوتی سنگین همه‌جا را فراگرفت.
پرده‌های سنگین، آخرین روزنه‌های نور را بستند و سایه‌هایی سرد و مرده، بر اعماق دل فرود آمدند.
لحظه‌ها بی‌اعتنا به این همه حسرت، عبور کردند و تنها خاکستری از یادشان، بر آستان قلب باقی ماند.
و شب با نفس‌هایی یخ‌زده، تابوی خاموشی را برای همیشه بر دهانِ این عشق کوبید.

 

[~YEGANEH]

***
خاطرات، روزی شعله‌هایی گذرا بر خرمن دل افکندند و اکنون تنها خاکستری ساکن از آنها بر جای مانده است.
قلب، که روزی کوره‌ای تابان بود، آخرین ذرات نور خود را از کف داد.
آتشی که می‌بایست به لب‌ها برسد، هرگز زبانه نکشید و به خاموشیِ محض تبدیل شد.
سوختِ لحظه‌های ناب، به سرعت به پایان رسید و تنها داغِ ناشی از سوختن، بر صفحه دل نقش بست.
پنجره‌های روح که روزی رو به آفتاب بودند، اکنون از یخ انباشته شده‌اند و نگاه، در انجمادی عمیق فرورفته است.
و شب همچون پتوی نمناکی، بر روی این خاکسترهای ذلت‌ نگرفته کشیده شد تا هیچ جرقه‌ای دیگر مجال جستن نداشته باشد.

 

[~YEGANEH]

***
باران، بی‌صدا بر شیشه‌های پنجره می‌مرد.
آینه، تصویر هیچ‌کس را باز نمی‌تاباند.
دست‌ها، در جیب‌های خالی پنهان شده بودند.
عکس روی دیوار، رنگ باخته بود؛ خطوط چهره‌اش، محو
و پشت شیشه، فقط سایه‌ای بود از خودم.