دلنوشته مجموعه دلنوشته فرونشسته در جان | آلا‌ریگی کاربر انجمن یک رمان

[~Alaa]

نام اثر: فرونشسته در جان
نام نویسنده: آلا‌ریگی

مقدمه:
گاهی دنیای فقدان، دروازه‌ای به سرزمینی ناآشنا می‌گشاید؛ جایی که قوانین آشنا همچون ابرهای طوفانی در بی نهایت آسمان گم میشوند. در این سرزمین خاطرات به رنگ نوری خیره‌کننده در می‌آیند. نوری که دور و درخشان است، اما با هر قدم به درون این نور، حسرتی گنگ و سنگین بر دل می‌نشیند. آیا این نور شمعی به منظور روشنایی‌ست یا تیغی پنهان که آرامش را از من می‌رباید؟
و در انتهای این سفر بی پایان، غمی خاموش همچون کوه های یخ زده، در دلم نشسته، بی آنکه به آوایی بنشیند.

(در حال ویرایش و بازنویسی)

لینک گفتمان آزاد دلنوشته فرونشسته در جان...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Your Pluto]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...


نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست نقد...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[~Alaa]

راستش را بخواهی، هیچگاه نتوانسته‌ام تو را در میان اقیانوس زمان گم کنم. هر روز، موج های بی رحم خاطراتت در ذهنم می‌غلتند؛ خنده‌های زیبا و نگاه مهربانت.
پیوسته از خودِ درون آینه می‌پرسم: آیا دیگر عطر حضورت را استشمام نخواهم کرد؟ آیا در این دنیای بی دولت، قرار است تا پایان عمر با خاطراتت بجنگم؟ گویی تمام عالم در نظمی ساکن به سر می‌برند، جز نبود تو که معنای همه چیز را درهم می‌شکند.

 

[~Alaa]

این سکوت وهم‌انگیز حالا چون روحی در زندگی‌ام سرگردان است. گویی نه فقط در فضا، بلکه در هر بند از این وجود لانه کرده. جای‌خالی‌ات مانند دنیایی بی‌نهایت پر از سیاهی است؛ دنیایی که زندگی را به معمای سختی بدل کرده، جایی که تمام موجودات فریاد می‌زنند: تو نیستی و این فریاد در تمام سلول های وجودم پژواک می‌شود.

 

[~Alaa]

گاهی در میان این خلاء عظیم، خودم را به توهم حضورت می‌بازم. گویی قلبم واقعیت فقدان نبود تو را پس می‌زند، با خود می‌گویم این فقط یک گمان است، یک خطای دید و با سماجتی کودکانه باور می‌کنم که باز خواهی گشت. این گمان محال، تنها نوری‌ست در تاریکی مطلقی که بر دنیای من سایه افکنده و در هر تپش، امیدی مرده و از یاد رفته را زنده می‌کند.

 

[~Alaa]

مدت‌هاست کنار ساحل خاموشی ایستاده‌ و چشم به راه هستم.
چشم به راه فانوسی که بگوید کشتیِ نبودن، فقط عبوری کوتاه بوده.
اما حقیقت، از پشت مه برمی‌خیزد؛ هیولایی‌ست که بدنش از بادِ سرد ساخته شده.
می‌وزد، می‌چرخد، ساحل را می‌بلعد.
سپس تنها چیزی که می‌ماند گودالی عمیق است که هیچ پایانی ندارد.
من بر لبه‌اش می‌ایستم و احساس میکنم که گودال مرا فرا می‌خواند برای پذیرش این نبودن و فقدان.

 

[~Alaa]

گاهی انگار می‌پذیرم که دیگر نیستی… اما این پذیرش، چیزی شبیه تسلیم نیست؛ بیشتر شبیه ترک خوردنی‌ست که در لایه های زیرین پوستم اتفاق می‌افتد.
لحظه‌هایی هست که واقعیت، بدون صدا و هیاهویی، از لا‌به‌لای تار‌های ذهنم سر برمی‌آورد و بر شانه‌ام می‌نشیند.
واقعیتی که نه می‌توانم انکارش کنم و نه می‌توانم با آن کنار بیایم.
فقط می‌ماند و با ماندنش چیزی را در من آهسته خاموش می‌کند؛ گمان می‌کنم چیزی‌ست که نامش را امید گذاشته بودم.

 

[~Alaa]

احساس می‌کنم خاطراتت ماننده زخم هایی هستند که با هر بار لمس کردنشان، می‌فهمم که هنوز از این نبودن عبور نکرده‌ام.هر تصویر، هر کلمه، هر خیابان و کوچه که به تو ختم میشود؛ مانند آتشی کوچک است که گرم نمی‌کند اما سخت می سوزاند.
و من در میان این شعله های بی امان، به دنبال راهی می‌گردم تا بفهمم چگونه کسی که روزی آن‌قدر نزدیک بوده حال تنها خاطراتش در مرزهای شکننده‌ی حافظه‌ام نفس می‌کشند.
تو رفته ای، اما فقدانت هنوز ميان اين خاطرات زنده است وهر روز، شكل تازهاى ازنبودنت را پیش رويم مى گذارد.

 

[~Alaa]

دیگر هیچ تلاشی کارساز نیست… واژه‌ها خسته‌اند، دلایل پوچ‌اند، و سکوت، تنها همدم خانه‌کرده در من.
حس می‌کنم چیزی درونم شکسته؛ نه با صدا، که با سکوتی عمیق‌تر از هر فریاد. بند بند وجودم، به جای مقاومت، انگار در حال فروریختن است.
هر چیزی که به آن تکیه کرده بودم، خرد می‌شود؛ همه چیز در برابر حجم بی انتهای نبودنت، رنگ می‌بازد و فرو می‌ریزد.
مقاومت… مقاومت دیگر حتی معنا هم ندارد.
تنها خستگی مانده، و سایه‌ی غیبت تو که به سنگینی شب، بر شانه‌هایم سنگینی می‌کند و مرا در هم‌ می‌شکند.

 

[~Alaa]

بعد از آن فروپاشی چیزی در من خالی مانده، مانند اتاقی پس از رفتن مهمانان، ساکت، بی‌نفس و بی‌جان.
دیگر نه اشکی مانده نه فریادی. فقط سکوتی خاکستری‌ست که مرا در خود بلعیده.
می‌دانم این هم مرحله ای‌ست از نبودن تو؛ اما عجیب است، حتی درد هم بی‌صدا شده.
مانده‌ام با خلائی که حال نه مرا می‌ترساند و نه آرامم می‌کند.
فقط وجود دارد،مانند نفسی بی‌هیاهو که در تاریکی گم‌شده.